All Chapters of หลุมพรางร้อยรัก: Chapter 121 - Chapter 130

“ข้าไม่เคยบอกว่าข้าจะแต่งนางเป็นอนุ”“แต่นาง...”“ข้าจะแต่งเจ้าเป็นฮูหยิน ดังนั้นอย่ากังวลไปเลย เจ้ากล้าหาญปานนี้ น่ารักปานนี้ แล้วข้าจะยังต้องการผู้ใดอีกเล่า” จั่วจินเหิงโยกตัวนางในอ้อมกอด คล้ายกำลังปลอบโยนเด็กเล็กๆ ความรู้สึกเปี่ยมสุขล้นปรี่ออกมาจนเขาแทบจะสำลัก‘ความสุขของการมีใครสักคนเป็นเช่นนี้นี่เอง’ เขาคิดในใจจิรวรรณนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยดวงตาเศร้าสร้อย วันนี้ต้องออกจากโรงพยาบาลแล้ว สองวันมานี้ไม่รู้ว่าตัวเองในอีกโลกจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ไม่รู้ว่าป่านนี้เสวียนหมิงจะโกรธแค่ไหน เขาจะพาลลงโทษคนในพรรคหรือเปล่า เขาจะห่วงกังวลเพียงใด และที่สำคัญร่างของไป๋อวี้หลันจะเป็นอย่างไรบ้างอาการเหม่อลอยของจิรวรรณ ทำให้อัญชลีและอัญญาเป็นห่วงยิ่งนัก ตั้งแต่คืนสติครั้งนี้จิรวรรณก็กลายเป็นคนเงียบเหงาไม่ร่าเริงเช่นเคย ทั้งยังดูซึมเศร้าคล้ายคนที่มีเรื่องในใจไม่มีผิดความจริงอัญญาพอจะรู้และเดาจากสิ่งที่จิรวรรณแสดงออก อัญญาเข้าใจว่าจิรวรรณกังวลเกรงว่าตนจะหลับแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีก เพราะหญิงสาวถึงกับเขียนพินัยกรรมเอาไว้เรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ“ไปไหว้พระกันหน่อยดีไหม”อยู่ๆ อัญชลีก็เอ่ยชวนบุตรสาว

“พวกเราถูกวางยาบางอย่างทำให้อ่อนแรง เพราะพวกมันเกรงว่าเราจะพยายามหนี” ได้ยินดังนั้นไป๋อวี้หลันก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา นางไหนเลยจะถูกวางยาได้เล่า ที่นางหลับไปนั้นเพราะอาการของนางต่างหาก…ผ่านไปครึ่งค่อนวันที่รถม้าวิ่งโคลงเคลงอย่างเร่งร้อน ไป๋อวี้หลันพยายามมองลอดช่องลมของรถม้า และพบว่าโจรลักพาตัวมีกันทั้งหมดห้าคนดูเหมือนพวกมันจะฉลาดไม่น้อย เพราะพวกมันเลือกใช้เส้นทางที่ไม่มีคนสัญจร เพื่อหลีกเลี่ยงการพบเห็น ดังนั้นเหล่าหญิงสาวในรถม้าจึงไม่อาจที่จะส่งเสียงขอความช่วยเหลือได้ตลอดการเดินทาง ไป๋อวี้หลันและหญิงสาวทั้งห้าจะได้ลงจากรถม้าเฉพาะช่วงที่พวกมันหยุดพัก ตอนนั้นพวกโจรจะมัดพวกนางไว้ด้วยกันแล้วล่ามด้วยโซ่ที่เท้า ก่อนจะปล่อยพวกนางให้ไปปลดทุกข์แล้วลากกลับมาขังเอาไว้บนรถม้าเช่นเดิมหลายวันมานี้ไป๋อวี้หลันมองหาทางหนีทีไล่ ทว่ากลับพบว่าพวกโจรเหล่านี้ทำงานกันอย่างคล่องแคล่ว คล้ายกับว่าทำจนชำนาญแล้ว ทั้งยังไม่เปิดโอกาสให้เหล่าหญิงสาวที่จับมาคลาดสายตาไปได้เลย กระทั่งรถม้าหยุดลงกลางดึกคืนหนึ่ง พวกโจรแบกร่างของหญิงสาวทั้งหมดรวมไปถึงไป๋อวี้หลันลงมาจากรถม้า ไป๋อวี้หลันพยายามเบิกตาขึ้นมองและพบว่ามันคื

หญิงสาวไม่รอช้ารีบมองหาที่หลบทันควัน ทว่าทั่วทั้งห้องกลับไม่มีที่ไหนที่นางสามารถหลบได้เลย “ข้ามีความจำเป็นดังนั้นข้าขอหลบสักครู่นะ” ไป๋อวี้หลันกลั้นใจปีนข้ามร่างที่นอนอยู่บนเตียงไป แล้วแทรกตัวลงไปในผ้านวมผืนหนา ไม่สนใจร่างหนาที่ทำท่าลุกขึ้นมานั่งแม้แต่น้อย“ท่านนอนลงสิอย่าส่งเสียงนะ ขอข้าหลบครู่เดียว” ไป๋อวี้หลันกระซิบร้อนรนยิ่งเมื่อมีเสียงคนอยู่ด้านนอกห้อง“เจ้า...” เสียงทุ้มของเขาทำเอาไป๋อวี้หลันสะดุ้ง“ชู่ว...ท่านอย่าส่งเสียงนะ” ไป๋อวี้หลันรีบตะครุบปากเขาเอาไว้ไม่ให้เขาส่งเสียงอารามรีบทำให้ร่างของนางล้มลงบนตัวเขา กลายเป็นว่าหญิงสาวนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขาอย่างเสียไม่ได้ เมื่อเขาขยับไป๋อวี้หลันยิ่งใช้แขนรัดคอเขาเข้าหาตัวมากขึ้น อีกมือก็ปิดปากเขาเอาไว้‘นี่ถ้าเสวียนหมิงรู้ว่านางทำเช่นนี้ละก็’ไป๋อวี้หลันได้แต่ขนลุก เมื่อคิดว่าเสวียนหมิงจะโกรธขนาดไหนหากว่าเห็นนางอยู่กับบุรุษคนอื่นภายในห้องเช่นนี้ ทว่าหากนางจะเอาตัวรอดกลับไปหาเขา ก็มีเพียงต้องหลบให้ดีเท่านั้น “ข้าขอร้องท่านอย่าส่งเสียงนะ”นางกลัวจนแสร้งทำเป็นไม่สนใจว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนั่งคร่อมชายหนุ่มแปลกหน้า ในท่าที่ล่อแหลมบนเตียง อีก

ระหว่างการเดินทางเสวียนหมิงดูแลไป๋อวี้หลันเป็นอย่างดี เขาไม่เคยห่างกายนางไปเลยแม่แต่น้อย เขาไม่ได้เร่งรีบที่จะเดินทาง ตรงกันข้ามเขากลับพานางเที่ยวชมเมืองต่างๆ ในระหว่างที่เดินทางกลับเมืองหลวงจนนางรู้สึกประหลาดใจ“หมิง ท่านมิใช่ว่าต้องรีบกลับไปสะสางงานในพรรคหรอกหรือ เราเอ้อระเหยลอยชายกันมาหลายวันแล้วนะ” ไป๋อวี้หลันเอ่ยถามเมื่อเสวียนหมิงป้อนลิ้นจี่ลูกโตหวานฉ่ำเข้าปากนาง“เอาไว้ค่อยกลับไปจัดการ” เขาใช้มือเท้าคางแล้วส่งยิ้มให้นาง“แต่…เขาหนีไปได้นะ” ไป๋อวี้หลันขมวดคิ้วตลอดทางนางได้ซักถามเรื่องราวทั้งหมดจากเขา และรู้มาว่าถังจิวหนีไปได้และสือเจี้ยนหาวกับอี้หลัวจง ก็กำลังควานหาตัวเขาไปจนทั่วเมืองหลวง“เขาต้องกลับมาแน่ ยิ่งตอนนี้เขารู้แล้วว่าท่านพ่อบุญธรรมอยู่ในวังเมฆาอัคคี อีกอย่างถึงเวลาแล้วที่ข้าจะกวาดล้างคนทรยศออกไปให้หมดจากพรรค”“ยังมีคนทรยศหลงเหลืออยู่อีกหรือ มิใช่ว่าคนที่ทรยศมีเพียงเฉินหวังหรอกหรือ” ไป๋อวี้หลันเบ้หน้า“เรื่องนี้มันเป็นผลประโยชน์ระยะยาว จะจัดการในครั้งเดียวเห็นทีจะยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธี เพียงแต่หากไม่หนักหนาสาหัสนัก ข้าก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะบางครั้งการเก

หลังจากอุบัติเหตุร้ายแรงที่เกิดขึ้น จนทำให้จิรวรรณกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราและตื่นขึ้นมาหลังจากผ่านไปเกือบเดือน แม้ว่าแพทย์เจ้าของไข้จะลงความเห็นไปแล้วว่าหญิงสาวจะไม่มีวันตื่นขึ้นมา แต่เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เหล่าแพทย์ต่างก็ไม่สามารถอธิบายได้ เพราะนอกเหนือจากบาดแผลภายนอกแล้ว จิรวรรณแทบจะเป็นปกติทุกอย่างไป๋อวี้หลันน้อยพยายามปรับตัวให้เข้ากับโลกใหม่เต็มที่แม้บางอย่างช่างยากเย็น ไม่ว่าจะเป็นการพูด สำเนียง และการปฏิบัติตน ความทรงจำทั้งหมดถูกดึงออกมาใช้ให้เป็นประโยชน์แม้ว่าจะรู้สึกเหมือนกำลังขโมยทุกอย่างที่เป็นของจิรวรรณมา แต่หากจะคิดอีกแง่ ทั้งสองต่างก็แลกเปลี่ยนกันอย่างยุติธรรมแล้ว เจ้าตัวเองก็เอ่ยปากอนุญาต ดังนั้นไป๋อวี้หลันน้อยจึงอยากจะใช้โอกาสที่สองนี้ใช้ชีวิตให้มีความสุข นับแต่วันนี้ไปตนไม่ใช่ไป๋อวี้หลันแต่คือจิรวรรณ หญิงสาววัยยี่สิบสี่ ผู้ที่กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งหญิงสาวพบว่ามารดาและน้าสาวของจิรวรรณมีใบหน้าที่เหมือนกับมารดาและน้าสาวของตนไม่ผิด แต่ที่ต่างออกไปคือที่นี่ตนมีน้องสาวที่น่ารัก ไม่ใช่พี่สาวที่ขี้อิจฉาริษยาแต่อย่างใดไป๋อวี้หลันน้อยยิ้มรับชีวิตใหม่นี้ด้วยความเต็มใจ