ล้อมรักริมรั้ว의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

เลือด?นาทีที่ได้ยินคำว่าเลือด มาธวีก็ลืมเจ็บ เธอลนลานลุกขึ้นมาสำรวจตัวเอง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจระคนกังวลเมื่อคืนพวกเธอทำกันไปหลายรอบ หลายท่า แถมบางช่วงเป็นท่ายากด้วย มันคงไม่ได้กระทบกระเทือนหนักใช่ไหมแต่ก่อนที่ความฟุ้งซ่านจะพาให้คิดไปไกล หน้าจอที่สว่างวาบเพราะมีแจ้งเตือนใหม่ก็ฉุดให้มาธวีได้สติวันนี้วันที่แปด …อา ก็ว่าแล้วว่าทำไมอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอถึงได้อารมณ์อ่อนไหว น้ำตาแตกง่ายกับทุกเรื่องนักหนา เพราะใกล้ถึงวันนั้นของเดือนนี่เองเมื่อร่างกายไม่พร้อมให้ไปต่อ นัวเนียเติมความหวานให้แก่กันครู่หนึ่งพี่ผาก็ประคองเธอมาส่งในห้องน้ำ ก่อนเขาจะรีบลงไปมินิมาร์ทใกล้โรงแรมเพื่อซื้อของสำคัญให้เธอระหว่างรอเขากลับมาพร้อมกับผ้าอนามัย คนอาบน้ำเสร็จแล้วและอยู่ในชุดคลุมเลยนั่งเล่นโทรศัพท์รอในห้องน้ำหน้าจอปรากฎข้อความมากมายมารดาส่งมาถามความคืบหน้าของการสัมภาษณ์งานและเตือนว่าอย่าลืมกินข้าว มิรันตีแชทมาซักไซ้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่รับสาย แต่ใครบางคนที่เวลานี้ควรจะตื่นแล้วกลับเงียบหายไป“หายไปไหนเนี่ย วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ”นอกจากความสงสัยมันก็มีความกังวลปะปนซ่อนอยู่ เพราะแม้จะดื่มกันหนัก

@ห้างสรรพสินค้าเพราะเป็นวันหยุดคนในห้างจึงพลุกพล่านกว่าวันปกติ ทว่าพอได้เคลียร์ทุกปัญหาที่หนักใจ ในมือมีขนมอร่อย ๆ ที่หาซื้อได้เฉพาะตามห้างในกรุงเทพ ขณะที่อีกมือสามารถจับจูงกับภูผาได้อย่างเปิดเผย ไม่ต้องคอยระแวงว่าจะมีใครเอาไปฟ้องพ่อกับแม่อีกทั้งคนข้างกายไม่เพียงไม่มีสีหน้าหรือท่าทีหงุดหงิดยามเธอแวะดูของ ยังคอยส่งเสริมหรือช่วยเลือกในตอนที่เธอลังเล ตัดสินใจไม่ได้ว่าควรซื้อชิ้นไหน บรรยากาศระหว่างคู่รักก็กลับมาอ่อนหวาน เต็มไปด้วยเสียงออดอ้อนและรอยยิ้มกระทั่งกำลังจะเดินผ่านร้านเครื่องประดับแบรนด์ดังที่ทำให้เธอเสียเงินทุกทีที่เข้าไปดู เท้าก็ชะลอความเร็วลงตามความเคยชินดวงตาคู่สวยลุกวาวด้วยความตื่นเต้น มีคอลเลคชันใหม่มา แถมยังมีแบบแหวนคู่ด้วย!“เข้าไปดูไหมครับ”เสียงทุ้มดังใกล้ใบหู มาธวีที่ชะโงกหน้าจนอีกนิดจะแนบติดกับกระจกใสหน้าร้านเกือบจะเคลิ้มตาม เดินเลี้ยวเข้าไปในร้านแล้ว หากพอฉุกคิดได้ว่าตอนนี้เงินเหลือติดบัญชีไม่ถึงแสน ต่อให้มีบัตรเครดิตแต่ช่วงนี้ไร้รายรับ หญิงสาวก็ส่ายหน้า“เอาไว้วันหลังดีกว่า ดูทีหนูดูนาน เดี๋ยวหันมาอีกทีพี่จะกลายร่างเป็นฟอสซิลไปซะก่อน”เธอพูดติดตลก หักห้ามใจไม่ให

“ฮืมม”ภูผาคำรามด้วยความพอใจ สองมือประคองใบหน้าแฟนสาว รั้งให้เธอแหงนเงยเพื่อเขาจะได้จูบเธอได้ถนัดถนี่ขึ้น ริมฝีปากหยักลึกกดลงเคล้นคลึง ลิ้นไล่หยอกเย้าจนหญิงสาวแทบสำลักลมหายใจ“ฮื่อ พี่...”“ที่รัก...”น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยกระแสของความเว้าวอน เขางับกลีบปากอิ่มนุ่มเบา ๆ อย่างเรียกร้อง ขณะที่ท่อนล่างก็เบียดเข้าเสียดสี มาธวีหอบหนัก หน้าเห่อร้อนแดงซ่าน แม้เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เธอก็รับรู้ทุกอย่างผ่านเจ้าสิ่งที่กำลังแข็งขึงดันกางเกง ประกาศความต้องการอย่างชัดเจนแต่จะให้ทำตอนนี้ มันไม่ได้~หญิงสาวส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วพยายามดันร่างสูงที่เบียดแนบชิดออกห่าง หากอีกคนไม่ยอมถอย“ทำไมล่ะ หนูไม่คิดถึงพี่เลยเหรอ”คนตัวโตทำเสียงกระเง้ากระงอด ดึงมือเธอข้างหนึ่งลงไปด้านล่าง แล้วกดให้เธอแนบฝ่ามือกับจุดที่นูนพองเป็นพิเศษ“แต่พี่โคตรคิดถึงหนูเลยนะ เห็นไหม อาส์~”เสียงพร่าดังชิดใบหู ตามด้วยสัมผัสเจ็บจี๊ดแต่แฝงด้วยความเสียวสยิวจนขนลุก ท้องน้อยปั่นป่วนมาธวีหดคอหนีลมหายใจร้อนจัดและปากร้อนที่วนเวียนพรมจูบไปตามกรอบหน้า ไล่งับใบหูเธอไม่หยุด“มันยังสว่างอยู่เลยนะพี่ผา แล้วเย็นนี้หนูต้องกลับไปกินข้าวเย็นกับที

ยิ่งใกล้ถึงวันที่ต้องกลับไปใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงมาธวีก็อยู่บ้านบ่อยขึ้น ทั้งเพื่อจัดการธุระและข้าวของ ทั้งอยากมีเวลาอยู่กับครอบครัวเยอะ ๆ เพราะด้วยระยะทางจากบ้านเกิดที่ไกลเกือบหกร้อยกิโลเมตร หากไม่ใช่ช่วงเทศกาลที่ได้หยุดงานมากกว่าสี่วันขึ้นไป เธอคงไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านบ่อย ๆและด้วยเหตุนี้ใครบางคนที่พักหลังมานี้ติดเธอแจยิ่งกว่าหมากฝรั่ง เลยหอบคอมพิวเตอร์พกพามานั่งทำงานอยู่ที่บ้านเธอเกือบทุกวันซึ่งถึงจะชอบที่ได้อยู่ด้วยกัน แต่อีกใจเธอก็เกรงใจทางบ้านของภูผาพอสมควร ถึงอย่างไรเวลานี้ชายหนุ่มก็ยังเป็นเรี่ยวแรงหลักในการดูแลสวนมะม่วง ทั้งหน้างานและหลังบ้านแต่เมื่อลองพูดเกริ่น อีกคนกลับไหวไหล่ ตอบติดตลกว่า“ก็โปรพิเศษไงครับ คบกับลูกชายเจ้าของสวนมะม่วงวันนี้ แถมฟรีเวลาทั้งชีวิต”“โอ๊ย พี่ผาาา มันใช่เวลาเอาเรื่องจริงมาล้อเล่นไหมเนี่ย”ภูผาหัวเราะร่า แน่นอนว่าเขารู้ว่าหญิงสาวกำลังเป็นห่วงเรื่องอะไร แววตาคู่คมอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน อดไม่ได้ที่จะดึงมือเธอมาจูบแรง ๆมาธวีถลึงตาดุใส่คนชอบทำตัวรุ่มร่าม ปากไวมือไว เผลอเมื่อไรเป็นจับ ขยับตัวเมื่อไรเป็นต้องกระแซะมานั่งเบียดใกล้ ๆ ทำตัวเหมือนพวกขาดความ

ในที่สุดก็ถึงวันต้องเริ่มงานในที่ใหม่ แม้ไม่ใช่งานแรกที่ทำหลังเรียนจบ ทว่ามาธวีก็อดตื่นเต้นและกังวลไม่ได้ ในหัวเธอเต็มไปด้วยคำถามเธอจะทำงานได้ดีพอไหม?จะเข้ากับเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ได้หรือเปล่า?“หนูทำได้ เชื่อพี่สิ”กำลังใจมาพร้อมกับสัมผัสอบอุ่น บีบเบา ๆ ที่มือข้างขวาราวกับต้องการย้ำว่าเขาคิดและรู้สึกอย่างที่พูดออกมาจริง ๆปรากฏรอยยิ้มที่มุมปากมาธวี ภูผาไม่เพียงอยู่กับเธอจวบจนถึงวันเริ่มงาน แต่เขายังตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อนั่งรถไฟฟ้ามาตึกพร้อมกันกับเธอ ด้วยเหตุผลว่า“พี่อยากแน่ใจว่าเส้นทางจากห้องมาที่ทำงาน มันปลอดภัยจริง ๆ”หากอีกเหตุผลที่มาธวีคิดไม่ถึงก็คือภูผาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้มาสำรวจเพื่อนร่วมงานเธอว่ามีกี่คน เพศใดและมีลักษณะนิสัยเป็นอย่างไรกันบ้าง พร้อมกันนั้นก็มาเพื่อแสดงตัวด้วยว่าผู้หญิงคนนี้มีเจ้าของแล้วและเจ้าของก็โคตรดุ โคตรหวงเธอเลยด้วย!กระทั่งบรรลุทุกจุดประสงค์ และได้นั่งกินมื้อเที่ยงร่วมกับสองสาว มาธวีและพิมพิเรียบร้อยแล้ว ภูผาก็วางใจที่จะเดินทางต่อไป บขส. ได้เขาไปแล้ว ...แม้การทำงานวันแรกจะราบรื่นกว่าที่คิด ทั้งยังอุ่นใจที่มีพิมพิค่อยส่งสายตามาหาอยู่บ่อย ๆ ทว่าพอความ