All Chapters of หลุมพรางร้อยรัก: Chapter 131 - Chapter 140

เสวียนหมิงกระโดดลงมาจากเสาสูง กึ่งกลางหน้าผากของเขาปรากฏจุดสีแดงที่เป็นสัญลักษณ์ของยุทธ์สายมารออกมา เขาฟาดพลังยุทธ์ออกมาอีกครั้ง คล้ายกำลังจะจบสิ่งที่เขาทำให้เสร็จสิ้น“หมิง อย่า!!!” เสียงกรีดร้องของไป๋อวี้หลันทำให้เขาชะงัก เขาเหม่อมองมายังหญิงสาวแล้วดึงพลังกลับไป๋อวี้หลันวิ่งออกมายืนอยู่ข้างๆ เฟิงชิง หญิงสาวมองไปยังเขาด้วยใบหน้าซีดขาว เมื่อเขาเห็นท่าทีหวาดกลัวของนาง เขาก็เบิกตากว้างเพราะไม่เคยเปิดเผยพลังสายมารนี้ให้ผู้ใดได้เห็นมาก่อน ยกเว้นในตอนที่เขาโกรธจนควบคุมสติไม่อยู่เท่านั้น ซึ่งตลอดมาเขาก็ควบคุมมันได้ดีเสมอมาเสวียนหมิงเหินกายลงมาหยุดยืนที่ฝั่งตรงข้ามไป๋อวี้หลัน เขาขมวดคิ้วมองนาง กลัวเหลือเกินว่านางจะหวาดกลัวและไม่เข้าใกล้เขาอีก“พอเถิด แค่นี้เขาก็ไม่สามารถทำอะไรใครได้อีกแล้ว” ไป๋อวี้หลันก้าวเท้าเข้ามาหาเขา ทว่าเสวียนหมิงกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว“อย่าเพิ่งเข้ามา” เขามีท่าทีลุกลี้ลุกลน ทั้งยังหันหน้าไปอีกฝั่ง เขาไม่อยากจะให้นางเห็นพลังสายมารที่ยังวิ่งวนอยู่ในร่าง แต่ไป๋อวี้หลันกลับยื่นมือออกมาจับมือเขา บังคับให้เขาหันหน้ามาหานาง“เจ้าไม่กลัวข้าหรือ” เขาเลิกคิ้วมองนาง ตอนนี้นางเพ

“เรื่องการรับฮูหยินรองท่านจ้าววังนั้น จริงอยู่ที่ข้าสามารถเสนอท่านจ้าววังได้ ทว่าท้ายที่สุดแล้วผู้ที่จะตัดสินคือท่านจ้าววัง ดังนั้นข้ามิอาจก้าวก่าย ท่านเองก็มิใช่แจ้งแก่ใจหรอกหรือ” ไป๋อวี้หลันยังคงมีท่าทีสุขุมผิดกับลู่หยางหลิ่วที่ยังคงโกรธหน้าดำหน้าแดง“มิใช่ว่าเป็นท่านที่ใจคอคับแคบจึงหาทางหลีกเลี่ยงหรอกหรือ หญิงสาวในหอหลังถูกท่านส่งตัวออกไป จนหอหลังจะกลายเป็นหอร้างอยู่แล้ว ต่อไปภายภาคหน้ายังจะมีพรรคใหญ่พรรคใดให้ความยำเกรงวังเมฆาอัคคีอีกเล่า” ลู่หยางหลิ่วแค่นเสียง“ผู้อาวุโสวังเมฆาอัคคีจะเป็นที่เกรงขามหรือไม่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนนางในหอหลังของท่านจ้าววังกระมัง ท่านคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านจ้าววังใช้หญิงสาวเหล่านั้น ทำให้เขาเป็นที่ยำเกรงของคนทั่วทั้งแคว้นจ้าวหรือ”“เจ้า...” ลู่หยางหลิ่วถึงกับพูดไม่ออก“เรื่องการรับฮูหยินรองของท่านจ้าววังนั้น ท่านรู้ทั้งรู้ว่ามีเพียงท่านจ้าววังเท่านั้นที่สามารถตัดสิน หากท่านยังคงดึงดันเช่นนั้นก็รบกวนท่านไปถามเขาด้วยตัวท่านเองเถิด”ง่ายๆ เช่นนี้…ไป๋อวี้หลันถอนหายใจ นางรู้ดีว่าลู่หยางหลิ่วไม่มีทางกล้าเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาแน่นอน ยิ่งในตอนนี้ที่เฉินหนิงอ

“ทำอะไร ข้าไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย” ท่าทางบริสุทธิ์ไร้เดียงสานั้นถึงกับออกมาจากจอมมารเจ้าเล่ห์อย่างเขาได้“ไม่ได้ทำหรือ แล้วท่าทีข่มขวัญผู้คนเมื่อครู่มันคืออะไรกัน” ไป๋อวี้หลันมีหรือจะเชื่อเขา“คนอื่นกลัวข้ากันไปเอง เจ้าจะมาโทษข้าเช่นนี้ได้อย่างไร แต่ไหนแต่ไรข้าก็เป็นของข้าเช่นนี้อยู่แล้วนี่นา” เขายังคงเฉไฉไปเรื่อย“มีหรือข้าจะไม่รู้ว่าท่านมาเพื่อทำสิ่งนี้” ไป๋อวี้หลันหรี่ตาลงมองเขา“ถึงอย่างไรเรื่องที่เจ้าคือฮูหยินจ้าววังเมฆาอัคคีก็กำลังจะประกาศออกไปอยู่แล้ว พวกเขารู้ก่อนหรือทีหลังก็ไม่ต่าง ข้าแค่ไม่ต้องการให้เจ้าถูกมารดารองดูหมิ่นทุกครั้งที่กลับมาเยี่ยมบิดา เจ้าเป็นฮูหยินของข้าดังนั้นข้าจะไม่มีวันยินยอมให้ผู้ใดรังแก”“พวกนางรังแกข้าได้ที่ไหนกัน รำคาญมากๆ ทำเป็นไม่สนใจเสียก็สิ้นเรื่อง”“ไม่ได้ ตัดปัญหาไปเลยดีกว่าต่อไปพวกนางจะได้ไม่ทำอีก”เห็นเสวียนหมิงยังคงดึงดัน ไป๋อวี้หลันถอนใจ ถึงตอนนี้นางไม่ยินยอมจะได้หรือในเมื่อเขาลงมือไปแล้ว นางก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลยแล้วก่อนที่จะกลับวังเมฆาอัคคี ไป๋อวี้หลันเห็นใบหน้าหมองคล้ำของซูเหม่ยถิงแล้วก็ได้แต่เหนื่อยใจ นางรู้ว่าไป๋เล่อหรานน่าจะจัดการเรื่อง

“หลิงฉี หลิงฉี เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง พี่ซินเอ๋อเล่า พี่ซินเอ๋ออยู่ไหน เกิดอะไรขึ้นที่นี่” ไป๋อวี้หลันเขย่าตัวหลิงฉีเบาๆ เมื่อพบว่าอีกฝ่ายเพียงหมดสติไปเท่านั้น“ฮะ...ฮูหยินจ้าววัง” หลิงฉีครางออกมาเบาๆ เด็กสาวลูบต้นคอไปมาก่อนที่จะอุทานดังลั่น“ฮูหยินจ้าววัง ช่วยนายหญิงด้วยเจ้าค่ะ นายหญิงลู่มาที่นี่ นางโวยวายแล้วนางก็จับตัวนายหญิงของข้าน้อยไป นาง...นางตีข้าน้อยจนสลบ นางคิดจะโยนนายหญิงลงไปในหุบเขา” หลิงฉีจับมือไป๋อวี้หลันเอาไว้ทั้งยังเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน“อะไรนะ นางพาพี่ซินเอ๋อไปที่ไหน” ไป๋อวี้หลันอุทานด้วยเสียงร้อนรน“หุบเขาด้านหลังหอหลังเจ้าค่ะ”ไป๋อวี้หลันได้ฟังดังนั้นก็ผลุนผลันออกไปทันที ในใจก็ให้เป็นห่วงไป๋ซู่ซินยิ่งนัก ลู่เหม่ยเซียงน่าจะรู้แล้วแน่ๆ ว่าวันมงคลของไป๋ซู่ซินและจั่วจินเหิงได้กำหนดเอาไว้แล้ว อีกทั้งจั่วจินเหิงก็ปฏิเสธที่จะรับอนุโดยเด็ดขาด นั่นคงจะเป็นเหตุที่ทำให้ลู่เหม่ยเซียงหมดหนทางจนทำเรื่องสิ้นคิดเช่นนี้บันไดจากหอหลังทอดลงไปยังหอสูงของวังเมฆาอัคคี ไป๋อวี้หลันมองเห็นลู่เหม่ยเซียงที่กำลังใช้ปิ่นปักผมจี้ไปยังลำคอของไป๋ซู่ซินยืนอยู่คล้ายกำลังรอใคร นางเดินเข้าไปหาทั้งส

ไป๋อวี้หลันทำได้เพียงแค่หลับตาลงอย่างหวาดกลัว นางใช้สองมือที่ถูกมัดอยู่ด้านหน้ากุมหน้าท้องตัวเอง หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเขาจะสามารถช่วยนางได้ทันท่วงที นางยังอยากจะมีชีวิตอยู่ นางอยากจะให้ลูกน้อยในครรภ์มีชีวิตอยู่เสียงคำรามด้วยความโกรธของเสวียนหมิงดังลั่น เสียงนั้นคล้ายกับเสียงของอสุรกายจากขุมนรกที่กำลังคลุ้มคลั่งก็ไม่ปานเขาเบิกตากว้างมองร่างบางของไป๋อวี้หลันร่วงลงไปยังบันไดหอสูงด้วยความตื่นตระหนก ร่างสูงพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ปราณไร้รูปแผ่ลามไปยังปิ่นปักผมที่จ่อลำคอไป๋อวี้หลันจนกระเด็นออกไปอีกทาง เขาเข้าถึงตัวหญิงสาวทั้งสอง พร้อมกับเอื้อมมือออกไปคว้าร่างของไป๋อวี้หลันออกมาจากลู่เหม่ยเซียงเสียงกรีดร้องด้วยความคั่งแค้นของลู่เหม่ยเซียงดังขึ้น นางเบิกตากว้างมองเสวียนหมิงที่สุดท้ายก็ยังคงทอดทิ้งนาง จากนั้นก็เหลือบไปมองไป๋ซู่ซินที่อยู่ในอ้อมกอดจั่วจินเหิง ทว่ามีเพียงนางที่เดียวดายเพียงลำพัง นางหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ก่อนที่ร่างของนางจะตกลงไปกระแทกกับขั้นบันไดลู่เหม่ยเซียงกลิ้งลงไปตามขั้นบันไดของหอสูง นางคอหักจนหมุนได้รอบ ดวงตาทั้งสองข้างเหลือกถลน สิ้นลมหายใจทันทีเสวียนหมิงใช้ร่างสูงพลิกร่าง