Semua Bab หลุมพรางร้อยรัก: Bab 31 - Bab 40

จิรวรรณตื่นขึ้นมาในตอนเช้า และครั้งนี้ตั้งใจจะอดนอนเพื่อที่จะทำให้ข่าวลือเป็นเรื่องที่น่าเชื่อถือมากยิ่งขึ้น หญิงสาวตกลงใจที่จะบินกลับไปยังกรุงเทพกับมารดา และน้องสาวทั้งสองคน รวมไปถึงอัญญาน้าสาวที่มาเที่ยวที่จีนได้สองอาทิตย์แล้วปฏิบัติการอดนอนมาราธอนต้องพึ่งพากาแฟดำขมปี๋ที่ตนเกลียดนักหนา ในใจก็ได้แต่ภาวนาว่าอีกห้วงแห่งกาลเวลานั้น เสี่ยวจี๋เอ๋อจะไม่ทำให้ตนผิดหวัง แต่ทว่าใครจะคาดคิด การอดนอนสองวันจะทำให้เกิดเรื่องผิดปกติบางอย่างจิรวรรณหน้ามืดวูบไปทั้งยืน จนคนในบ้านต่างก็รีบพาไปส่งโรงพยาบาล แต่กระนั้นหญิงสาวก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมาในร่างของไป๋อวี้หลันอีกเลย หญิงสาวให้สงสัยนักว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นอีกกันแน่ หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับไป๋อวี้หลันน้อยนับจากนี้ไปอีกเจ็ดวันก็จะเป็นวันที่เกี้ยวจะมารับเจ้าสาวแล้ว แต่จิรวรรณก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไมตนจึงไม่ได้ตื่นขึ้นมาในร่างของไป๋อวี้หลันอีก แม้ว่าจะหมกมุ่นกับเรื่องไป๋อวี้หลันอยู่บ้าง ทว่าก็ไม่ได้เก็บมาคิดจนเครียดเมื่อไม่ได้ตื่นมาในร่างของไป๋อวี้หลัน หญิงสาวพบว่าไม่ต้องอาศัยเครื่องช่วยหายใจในตอนนอนอีกแล้ว อีกทั้งการหายใจก็ไม่ได้แผ่วเบาเช่นเคย จนเรียกได้ว

“เรื่องสุดวิสัยหรือ...” ยิ่งปล่อยนางพูด เขาก็ยิ่งมีโมโหมากขึ้น “หลันเอ๋อ เจ้าสมควรเข้านอนได้แล้ว”“แต่ข้ายังพูดไม่จบเลยนะ.....”เสวียนหมิงประกบริมฝีปากนางอีกครั้ง เพื่อหยุดไม่ให้นางพูดต่อ จูบดุดันรุนแรง ซึ่งแฝงเอาไว้ด้วยแรงโกรธเกรี้ยวครั้งนี้ ทำเอาไป๋อวี้หลันตาลายหญิงสาวพยายามผลักเขาออก ทว่าร่างกายที่ยังคงไม่เชื่อฟังผู้เป็นเจ้าของ ก็ทำให้นางขัดเคืองยิ่ง ตั้งแต่พบกับเขา รู้สึกว่านางจะเสียเปรียบเขาตลอดเลยเม็ดยากลมๆ ถูกดันเข้ามาในช่องปากนาง ทั้งยังบีบบังคับให้นางกลืนลงไป เสวียนหมิงผละออกเล็กน้อย“เจ้ารู้หรือไม่ บางทีข้าไม่ควรให้ยาถอนพิษลูกกลอนควบคุมวิญญาณเจ้าแก่เจ้าเลย ข้าควรจะร่วมหอกับเจ้าทั้งอย่างนี้ เจ้าคือความปรารถนาของข้า ที่ข้าจะเรียกร้องจากเรื่องทั้งหมดนี้” เสวียนหมิงจ้องเข้าไปในดวงตาที่แตกตื่นของไป๋อวี้หลันนิ่ง“ท่านให้ข้ากินยาอะไร” นางเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น“วางใจเถิด ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า หากเจ้าไม่ยินยอม” เขาเอ่ยจบ ไป๋อวี้หลันก็พลันง่วงงุนขึ้นมา ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วว่ายาเมื่อครู่คือยาอะไรเสวียนหมิงกระชับอ้อมกอดเข้าเล็กน้อย เมื่อรับรู้ได้ว่าหญิงสาวกำลังจะ

การที่ไป๋ซู่ซินหนีหายไปเช่นนี้ ทำให้ตระกูลไป๋ไม่มีทางเลือก ไป๋เล่อหรานจึงได้แต่ยัดเยียดไป๋อี้ซวนให้แต่งเข้าวังเมฆาอัคคีแทนไป๋ซู่ซิน โดยพวกเขาได้ติดสินบนถังหานเยวี่ย ให้นางช่วยเสนอการเปลี่ยนตัวเจ้าสาวกับเสวียนหมิง หลังจากที่เจ้าสาวตัวจริงหนีการแต่งงานไปแล้ว และการที่ถังหานเยวี่ย จะต้องแบกรับหน้าที่ในการเจรจากับโทสะจ้าววังเมฆาอัคคีนั้น นางได้เรียกสินบนเป็นทองเท่าน้ำหนักตัวของนางเอง ซึ่งหนักกว่าไป๋ซู่ซินเล็กน้อยไป๋จินเป่าและไป๋เล่อหรานจำต้องจ่ายไป เพื่อที่จะให้เรื่องราวทั้งหมดยุติลงเสียทีพวกเขาถึงกับเหงื่อตกตอนบ่าวไพร่ช่วยกันขนทองที่เพิ่งจะได้รับมาจากวังเมฆาอัคคีออกมา ทั้งยังต้องจ่ายเพิ่มในส่วนต่างให้กับถังหานเยวี่ยอีกแน่นอนว่านี่คือแผนการที่เสวียนหมิงวางเอาไว้ เขารู้ดีว่าชื่อเสียงที่ผู้คนพากันร่ำลือเกี่ยวกับตัวเขานั้นร้ายแรงเพียงใด และเขาก็ถือโอกาสใช้ประโยชน์จากข่าวลือนั้นเสียเลยเขาให้ถังหานเยวี่ยใช้วิธีข่มขู่สองพี่น้องตระกูลไป๋ ด้วยข่าวลือที่ชาวบ้านสร้างขึ้น สตรีที่มีจิตอิจฉาริษยาอย่างซูเหม่ยถิงหรือ จะยินยอมให้ไป๋อวี้หลันได้แต่งเป็นชายารององค์ชายห้าแคว้นจ้าว ในขณะที่บุตรสาวของตนนั้

‘ท่านรู้ทันข้าเรื่อยเลย’ หญิงสาวแลบลิ้นซุกซนไม่นานหลังจากที่เสวียนหมิงหายเข้าไปในห้องหอ ร่างสูงของเขาก็ก้าวออกมาหลังจากที่ได้ยินเสียงเรียกของผู้เป็นอา เหยียนหว่านเอ๋อก้าวเข้ามาหาเขาทันที ‘นางตกใจมากหรือไม่’ เหยียนหว่านเอ๋อเอ่ยยิ้มๆ เมื่อเสวียนหมิงเดินออกมาจากห้องหอ‘นางยังโกรธอยู่ขอรับ แต่ข้าจะคุยกับนางทีหลัง ตอนนี้คงต้องให้ท่านอาช่วยข้าสักเรื่อง’‘ได้สิว่ามาเลย’‘หว่านเอ๋อ นี่ไม่ใช่เรื่องน่าสนุกนะ’ จ้าวเหยียนเจี๋ยผู้ซึ่งเป็นสามีของนางเอ่ยปราม‘นั่นสิ ท่าทางสนุกสนานของเจ้านั่นมันอะไรกันน้องเล็ก’ สือเจี้ยนหาวพี่ชายร่วมสาบานของเหยียนหว่านเอ๋อส่ายหน้า‘พวกท่านจะไปรู้อะไร ข้าตื่นเต้นจะตายอยู่แล้ว’‘หย่วนหมิง เจ้าให้นางอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินของเจ้าที่วังเมฆาอัคคีก็แล้วกัน ส่วนเรื่องอื่นข้ากับเจี้ยนหาวจะช่วยเจ้าเต็มที่’‘ข้าเห็นด้วย อย่าให้อาหญิงของเจ้าออกไปก่อกวนนอกวังเมฆาอัคคีเป็นดีที่สุด’ สือเจี้ยนหาวเอ่ยกลั้วหัวเราะ‘วางใจเถิดขอรับท่านอาเพิ่งจะหายดีเช่นนี้ ข้าจะไม่รบกวนจนเกินไป’ เสวียนหมิงรับคำยิ้มๆ‘ช่วงที่ข้าออกไปจัดการเรื่ององุ่นอัคคี ข้าอยากจะให้ท่านอาอยู่กับหลันเอ๋อที่นี่ขอรับ ข้ากั

เมื่อเดินลงบันไดจากหอสูงมาถึงลานโล่งด้านล่างอีกชั้น จึงพบว่าด้านล่างมีคนกลุ่มหนึ่งยืนสนทนากันอยู่ เสียงที่แว่วมาของคนที่ยืนหันหลังให้ทำเอาหญิงสาวขมวดคิ้วแผ่นหลังกว้างของเขาให้ความรู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน เมื่อเดินเข้าไปใกล้อีกนิด บุรุษสวมหน้ากากที่ยืนหันหน้ามาก็สังเกตเห็นนาง เขาเอ่ยอะไรบางอย่างทำให้คนที่ยืนหันหลังอยู่ค่อยๆ หันกลับมา“เสวียนหมิง” ไป๋อวี้หลันเอ่ยลอดไรฟัน โทสะที่หายไปแล้วพุ่งเข้าใส่นางอีกครั้ง ก่อนที่นางจะก้าวฉับๆ เข้ามาหาเขาทันที “หลันเอ๋อ มานี่สิ” เขาเรียกนางไป๋อวี้หลันเดินเข้าไป ทว่าหยุดห่างจากเขาไปก้าวหนึ่งแววตาดูแข็งกร้าว“ข้าจะแนะนำให้รู้จัก คนนี้คือผู้คุมกฎซ้ายของข้า จั่วจินเหิง” เขาชี้มือไปที่คนที่สวมหน้ากาก ซึ่งไป๋อวี้หลันจำได้ว่าเขาคือคนที่นางคิดว่าคือเสวียนหมิงก่อนหน้านี้“ส่วนคนนี้ ผู้คุมกฎขวาถังหานเยวี่ย” ใบหน้ายิ้มแย้มส่งมายังไป๋อวี้หลัน ทำให้นางอดที่จะยิ้มตอบไม่ได้ แต่ไป๋อวี้หลันต้องท่องเอาไว้ว่าต้องปั้นหน้าโกรธเข้าไว้“อีกสี่คนเป็นยมทูตทั้งสี่ ที่มีหน้าที่ดูแลกิจการรอบนอกของวังเมฆาอัคคี หลัวเกอ หยุนจง ลิ่วซง แล้วก็เทียนซื่อ”เสวียนหมิงยังคงเอ่ยเสียงเรียบ