All Chapters of เงารักกลางม่านเมฆา: Chapter 11 - Chapter 20

อีกด้านหนึ่งโจวจินเซวียนและสองสามีภรรยาผู้ซึ่งถูกคนบังคับรถม้าทิ้งเอาไว้กลางทาง กำลังเดินเท้าเข้าไปในเมืองหลวง พวกเขาถูกคนใจทรามหลอกล่อให้ลงจากรถม้า ก่อนที่อีกฝ่ายจะขับออกไปโดยที่พวกนางยังไม่ทันได้หอบสัมภาระลงมาโชคยังดีที่ในห่อผ้าของนางมีเพียงเสื้อผ้าและขวดยาสมานแผล ของมีค่าทั้งหมดนางเก็บเอาไว้ในถุงลับที่นางเย็บติดกับเสื้อตัวใน รวมไปถึงเงินว่าจ้างรถม้าครึ่งหนึ่งที่ได้รับคืนมา เพราะมีผู้ร่วมเดินทางมาด้วยสองคน ดังนั้นจึงนับว่านางยังโชคดี ผิดกับสองสามีภรรยาที่สิ้นเนื้อประดาตัวทันทีหญิงสาวเดินทางมาพร้อมกับสองสามีภรรยา อาสาจ่ายค่าอาหารและค่าเดินทางด้วยความเห็นอกเห็นใจ ดังนั้นคนทั้งสองจึงรับปากนางว่าจะให้ที่พักตลอดเวลาที่นางอยู่ที่เมืองหลวง เนื่องจากนางบอกพวกเขาว่าพลัดพรากจากครอบครัว บิดาให้นางไปรอที่เมืองหลวงทั้งยังย้ำให้นางตามหาสหายของเขา กระนั้นนางกลับไม่รู้ว่าสหายผู้นั้นของบิดาอาศัยอยู่ที่ใดในเมืองหลวงในยามคับขันบิดาบอกนางเพียงให้ตามหา ‘จ้าวหลิว’ นางจึงปักใจเชื่อว่านั่นเป็นนามของอีกฝ่ายแม้การเดินทางจะลำบากแต่เมื่อเข้าเขตเมืองต้าเหลียง ถนนหนทางที่เคยเปลี่ยวน่ากลัวเริ่ม

เมื่อยามที่หวังจื่อถงนั่งลงเขาผายมือให้หญิงสาวนั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนเรียกเด็กน้อยเอาไว้ในยามที่เขาวางป้านชาลงแล้วกำลังจะปลีกตัวออกไปอย่างรู้มารยาท“เสี่ยวไป๋ เจ้ามาคารวะแม่นางโจว นางเป็นบุตรสาวของสหายรักของอาจารย์”“ขอรับ” ค่อยๆ ค้อมกายก่อนนั่งลงคารวะนางอย่างสุภาพสง่างามเต็มขั้นตอน จากนั้นเงยหน้าขึ้นยิ้มให้หญิงสาว “ข้าน้อยหวังเสี่ยวไป๋คารวะแม่นางโจว”“เขาเป็นศิษย์ของข้า เป็นเด็กกำพร้าที่ข้าเลี้ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อย ข้าให้เขาใช้แซ่หวังแล้วตั้งชื่อให้ว่าเสี่ยวไป๋ เอาล่ะเจ้าออกไปเฝ้าด้านนอก ห้ามให้คนนอกเข้ามาโดดเด็ดขาด”“ขอรับ”หวังจื่อถงรอกระทั่งเด็กน้อยวิ่งออกไปแล้วปิดประตูจึงรินชาแล้วส่งให้หญิงสาว “คาดว่าบิดาเจ้าคงมองสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทะลุปรุโปร่งแล้วจึงออกเดินทางในยามที่เหมาะสม เหวินอู่โหวผู้นี้ยังนับว่าเป็นยอดคนผู้หนึ่ง เขายังคงอ่านใจอาจารย์โจวออกกระทั่งมาดักรอ” หวังจื่อถงใคร่ครวญ“ข้า...” นางขมวดคิ้วด้วยความเป็นกังวล “ข้าทำป้ายหยกหายไปเจ้าค่ะ”“นั่นเป็นเหตุผลที่เจ้าใช้ภาพวาดแทนสินะ” หวังจื่อถงพยักหน้าให้นางด้วยรอยยิ้ม “เจ้าช่างเฉลียวฉลาดยิ่ง กระทั่งไม่เคยพบข้าแต่หาข้าพบ ปริศนาที่บิด

เสี่ยวไป๋กระแอมออกมาด้วยความขัดเขิน เขาเดินนำเข้าไปภายในตัวบ้านชั้นเดียวที่ทำจากไม้ชั้นดี ด้านในมีห้องนอนสองห้องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ มีห้องโถงสำหรับรับแขกตรงกลางมีโต๊ะและเก้าอี้พร้อมสรรพข้าวของหรือก็ไร้ซึ่งฝุ่นเกาะ ทุกสิ่งมีครบราวกับว่าเตรียมพร้อมให้คนเข้าอยู่ได้ตลอดเวลา“ก่อนหน้านี้ข้าเข้ามาทำความสะอาดเอาไว้แล้ว หลังจากท่านอาจารย์บอกว่าอาจารย์โจวจะมา ดังนั้นคิดว่าที่นี่คงยังสะอาดสะอ้านอยู่”“ขอบใจเจ้ามาก” นางมองไปรอบๆ ด้วยดวงตาซาบซึ้ง ยิ่งในยามที่มองเห็นห้องหนังสือขนาดเล็กที่มีเครื่องเขียนตระเตรียมเอาไว้เรียบร้อย “ข้าชอบที่นี่ยิ่งนัก” ได้ยินดังนั้นเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มแป้น“ท่านมีแม่ไก่สิบตัวในเล้า แปลงผักอีกสิบชนิด ยังมีบ่อน้ำหลังบ้านที่ชาวบ้านช่วยกันขุดให้ด้วยนะขอรับ”เสี่ยวไป๋ยังไม่ทันได้พานางไปดูด้านหลัง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นที่รั้วหน้าบ้าน “มีใครอยู่หรือไม่ เสี่ยวไป๋เจ้าอยู่ข้างในหรือ”“นั่นเป็นเสียงท่านป้าจางขอรับ” เสี่ยวไป๋วิ่งออกมาด้านนอก โจวจินเซวียนเดินตามเข้าออกมา จึงได้พบกับสตรีวัยกลางคนที่ยืนหอบห่อผ้าขนาดใหญ่อยู่“แม่นางหวังกระมัง ท่านอาจารย์หวังบอกว่าเจ้าเพิ่งมาถึงวันนี้ ข้าเตรี

“พี่องครักษ์นี่พี่สาวข้าเอง แม่นางหวังเป็นหลานสาวของท่านอาจารย์” เสี่ยวไป๋ตอบยิ้มๆ “นางมาทำมื้อเย็นแสนอร่อยให้ข้ากับท่านอาจารย์ทุกวัน”เอ่ยจบก็ลากนางเข้าไปโดยไม่หันไปสนใจผู้ใดทั้งสิ้น แต่ระหว่างนั้นคนที่อยู่ด้านในกลับก้าวออกมาพอดี“เจ้ามาแล้วหรือ” หวังจื่อถงยิ้มให้นาง“แม่นางท่านนี้คือ...” เซียวยวี่หยางเอ่ยถามนางด้วยท่าทีสุภาพอ่อนโยน“หลานสาวของข้าเอง คารวะมหาเสนาบดีเซียวเสียสิ”“ข้าน้อยคารวะท่านมหาเสนาบดีเจ้าค่ะ”“โอ้ที่แท้ก็แม่นางหวัง เกรงใจไปแล้วข้ามารบกวนนานแล้วกำลังจะกลับ เห็นอาจารย์หวังชมว่าอาหารที่เจ้าทำนั้นเลิศรส เสียดายที่ข้าต้องกลับแล้วจึงไม่ได้ลิ้มรส”“เจ้าค่ะ” นางเพียงแสร้งทำหน้าเสียดายเช่นกัน จากนั้นจึงขอตัวเข้าไปในครัวในยามที่หวังจื่อถงเดินออกไปส่งเซียวยวี่หยางที่หน้าประตูรั้ว แม้หวังจื่อถงจะยิ้มแย้มดังเดิม กระนั้นยามที่สบตานางกลับมีแววหนักอกหนักใจ ราวกับว่าการมาของมหาเสนาบดีในวันนี้ มีจุดประสงค์แอบแฝงที่ทำให้หวังจื่อถงรู้สึกไม่ชอบมาพากล…มื้อเย็นที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้งผ่านไป โจวจินเซวียนยังคงนั่งมองหวังจื่อถงอย่างรอคอย หลังจากที่นางชงชาแล้วรินส่งให้เขา“เขามาเพ

ภาพความทรงจำอันโหดร้ายเกาะกุมหัวใจดวงน้อยให้ยิ่งทวีความหวาดหวั่น ร่างเล็กเริ่มกระสับกระส่ายมากขึ้น กระทั่งในที่สุดก็ส่งเสียงออกมาพร้อมดวงตาที่เบิกโพล่ง“อย่า!!”ความมืดรอบกายทำให้ใบหน้าตื่นตระหนกคลายลง หัวใจที่ยังคงเต้นรัวเพราะความหวาดกลัวทำให้นางยังคงสั่นเทา มือสองข้างสั่นระริกในยามที่หญิงสาวยกท่อนแขนขึ้นกอดร่างของตัวเองเอาไว้ความฝัน...นี่เป็นเพียงความฝันเท่านั้นโจวจินเซวียนปลอบใจตัวเอง กระนั้นภาพที่ยังคงตามหลอกหลอนตอกย้ำให้นางต้องเจ็บปวด ภาพที่นางไม่มีวันลืม ภาพใบหน้าของเขาบุรุษผู้นั้นผู้ซึ่งทำร้ายนางอย่างโหดร้าย“แม่นางหวัง ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า” เสี่ยวไป๋ตะโกนถามด้วยความห่วงใย“ข้าไม่เป็นไร” นางตอบออกไปเสียงเบา น้ำเสียงของนางที่ยังไม่มั่นคงทำให้เสี่ยวไป๋ไม่อาจวางใจ เขาเคาะห้องอีกครั้งทั้งยังขอเข้ามาดูเพื่อให้มั่นใจ เพราะสองวันนี้เขามีหน้าที่คอยอยู่เป็นเพื่อนและคอยคุ้มครองนาง ทั้งนี้เนื่องจากท่านอาจารย์หวังไปค้างแรมในเมืองหลวงหลังจากรับตำแหน่งราชครูเป็นการชั่วคราวโจวจินเซวียนรู้ว่าอีกฝ่ายห่วงใยจึงเดินไปเปิดประตู “ข้าเพียงฝันร้ายเท่านั้น”“ข้าได้ยินเสียงท่าน” เสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วมอง