All Chapters of หลุมพรางร้อยรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“ใช่” “พวกข้าจับเขาถอดเสื้อผ้าไปแล้ว แต่หาไม่เจอ” “อะไรนะ!” เสวียนหมิงขมวดคิ้ว “เอ่อ ข้าหมายถึงพวกข้าให้เขาถอดเสื้อผ้า แต่ก็ไม่เจอองุ่นอัคคี ที่ตัวพวกองครักษ์ก็ไม่มี” “เขาให้คนพากลับไปตั้งแต่รับมาจากไป๋เล่อหรานแล้ว” “แสดงว่าท่านรู้แล้วว่าองุ่นอัคคีอยู่ที่องค์ชายห้าผู้นั้นแล้ว” “อืม” “แล้วท่านจะทำเช่นไรต่อไป” “หลันเอ๋อ” “หืม” “เราสองคนกำลังอยู่บนเตียง” เสวียนหมิงเอ่ยพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามา “ท่านนี่...” ไป๋อวี้หลันถึงกับพูดไม่ออก บุรุษหน้าด้านผู้นี้นี่เล่นไม่ดูเวลาจริงๆ “ข้ากำลังจริงจังอยู่นะ” นางผลักเขาออกไปให้ห่าง ก่อนที่จะลงมาจากเตียง“จริงจัง…เมื่อครู่มิใช่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานอยู่หรือ” นั่นทำเอาไป๋อวี้หลันหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้นางหัวเราะจนน้ำตาเล็ดเลยทีเดียว เสวียนหมิงจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ “ได้เวลากลับบ้านกันเสียที พวกเจ้าเล่นซนมาทั้งวัน ป่านนี้ท่านแม่รอแย่แล้ว”“แล้วเรื่ององุ่นอัคคีเล่า”“หลันเอ๋อ

“เรียนท่านจ้าว จริงอยู่ที่พวกเราเข้าพบฮูหยินจ้าววังโดยพลการนั้นผิดกฎ แต่การที่ฮูหยินจ้าววังแต่งเข้ามาโดยที่ไม่ได้เรียนรู้กฎของพรรคนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เราละเลยได้ ขอให้ท่านจ้าววังโปรดพิจารณาด้วย ฮูหยินจ้าววังทุกรุ่นนั้นผู้อาวุโสทั้งเก้าจะต้องร่วมกันหารือ เพื่อแต่งตั้งขึ้นมาเสมอ ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่มีฮูหยินจ้าววังที่ถูกจ้าววังเมฆาอัคคีพาเข้ามา กฎที่ว่าจึงอาจจะใช้กับสถานการณ์ครั้งนี้ไม่ได้” เฉินเจียงเอ่ยเสียงเนิบนาบ“อ้อ เช่นนั้นข้าคงต้องปลดฮูหยินของข้าคนนี้ แล้วให้พวกท่านแต่งตั้งฮูหยินจ้าววังขึ้นมาใหม่สินะ” เสวียนหมิงลุกขึ้นยืนแล้วเดินลงมา“หรือว่าข้าสมควรปลดตัวเองลงมาดีเล่าอาจารย์เฉิน” เสวียนหมิงจ้องตากับเฉินเจียงด้วยดวงตาเรียบเฉยเช่นเดียวกัน “ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่ฮูหยินจ้าววังนั้นยังเป็นเพียงเด็กสาวที่เพิ่งจะปักปิ่นเท่านั้น พวกเราเพียงกลัวว่านางจะแบกรับหน้าที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ไม่ได้ ดังนั้นจึงได้รับรวบเสียงข้างมาก เสนอให้ฮูหยินจ้าววังแต่งตั้งรองฮูหยินขึ้นมา” เฉินเจียงยังคงมีท่าทีสงบนิ่งไม่ได้หน้าซีดเหงื่อตกเหมือนคนอื่นๆ“หน้าที่ดูแลหอหลังข้าได้ยกให้หลันเ

หญิงสาวหลายคนในห้องโถงต่างก็มองมายังไป๋อวี้หลัน แม้สิ่งที่ได้ยินจะเป็นเรื่องที่ผิดจากคำสอนที่พวกนางได้เรียนรู้มา ทว่าไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้เลยว่าพวกนางก็ปรารถนาเช่นนั้น จะมีหญิงคนใดบ้างที่สามารถมองสามีของตัวเองไปมีหญิงอื่นแล้วยังคงยิ้มอยู่ได้ แม้ปากจะบอกไปว่าไม่เป็นไร แต่ในใจของพวกนางก็ยังอดที่จะเศร้าเสียใจไม่ได้“พูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร ผัวเดียวเมียเดียวอะไรกัน พวกเราต่างก็เป็นสตรีของท่านจ้าววัง ทั้งยังเข้ามาอยู่ที่นี่ก่อนเจ้า” เฉินหนิงอ้ายเอ่ยอย่างไม่ยินยอม“ใช่ พวกท่านคือสตรีของท่านจ้าววังเมฆาอัคคี แต่ข้าไป๋อวี้หลัน คือฮูหยินของเสวียนหมิง ข้าคือฮูหยินจ้าววังเมฆาอัคคี ดังนั้นไม่ว่าท่านจะเข้ามาอยู่ก่อนหรือไม่ ไม่สำคัญสักนิด” ไป๋อวี้หลันเอ่ยขึ้นเสียงแข็งเช่นกัน ดวงตากร้าวของนางกวาดมองไปรอบห้องแล้วหยุดลงที่เฉินหนิงอ้าย “ไม่เท่านั้น ข้าคือคนที่ดูแลหอหลังแห่งนี้ รวมไปถึงเรื่องภายในทั้งหมดของวังเมฆาอัคคี พวกท่านจะไม่ยินยอมและไม่ปฏิบัติตามในสิ่งที่ข้าตัดสินก็ย่อมได้ แต่หากเป็นเช่นนั้นก็เก็บข้าวของเอาไว้ได้เลย ข้าจะส่งตัวพวกท่านกลับบ้านทันที แต่หากไม่อยากจะกลับบ้าน หรืออยากจะไปที่อื่นข

“ตำแหน่งฮูหยินจ้าววังยังมิได้มีการประกาศ ดังนั้นนอกจากคนในพรรคที่ถูกสั่งห้ามเด็ดขาดแล้ว คนนอกจึงไม่รู้ว่าเจ้าคือผู้ใดและมาจากตระกูลใด”“อ้อ เช่นนั้นก็ง่าย อย่าให้พวกเขารู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร หากพวกเขาคิดว่าข้าเป็นเพียงหนึ่งในสตรีในหอหลัง พวกเขาก็คงไม่กล้าใช้ข้าเข้าหาท่านเป็นแน่”“แต่นั่นหมายถึงเจ้าจะต้องกลับเข้าคฤหาสน์ตระกูลไป๋เพียงลำพัง” เสวียนหมิงขมวดคิ้ว เขารู้อยู่แล้วและนี่ก็คือสิ่งที่เขากังวล“หากท่านไม่สบายใจ ก็ส่งแม่นางถังไปกับข้า” ไป๋อวี้หลันเอ่ยพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเขา “ไม่ต้องห่วงข้าเอาตัวรอดได้ จะอย่างไรข้าซึ่งเป็นบุตรสาวก็ต้องกลับไปเยี่ยมบิดามารดาหลังแต่งงานอยู่แล้ว”“แต่ข้าอยากจะกลับไปกับเจ้าด้วย”“คราวหน้าเถิด ในตอนที่ทุกอย่างคลี่คลายไปแล้ว ข้าจะกลับไปเตรียมตัว”“เจ้าจะไปวันนี้เลยหรือ“วันนี้หรือวันไหนก็ต้องไป ข้าจะไปสืบดูก็แล้วกันว่าพวกเขากำลังมีแผนการใด”“ข้าจะส่งอินอินกับหานเยวี่ยไปกับเจ้าด้วย”“ได้” ไป๋อวี้หลันรับคำการกลับมายังคฤหาสน์ตระกูลไป๋ของไป๋อวี้หลันครั้งนี้ ทำให้ซูเหม่ยถิงดูแคลนหญิงสาวยิ่งนัก เมื่อมีเพียงขบวนรถม้าเรียบง่ายกับสาวใช้เพียงคนเดียวติดตามม

“ไปเถิดหากยังช้าอยู่ นางคงบุกเข้ามาแน่ๆ” เสวียนหมิงเอ่ยยิ้มๆเขาดูพออกพอใจยิ่ง เมื่อเห็นว่าริมฝีปากของนางยังคงหลงเหลือร่องรอยจากการกระทำของเขาไป๋อวี้หลันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย นางก้าวเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาหาเขา ก่อนจะก้าวเดินกลับมายืนตรงหน้าเขาอีกครั้ง นางมองหน้าเขาคล้ายยังคงกังขาในบางสิ่ง “ท่าน..”“มีอะไรหรือ” เสวียนหมิงเลิกคิ้วมองนาง ตอนนี้เขาเพิ่งจะจัดเสื้อตัวนอกที่ถูกนางดึงออกไปให้เข้าที่ ทว่าเส้นผมยาวสลวยของเขายังคงไม่ได้รวบขึ้นไป๋อวี้หลันก้มตัวลงประทับจุมพิตแผ่วเบาลงไปยังริมฝีปากของเขาอีกครั้ง คล้ายอยากจะพิสูจน์บางอย่าง “รอข้าอยู่ที่นี่” นางสั่งเขาเสียงเบา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ปล่อยให้เสวียนหมิงนั่งมองประตูห้องที่ปิดลงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ในที่สุดก็ยอมออกมาแล้วหรือ” ซูเหม่ยถิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ ก่อนหน้านี้ถังหานเยวี่ยไม่ยอมให้นางได้ก้าวเข้าไปในเรือนของไป๋อวี้หลัน นางจึงต้องยืนรออยู่ด้านนอกแทน“คนของเจ้าช่างไร้มารยาทนัก กล้าดีอย่างไรจึงปล่อยให้ข้ายืนรอที่นี่”“ท่านมีธุระอันใด” ไป๋อวี้หลันไม่ได้ต่อความยาวกับซูเหม่ยถิง นางย่อมรู้ดีว่าถังหานเยวี่ยต้องตระหนักเรื่องที่เสว