All Chapters of หลุมพรางร้อยรัก: Chapter 101 - Chapter 110

ไป๋อวี้หลันก้าวออกมาจากห้องโถงเล็ก แม้นางจะแสดงตัวเพื่อข่มจิ่วเย่จื่อหลันได้ ทว่าการส่งตัวเข้าหอก็ยังต้องมี เรื่องนี้เหล่าผู้อาวุโสได้เตือนนางมาก่อนแล้ว แม้แต่อี้หลัวจงเองก็เตือนนางเช่นกัน นางมิอาจทำทุกอย่างได้ดังที่ใจปรารถนา“อวี้เอ๋อ” เสียงอ่อนโยนของไป๋ซู่ซินดังขึ้น ตลอดเวลานางยืนรออยู่หน้าประตูห้องโถงตลอดเวลา เพราะเป็นห่วงความรู้สึกของไป๋อวี้หลันเหลือเกิน“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แต่...ท่านช่วยอยู่เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่ ข้าไม่อยากอยู่เพียงลำพังในคืนนี้” ไป๋อวี้หลันเดินเข้ามาสวมกอดไป๋ซู่ซิน“ได้ มาเถิดเจ้านอนค้างห้องพี่ก็แล้วกัน เจ้ามิต้องไปที่งานเลี้ยงอยู่แล้วนี่”“เจ้าค่ะ” ไป๋อวี้หลันพยักหน้าพยายามไม่คิดถึงเรื่องเสวียนหมิงชั่วคราวพยายามไม่คิดว่าเขาต้องไปรับคำอวยพร เพราะนี่คืองานมงคลของเขาพยายามไม่คิดว่าเขากำลังดื่มสุรามงคลอยู่ด้านนอกกับแขกเหรื่อมากมาย แขกที่นางเองเป็นคนส่งเทียบไปเชิญและสุดท้ายนางพยายามไม่คิดเรื่องที่ว่าหลังจากดื่มจนเมามาย เขาจะต้องเข้าไปในห้องหอที่มีสตรีผู้งดงามอย่างจิ่วเย่จื่อหลันนั่งรออยู่ แน่นอนว่านางจะห้ามมิให้เขาเข้าไปก็ได้ ทว่านางมิอาจทำเช่นนั้น ด้วยเพราะจิ่

“มันยังคงอยู่ดีไม่ต้องห่วง ข้าเชื่อฟังเจ้าเป็นอย่างดี หากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้า ข้าไม่มีวันคลายมันออกมา” เสียงพร่าเอ่ยกระซิบ “ข้าเป็นของเจ้าแล้ว ไป๋อวี้หลัน”เขาโน้มใบหน้าลงมาหานางอีกครั้ง เพียงสะบัดมือครั้งเดียวสายคาดเอวของตนก็ขาดออกครานี้ทั้งสองคล้ายถูกแรงดึงดูดของกันและกัน ทำให้ไม่อาจผละออกห่าง ไป๋อวี้หลันตัวสั่นสะท้าน เมื่อฝ่ามือของเขาลูบไล้เข้าไปในสาบเสื้อ ทว่านางมิได้ห้ามปรามเขา เพราะนางเองก็กำลังดึงเสื้อของเขาออกไปให้พ้นเช่นกันมือน้อยของนางพยายามสำรวจร่างกายของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ กระทั่งเสวียนหมิงดันร่างนางให้นอนราบไปกับเตียง ไม่นานร่างเปลือยเปล่าสองร่างก็แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่างเสวียนหมิงไล้ริมฝีปากอุ่นร้อนของตน ลงไปบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มของนาง ก่อนจะค่อยๆ ขบเม้มต่ำลงมาจากลำคอขาวผ่อง ลงมาหาลาดไหล่ แล้วขบเม้มลงไปบนความอวบอิ่มนุ่มหยุ่นกลางลำตัวนาง จนร่างเล็กผวาด้วยคลื่นความรัญจวนสองมือน้อยสอดเข้าไปในเรือนผมของเขา ก่อนจะขยุ้มโดยแรง ร่างงามใต้ฝ่ามือใหญ่ของเขาสั่นสะท้าน ยามเมื่อสัมผัสกระตุ้นเร้าจากริมฝีปากเขาหนักหน่วงขึ้นอีกครั้งที่เสวียนหมิงกลับมาครอบครองริมฝีปากนาง ริมฝีปากร้อนผ่า

บุรุษหล่อเหลา เย็นชา แลดูสูงส่งเช่นเสวียนหมิง ทำไมจึงดึงดูดและมีเสน่ห์เช่นนี้ นางรู้ดีว่าไม่มีทางที่ชาตินี้ทั้งชาติ นางจะพานพบบุรุษเช่นเขาอีก แต่ความจริงที่ว่าเขาไม่ได้รักนางกลับทิ่มแทงนางยิ่งนัก เพราะนางได้หลงรักเขาตั้งแต่แรกพบเสียแล้วทั้งที่นางก็เตือนตัวเองตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามายังวังเมฆาอัคคีแล้วว่านางจะลุ่มหลงจอมมารผู้นี้ไม่ได้…ยิ่งนางได้เห็นว่าสตรีที่เขามอบใจให้ เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่ไม่เป็นวรยุทธ์เช่นไป๋อวี้หลัน นางก็ยิ่งไม่เข้าใจไป๋อวี้หลันมีอะไรดี หน้าตาแม้จะงดงาม ทว่าก็ไม่ได้ถือว่างามจนล่มเมือง นางเคยพบหญิงสาวที่งดงามมามาก ในความรู้สึกของนางจูอี้หลินที่เป็นอดีตหญิงงามอันดับหนึ่งของแคว้นจ้าว จึงจะคู่ควรกับคำว่าหญิงงามล่มเมืองไป๋อวี้หลันผู้นั้นมีอะไรดี เสวียนหมิงผู้นั้นจึงได้มีรอยยิ้มไว้ให้นางเพียงผู้เดียว“เจ้าไปไหนมา” เสวียนหมิงเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือลับ เขาส่งยิ้มมาให้ไป๋อวี้หลันที่เพิ่งจะเดินเข้ามาด้านในหอสาส์น“ท่านให้คนตามหาข้าหรือ” ไป๋อวี้หลันเดินเข้ามาหาเขาอย่างใจเย็น หลังจากที่นางกลับมาจากหอหลัง ได้ยินว่าเสวียนหมิงกำลังตามหานางอยู่ ทั้งยังให้นางมาพบที่หอสาส์นแห่งน

“ตอนนี้ประมุขจิ่วเย่ยังไม่อาจใช้วรยุทธ์ ส่วนนาง...” เสวียนหมิงเหลือบมองจิ่วเย่จื่อหลันด้วยดวงตาเย็นชา “คงจะต้องพากลับไปขังเอาไว้ก่อน” เสวียนหมิงเอ่ยแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“เจ้ากับประมุขจิ่วเย่กลับไปอยู่ที่วังเมฆาอัคคีชั่วคราวเถิด”“ช้าก่อน” จิ่วเย่จื่อหลันขมวดคิ้วมองแผ่นหลังโดดเด่นเย็นชานั้นด้วยดวงใจที่เจ็บปวด “ท่านรู้แต่แรกหรือว่านี่คือกลลวง” นางกัดฟันเอ่ยถามออกไป ทั้งที่นางน่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว เพราะหากเขาไม่รู้มีหรือที่เขาจะแสดงท่าทางเช่นนี้“ใช่”“ตั้งแต่เมื่อไร”“ก่อนที่เจ้าจะเข้าหอหลังของข้า” เสวียนหมิงตอบออกมาเสียงเรียบ“ท่านไม่ได้ต้องการสัมปทานเดินเรือตั้งแต่แรก แต่หยิบยกขึ้นมาเพื่อตบตาข้าหรือ” จิ่วเย่จื่อหลันสะท้านไปทั้งร่าง“หากวังเมฆาอัคคีของข้าต้องการสัมปทานเดินเรือของพรรคนาวาจริง มีหรือที่ข้าจะต้องใช้เรื่องสตรีมาเป็นข้อตกลง ที่ข้ารับเจ้าเข้ามาก็เพราะข้าต้องการตัวคนผู้นั้น” เสวียนหมิงหันหลังให้นางโดยสิ้นเชิงจิ่วเย่จื่อหลันหน้าตึง นางเคยได้ยินมาบ้างว่าเสวียนหมิงผู้นี้คาดเดาได้ยาก อีกทั้งการข่าวของวังเมฆาอัคคีนั้นเยี่ยมยอดจนหาไร้เทียมทานทว่านางไม่คิดมาก่อนว่าแผนอันรัด

“ฮูหยินจ้าววัง ข้าน้อยขออภัยนะเจ้าคะ” อินอินพูดจบความมืดได้เข้าครอบงำสตินึกคิดของไป๋อวี้หลันเสียแล้ว ในใจก็ได้แต่คิดเห็นใบหน้าซื่อสัตย์ของอินอินนางไม่เข้าใจ…หรือว่านางจะไว้ใจคนผิด แท้จริงแล้วในวังเมฆาอัคคี นอกจากเสวียนหมิงแล้ว มีใครบ้างที่นางสามารถเชื่อใจได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง นางได้แต่หวังว่าเสวียนหมิงคงจะไม่โกรธนางมากนัก เรื่องที่นางออกจากวังเมฆาอัคคีมา ในตอนที่เขาไม่อยู่เช่นนี้...ในตอนที่ถังหานเยวี่ยตามมาถึงยังทางแยกป่าสน ก่อนที่จะเข้าเขตกำแพงเมืองหลวง ร่องรอยการต่อสู้ตลอดทาง ทำให้หญิงสาวใจคอไม่ดีระหว่างทางที่นางเดินผ่านมีคนของวังเมฆาอัคคีหลายคนที่นอนแน่นิ่งอยู่ นางเข้าไปตรวจชีพจร และพบว่าพวกเขาบางคนบาดเจ็บสาหัส บางคนก็สิ้นลมแล้วเมื่อเดินผ่านโค้งถนนริมแม่น้ำหลิวฉือ นางก็เร่งเหินกายเข้าไปยังรถม้าที่นอนตะแคงอยู่ข้างถนน ทว่าเมื่อยื่นมือออกไปยังม่านหน้ารถม้า กลับมีกระบี่ยาวเล่มหนึ่งโจมตีนางจากทางด้านหลัง“ท่านผู้คุมกฎ ข้าขออภัย”เขาก็คือตงสือซึ่งเป็นคนบังคับรถม้าของไป๋อวี้หลันนั่นเอง เนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์“เกิดอะไรขึ้น ฮูหยินจ้าววังเล่า นางอยู่ที่ไหน” ถังหานเย