Semua Bab หลุมพรางร้อยรัก: Bab 51 - Bab 60

“นี่ พี่สะใภ้ นั่นมิใช่แม่เลี้ยงของท่านหรอกหรือ” อิ่นหลิงหลิงเอ่ยเสียงเบา เมื่อเห็นว่าซูเหม่ยถิงกำลังเดินเข้ามาในวัด“นางมาทำอะไรที่นี่”“ใครหรือ” เหยียนหว่านเอ๋อมองตามสายตาของหญิงสาวทั้งสอง“แม่เลี้ยงของข้าเอง”“โอ้” เหยียนหว่านเอ๋อมองร่างอวบอิ่มที่กำลังเดินตรงมายังพวกนางทั้งสาม “คัพอี” เหยียนหว่านเอ๋ออุทาน“ใช่ไหมเล่า” ไป๋อวี้หลันเห็นด้วย“นี่ถ้าเป็นแถวบ้านเรา คงมีคนชวนนางไปถ่ายนู้ดแน่ๆ อกเป็นอก เอวเป็นเอว ไหนจะสะโพกสะบึ้มนั่นอีก” ไป๋อวี้หลันก้มลงมองหน้าอกของตัวเอง“ไม่แย่เท่าไหร่น่า” เหยียนหว่านเอ๋อเอ่ย ทั้งยังก้มลงมองหน้าอกของตัวเอง“ท่านอา พี่สะใภ้ พวกท่านสองคนกำลังซุบซิบนินทาผู้อื่นอยู่หรือเจ้าคะ” อิ่นหลิงหลิงเลิกคิ้วมองนางทั้งสอง“หลิงเอ๋อ เจ้าเองก็มาไหว้พระหรอกหรือ” เสียงซูเหม่ยถิงดังขึ้นทำให้ทั้งสามรีบปรับสีหน้า“เจ้าค่ะ พอดีข้ากับท่านแม่เพิ่งจะกลับมาจากนอกเมือง จึงแวะเข้ามาไหว้พระ” อิ่นหลิงหลิงปรับสีหน้าทันที“ข้าแวะไปที่ร้านหลายวันไม่เจอ ที่แท้พวกเจ้าออกไปนอกเมืองนี่เอง แล้วนี่คุณชายอิ่นมาด้วยหรือไม่ เขาอยู่ที่ไหนหรือ” น้ำเสียงกระตือรือร้นของซูเหม่ยถิงในยามที่เอ่ยถึงอิ่นเมิ

“นั่นตัวอะไร” สือเจี้ยนหาวเลิกคิ้ว เมื่อมองเห็นหญิงสาวทั้งสองเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน พวกนางถอดหน้ากากออกไปจากใบหน้า เมื่อเข้ามายังด้านในสุดของบ้านตระกูลอิ่น“หลันเอ๋อ ท่านอา หลิงเอ๋อ เกิดอะไรขึ้นหรือ” เสวียนหมิงขมวดคิ้ว เขามองไปยังถังหานเยวี่ยด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ทว่าถังหานเยวี่ยเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเช่นกัน“แม่เองก็อยากจะรู้เหมือนกัน สามคนพอขึ้นรถม้ามาก็เอาแต่นั่งมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมา” อิ่นมู่เอ่ยขึ้นอย่างสงสัย ไม่ว่านางจะถามอย่างไรทั้งสามก็เพียงแต่บอกว่าลื่นล้ม“หลิงเอ๋อ” เมื่อเห็นว่าทั้งเหยียนหว่านเอ๋อและไป๋อวี้หลันต่างก็มองไปกันคนละทาง เสวียนหมิงจึงหันมาหาผู้เป็นน้องสาว“เอ่อ..คือว่า” อิ่นหลิงหลิงมองไปยังเหยียนหว่านเอ๋อ“หลันเอ๋อ เกิดอะไรขึ้น” เสวียนหมิงหันมาหาไป๋อวี้หลัน นางเงยหน้ามองเขาแล้วหันไปมองเหยียนหว่านเอ๋อ ก่อนที่ทั้งสองคนจะหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง“พวกเราไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่า” เหยียนหว่านเอ๋อที่ลากไป๋อวี้หลันและอิ่นหลิงหลิงออกไปด้วยกัน แต่เสวียนหมิงไวกว่าเขาคว้าข้อมือของไป๋อวี้หลันเอาไว้ได้“หลันเอ๋อ”“ไม่มีอะไร” นางหัวเราะจากนั้นยื่น

“ชะตาชีวิตของคุณดูเหมือนจะสั้น แต่ก็ยาวในขณะเดียวกัน”“หา ตกลงจะตายเร็วหรือว่าอายุยืนกันละคะ” จิรวรรณแทบจะหลุดหัวเราะแต่ก็กลั้นเอาไว้“น่าประหลาด คนคนเดียวทำไมจึงมีชะตาถึงสองแบบ โชคชะตาของคุณจะนำพาให้พบเรื่องน่าเหลือเชื่อ เนื้อคู่ของคุณจะเป็นคนที่เข้ามาเปลี่ยนชะตาชีวิต” ซินแสยังคงมองลายมืออันสับสนของจิรวรรณ“สุขภาพละคะ” หยูจิ้งที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้น“น่าประหลาด น่าประหลาดแท้” ซินแสส่ายหน้าทั้งยังเอาแต่นั่งขมวดคิ้ว“อะไรหรือคะที่ว่าน่าประหลาด”“คุณดูเหมือนอายุขัยของคุณดูมืดมนไปหมด ไปต่อชะตาชีวิตหน่อยดีไหม ทำบุญอุทิศให้กับเจ้ากรรมนายเวรในอดีต เขาจะได้ไม่พยายามเข้ามาดึงตัวคุณไป”“หา” หยูจิ้งสะดุ้งตกใจกว่าจิรวรรณเสียอีก“คนในอดีตหรือคะ” จิรวรรณขมวดคิ้ว หญิงสาวพาลนึกถึงเสวียนหมิงขึ้นมา เขาถือเป็นคนในอดีตหรือเปล่านะ“ดูเหมือนคุณจะมีความผูกพันกับคนในอดีตมาก จนไม่อาจแยกจาก”จิรวรรณได้แต่ทึ่งกับความแม่นของซินแสคนนี้ เรื่องการย้อนกลับไปในอดีตทั้งที่ตนนอนหลับของจิรวรรณ แน่นอนว่าไม่มีใครรู้ ดังนั้นการที่ซินแสคนนี้เอ่ยถึงบุคคลในอดีต ที่เข้ามาเกี่ยวพันกับชะตาของจิรวรรณนั้นก็ถูกเผงเลยทีเดียว“

“นี่ พวกเจ้าแต่งเข้าจวนอ๋องไปแล้ว อย่ามามัวพูดไร้สาระอยู่เลย หากไม่มีอะไรข้าจะกลับแล้ว คันเหลือเกิน” ซูเหม่ยถิงเกาตามแขนขาจนแดงไปหมด“ท่านแม่ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ”“อะไร”“ข้าแอบได้ยินมาว่าพี่ใหญ่มีองุ่นอัคคี ทั้งยังจะมอบให้องค์ชายห้าอีกด้วย”“องุ่นอัคคีเป็นของวังเมฆาอัคคีไม่ใช่หรือ ไยพี่ใหญ่ของเจ้าจึงมีมันเล่า” ซูเหม่ยถิงตาโต“นั่นสิเจ้าคะ เห็นว่าพวกเขานัดรับมอบมันวันนี้ด้วย”“ข้ายังได้ยินมาด้วยว่าองค์ชายห้า คิดที่จะนำองุ่นอัคคีไปแลกตัวอวี้เอ๋อมาจากจ้าววังเมฆาอัคคี” ไป๋อี้ซวนเอ่ยด้วยใบหน้าเคียดแค้น“เด็กนั่นมีอะไรดีนักหนานะ องค์ชายหมูตอนนั่นถึงได้หลงเสน่ห์มันนัก หากนางเข้าจวนอ๋องมาจริงๆ เล่าเจ้าคะ องค์ชายนั่นหลงนางอย่างกับอะไรดี ข้ากับท่านพี่ไม่ถูกไล่ออกมาหรอกหรือ” ไป๋อี้ซวนเบ้หน้า“อะไรกัน นางแต่งเข้าวังเมฆาอัคคีไปแล้วองค์ชายห้ายังจะอยากได้ตัวนางอีกหรือ”“ท่านแม่ วังเมฆาอัคคีมีสาวงามจากทุกมุมเมืองกว่าสามสิบนาง อวี้เอ๋อแต่งเข้าไป ก็ใช่ว่าจอมมารผู้นั้นจะสนใจใยดีนาง มีหรือองค์ชายห้าจะไม่คิดถึงข้อนี้ ท่านต้องหาวิธีช่วยเรานะเจ้าคะ”“พวกเจ้าพูดก็มีเหตุผล” ซูเหม่ยถิงครุ่นคิดไปพักใหญ่ “เช่น

“เดี๋ยวก่อน ข้ามีความคิดบางอย่างที่ดีกว่าวางยาเจ้าอ้วนนั่นอย่างเดียว” ไป๋อวี้หลันสะกิดเหยียนหว่านเอ๋อกับอิ่นหลิงหลิงเบาๆหญิงสาวร่างอ้อนแอ้นอรชรสองนางที่กำลังก้าวเดินเข้ามาในห้อง เรียกความสนใจจนทำให้จ้าวเหวินจิ้งอ้าปากค้าง ใบหน้าผุดผาดที่มีผ้าคลุมหน้าครึ่งหนึ่ง ทำให้คนอยากจะเดินเข้าไปดึงผ้าน่ารำคาญนั่นออกไปให้พ้นเหลือเกินเขามองพวกนางแล้วน้ำลายแทบจะหกออกมา พร้อมกับยื่นมือเข้าไปหา ทว่าอี๋ชุนแม่เล้าของหอฉานจ้วนที่นำพวกนางเข้ามากลับห้ามปราบเอาไว้“ไม่ได้นะเพคะองค์ชาย พวกนางเป็นนางรำ ดังนั้นให้พวกนางร่ายรำก่อนนะเพคะ พวกนางขายศิลป์ไม่ขายตัว ดังนั้นขอองค์ชายละเว้นด้วย พวกนางยังเด็กรออีกสักหน่อย ในงานเปิดตัวบุบผาครั้งหน้าจะนำไปถวายนะเพคะ”ร่างอรชรที่กำลังร่ายรำทำให้จ้าวเหวินจิ้งได้แต่มองดูอย่างแสนเสียดาย เขากำลังคิดอยู่ในใจว่าจะให้องครักษ์ของเขาแอบลักตัวพวกนางไปดีหรือไม่ เพราะหากเขาเข้าห้องไปแล้ว แม้แม่เล้าจะไม่พอใจก็จะทำอะไรได้เล่า เขาจะอ้างก็ได้ว่าเป็นพวกนางเข้าหาเขาเอง และเพราะเขาเอาแต่มองการร่ายรำที่อยู่ตรงหน้านั้นเอง ทำให้เขาไม่ได้สังเกตเห็นในตอนที่สาวงามนางหนึ่งกำลังเทผงสีขาวลงไปในสุรา