Semua Bab หลุมพรางร้อยรัก: Bab 11 - Bab 20

ลางสังหรณ์บางอย่างนำทางเขามายังคฤหาสน์ตระกูลไป๋ทันทีหลังจากที่ไม่พบตัวลั่วฉีเยี่ยนไป๋ซู่ซินให้เสี่ยวชุนไปตามหมอมายังคฤหาสน์ ทันทีที่ทั้งหมดกลับมาถึง แผลของไป๋อวี้หลันแม้ว่าจะลึก ทว่านางได้รับการปฐมพยาบาลทันที ดังนั้นจึงไม่มีอะไรน่าห่วง เพียงแต่ว่าจนกว่าจะหายดี เด็กสาวจะยังไม่อาจจับพู่กันหรือถือของหนักๆ ได้ไป๋อวี้หลันมองผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดด้วยความเสียดาย ผ้าผืนนี้ดูจากเนื้อผ้าที่เป็นของชั้นเลิศแล้ว น่าจะเป็นของที่ราคาแพงน่าดู แม้ยังคงประหลาดใจที่ชายหนุ่มจำนางได้ ทั้งที่นางเป็นเด็กอายุสิบห้าปี แม้ว่าหน้าตาจะเหมือนกัน ทว่าความอ่อนเยาว์ก็ต่างกันมากฟังจากคำพูดที่เขาบอกว่า ‘เป็นเจ้าจริงดังคาด’ ก็มั่นใจได้เลยว่าเขาจำนางได้ แต่จำได้จากอะไร…“อวี้เอ๋อ เหตุใดมานั่งอยู่ตรงนี้เล่า”“ข้านอนไม่หลับเจ้าค่ะ ว่าแต่พี่ซินเอ๋อมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”“เปล่าหรอกพี่เพียงอยากจะมาปรึกษากับเจ้าเกี่ยวกับการเดินทางไปเมืองหลวงเท่านั้น”“กลับเมืองหลวงหรือเจ้าคะ”“อย่าบอกนะว่าแม้แต่เรื่องสำคัญของตัวเองเช่นนี้เจ้าก็ลืม พิธีปักปิ่นของเจ้าเองเชียวนะ” ไป๋ซู่ซินเสียงสูง“เอ๋ ข้ายังไม่ได้เ

ห้าวันถัดมาไป๋จินเป่าก็เดินทางมาถึงเมืองเลี่ยอู่ เขาตรงเข้าไปหาไป๋อวี้หลันทันทีด้วยความเป็นห่วง เกรี้ยวกราดใส่ทุกๆ คนในคฤหาสน์ตระกูลไป๋ เมื่อได้ทราบข่าวการป่วยของเด็กสาวยิ่งตอนที่เขาได้รู้ว่าไป๋อวี้หลันโดนหยางไห่ทำร้าย เขายิ่งแทบจะพังคฤหาสน์ไป๋เลยด้วยซ้ำ ไป๋อวี้หลันจึงได้แต่บอกว่าตอนนี้ตนไม่ได้เป็นอะไรมากแต่การที่นางคุยกับเขานั้น เขามีท่าทีคล้ายประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด ไป๋อวี้หลันเพิ่งจะได้คำตอบจากไป๋ซู่ซินว่าก่อนหน้าที่เด็กสาวย้ายมาจากเมืองหลวงนั้น ไป๋อวี้หลันคนนี้ไม่ยอมคุยกับบิดาเลยตั้งแต่ที่มารดาจากไปตั้งแต่วันที่พบกับเสวียนหมิงครั้งที่แล้ว กระทั่งไป๋อวี้หลันจะต้องออกเดินทางกลับเมืองหลวง นางก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย ทั้งยังไม่ได้บอกลา ดังนั้นไป๋อวี้หลันจึงได้แต่คิดว่านางคงจะมีโอกาสได้พบเขาที่เมืองหลวง อย่างน้อยทั้งสองก็สมควรเรียกได้ว่าเป็นสหายกันแล้วกระมังรถม้าสองคันพร้อมกับขบวนคุ้มกันวิ่งออกมาจากประตูเมืองเลี่ยอู่ตั้งแต่เช้า โดยวิ่งผ่านหน้าโรงน้ำชาที่ใหญ่ที่สุดของเมืองเลี่ยอู่ เสวียนหมิงที่ยืนอยู่ระเบียงมองขบวนรถม้านั้นออกไปจนสุดสายตาด้านหลังของเขามีก็คือจั่วจินเหิง “ท่านจะทำเช่นไ

“หลิงหลิงเองก็บอกข้านะเจ้าคะว่าท่านใกล้จะหายดีแล้ว ข้ากับนางสนิทกันมาก เราสองคนมักจะสนทนากันบ่อยๆ” ไป๋อี้ซวนเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า“นับเป็นวาสนาของหลิงหลิง ที่ได้รู้จักคุ้นเคยกับคุณหนูทั้งสอง” อิ่นเมิ่งยังคงยิ้มเยือนบนใบหน้า“คุณชายอิ่น ข้ามาวันนี้เกี่ยวกับเรื่องที่ข้าได้คุยกับน้องสาวของท่าน อีกไม่กี่วันอวี้เอ๋อบุตรสาวคนเล็กของท่านพี่จะจัดพิธีปักปิ่น ดังนั้นข้าจึงอยากจะสั่งขนมจากร้านท่าน ไม่ทราบว่าท่านเห็นเป็นประการใด”“ขอบคุณที่ฮูหยินให้ความสำคัญกับร้านตระกูลอิ่น นับเป็นเกียรติของร้านเรายิ่ง ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร รับรองว่าในวันงานข้าจะนำขนมไปส่งด้วยตัวเอง” อิ่นเมิ่งเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“จริงหรือเจ้าคะ!” ไป๋เสวี่ยจิ้งและไป๋อี้ซวนอุทานออกมาเสียงดังซูเหม่ยถิงกระแอมกระไอออกมาเบาๆ ทำให้พวกนางรู้ตัว จึงได้แต่ทำหน้าเหรอหรา“ได้ยินมาว่าคุณหนูเล็กตระกูลไป๋ย้ายไปอาศัยอยู่ที่เมืองเลี่ยอู่ ที่แท้นางกลับมาแล้วทั้งยังอายุครบปักปิ่น ยินดีด้วยๆ” อิ่นเมิ่งแสร้งทำเป็นไม่สนใจท่าทีที่ตื่นเต้นเกินเหตุของหญิงสาวทั้งสอง“จะว่าไปบุตรสาวของฮูหยินที่เสียไปของท่านพี่คนนี้หัวดื้อยิ่งนัก นางครบอายุปักปิ่น ทั้งย

ดังนั้นฝีมือนางจึงไม่ด้อยไปกว่าใคร ยิ่งตอนนี้นางแต่งให้หลิวจิ่งห้าว หัวหน้าตระกูลหลิว ที่มีสำนักคุ้มภัยอันดับหนึ่งของแคว้นที่ผู้คนนับหน้าถือตาจนไม่กล้าล่วงเกินด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีใครกล้าล่วงเกินนาง“นางจิ้งจอกซูเหม่ยถิง ไสหัวเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้”เสียงดังลั่นของจวินไป่เหอยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง นางกวาดสายตามองเข้าไปยังห้องโถงกว้างที่มีบุรุษมากมายนั่งอยู่แล้วขมวดคิ้ว“พวกเจ้าเป็นใคร” นางเอ่ยถามขึ้นเสียงเข้มทุกคนต่างก็ก้มหน้าหลบตานางกันทั้งนั้น โดยเฉพาะตอนที่หลิวจิ่งห้าวก้าวเท้าตามนางเข้ามาด้านในห้องโถงด้วย “ฮูหยินเจ้าเบาเสียงลงหน่อย อย่างน้อยก็ให้เกียรติอวี้เอ๋อ” หลิวจิ่งห้าวเอ่ยกระซิบ“อ้อ นั่นสิ” จวินไป่เหอกระแอมกระไอ“ท่านน้า”เสียงหวานของไป๋ซู่ซินดังขึ้นด้านหลัง ทำให้จวินไป่เหอหันหลังกลับไปมอง “โอ้ ซินเอ๋อเจ้าก็อยู่นี่ด้วยหรือ” จวินไป่เหอยิ้มออกมา ทว่านางก็ต้องหน้าตึงอีกครั้งเมื่อมองเห็นใบหน้าของพี่เขย “เจ้า! ไป๋จินเป่า! เจ้าถึงกับจัดพิธีปักปิ่นหลานข้าโดยไม่เชิญข้า ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” จวินไป่เหอเสียงดังขึ้นอีกครั้งด้วยความโมโห“ไป่เหอ ข้ามิใช่แจ้งไปยังตระกูลจวินแล้วหรอกหรื

“อิ่นเมิ่ง …ไม่เคยได้ยิน” หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเดินอย่างยากลำบาก เพราะน้ำหนักตัวของเขาที่ทิ้งลงมายังนางความจริงหากนางจะเงยหน้ามองเขาสักนิด ก็จะเห็นว่าใบหน้าคล้ายคนอ่อนแอเมื่อครู่นั้นหายไปแล้ว เหลือเอาไว้แต่เพียงใบหน้ายิ้มแย้มที่ก้มลงมามองใบหน้าที่เริ่มมีเหงื่อผุดพรายของหญิงสาว“เอาละ ท่านนั่งพักตรงนี้ก็แล้วกัน” ไป๋อวี้หลันวางเขาลงบนเก้าอี้ที่มีพนักพิง ในใจก็ได้แต่ก่นด่าตัวเองว่ากำลังยุ่งไม่เข้าเรื่อง เพราะนางถึงกับพาเขาเข้ามายังเรือนพักของตน แต่ถึงแม้จะคิดเช่นนั้นมือกลับเอื้อมไปรินน้ำชาส่งให้เขา“ดื่มหน่อยจะได้ดีขึ้น รับรองจอกนี้ไม่มียา” นางเอ่ยจบก็เดินหายเข้าไปหลังฉากกั้นที่เป็นห้องนอนตัวเอง จากนั้นก็กลับมาพร้อมกับผ้าชุบน้ำบิดหมาดเสวียนหมิงมองผ้าในมือนางแล้วยิ้มออกมา เขาเอ่ยขอบคุณเบาๆ แล้วรับมาโดยดี ตอนนี้ใบหน้าเขากลับมาเป็นคนอ่อนแอหมดเรี่ยวแรงอีกครั้งก่อนหน้านั้นหลังจากที่เสร็จพิธีเขาอยู่ร่วมงานเลี้ยงอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อรอดูว่าหญิงสาวจะแก้ปัญหาที่แม่เลี้ยงของนาง จงใจเปลี่ยนพิธีปักปิ่นเป็นพิธีดูตัวอย่างไรทว่าไม่คาดนางกลับมีน้าสาวที่เป็นผู้เยี่ยมยุทธ์เข้ามาขัดขวางเสียก่อน เขากำลังจะขอต