ล้อมรักริมรั้ว의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

หิรัญเหลือบตามองเพื่อนที่ต่างพยายามรัดคออีกฝ่าย ลากกันไปทางอีกฟากของร้านแล้วโคลงศีรษะอย่างอ่อนใจ กวักมือเรียกผู้ชมที่ยืนทำตัวไม่ถูกให้นั่งลง“กว่าพวกมันจะเถียงกันเสร็จอีกหลายนาที”“อ่า ค่ะ”พอเห็นว่าเก้าอี้มีมากพอสำหรับทุกคน มาธวีเลยเลือกหย่อนก้นนั่งเก้าอี้ตัวถัดไป แล้วหิรัญก็พูดขึ้นอีก“คิดจะคบกับคนไม่เต็มบาท ก็ทำใจหน่อยนะ สามวันดีสี่วันติงต๊อง”มาธวีหลุดขำพรืด ประกายหยอกล้อในแววตาของอีกฝ่ายทำให้ความประหม่าที่ต้องมาเจอพวกเขาสลายหายไป ทั้งยังใจชื้นที่อย่างน้อย ๆ เพื่อนพี่ผาก็ไม่ได้ตั้งแง่หรือมองว่าเธอเป็นผู้หญิงงี่เง่า ไม่น่าเข้าใกล้จากเหตุการณ์เข้าใจผิดในวันนั้นคนอื่น ๆ ได้ของกินกันหมดแล้ว คนเพิ่งมาเลยสั่งชาไทยกับเค้กมะพร้าวอ่อนให้ตัวเอง แล้วสั่งกาแฟให้คนตัวโตที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่ไม่ไกลนักไม่นานของทุกอย่างก็มาเสิร์ฟ หญิงสาวตาโตเล็กน้อยตอนเงยขึ้นมาเจอกับพนักงานเสิร์ฟพนักงานหล่อต้องบอกยายพิมพิกับน้ำหวานต่อ!ภูผาคุยธุระกับธนัชจบพอดีจึงเดินกลับเข้ามาร่วมโต๊ะ เขาพยักพเยิดหน้าทักทายชายที่เพิ่งอาสาเอาน้ำมาเสิร์ฟให้ถึงที่“อ้าว มาพอดีเลย” วงแขนแข็งแรงวาดไปโอบแฟนสาวตัวเองหลวม ๆ แล้วแนะนำท

บทรักทำมาธวีหมดแรงหลับไปคาอกภูผา กระทั่งราวหนึ่งทุ่มเธอที่ยังอ่อนเปลี้ยเพลียแรงก็ถูกปลุกให้ตื่น ก่อนจะโดนเขาอุ้มตัวมาวางบนเบาะรองนั่งที่ชานบ้านหญิงสาวหน้าง้ำงอ กระพริบตาอย่างงัวเงีย กระทั่งเห็นเตาไฟและถาดที่เต็มหมูหมัก หมูสามชั้นสไลด์ กุ้ง วางเคียงคู่กับตะกร้าผัก รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าแต่แค่แวบหนึ่งมันก็หายไปอย่างรวดเร็ว ด้วยไม่อยากให้ใครบางคนได้ใจว่าแค่เขาสั่งหมูกระทะมาง้อ เธอก็หายงอนง่าย ๆแต่มีหรือที่ภูผาจะไม่รู้ เขาทันเห็นทั้งรอยยิ้มและแววตาพราวระยับของเธอทั้งหมด แต่เพราะมีความผิดติดตัว ต่อให้อยากแกล้ง อยากจูบปากแบะคว่ำนั้นแรง ๆ แค่ไหนเขาก็ทำได้แค่คิด“มาดอยทั้งที ก็ต้องกินหมูกระทะกับดูดาวเนอะ”“อื้อ”คนงอนเม้มปากกลั้นยิ้ม พยักหน้ารับแกน ๆ แล้วเบนสายตาไปสนใจวิวรอบที่พักในยามค่ำคืนภูผาไม่คิดกวนเธออีก มือใหญ่คีบบรรดาของสดขึ้นวางบนกระทะ ตามด้วยผักที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำท่าทางยามชายหนุ่มตั้งอกตั้งใจพลิกเนื้อสัตว์ไปมา ยกขึ้นส่องใกล้ ๆ หน้า ดูจนแน่ใจว่าสุกดีแล้วถึงคีบมาวางให้ในจาน ทำให้ความบูดบึ้งบนใบหน้าหวานค่อย ๆ หายไปจนกระทั่ง ...“หนูอยากได้เอ็มร้อยหรือสปอนเซอร์ไหม เมื่อบ่ายหนู

มือที่เคยดันบ่าเปลี่ยนมาเป็นคล้องคอ ขยับขึ้นนั่งคร่อมตัก เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างเขิน ๆ แล้วเริ่มโยกตัว บดสะโพกกับส่วนที่ตั้งโด่ ดุนดันก้นเธอไม่หยุดมาสักพักแล้วประกายวาววับพลันฉายวาบในนัยน์ตาสีเข้ม กลางกายกระตุกตื่นตัว หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นน้อยครั้งนักที่หญิงสาวจะเป็นฝ่ายรุกเร้าก่อน ต่อให้ภายนอกเธอจะดูเหมือนเป็นสาวแสบซ่า ทว่าเรื่องบนเตียงในภาคปฏิบัติ เธอยังไร้เดียงสาและขี้อายอยู่มาก“หนู อาส์~”ภูผาคำรามแผ่วพร่าในลำคอ สองมือใหญ่เลื่อนลงขยำบั้นท้ายกลมกลึง พลางเอียงให้คนบนตักซุกไซ้ ขบเม้มลำคอได้ตามแต่ใจต้องการความเจ็บจี๊ดบอกให้รู้ว่าเธอฝากรอยรักเอาไว้ ภูผาหายใจแรงกับอารมณ์ที่เริ่มเตลิด และเพียงแค่ได้ยินเธอกระซิบที่ข้างหูว่า“เดี๋ยวคืนนี้หนูขึ้นให้”ความตั้งใจที่จะรั้งรอพลันล้มครืน ร่างสูงลุกพรวด อุ้มกระเตงเด็กขี้ยั่ว พาตัวเธอเข้าห้องในทันทีเขาทรุดตัวลงนั่งที่เตียงโดยมีหญิงสาวคร่อมบนตัก สองร่างกอดรัดนัวเนีย บดจูบกันอย่างเร่าร้อน เสื้อผ้าบนกายทยอยหลุดปลิวไปทีละชิ้น ทีละชิ้น กระทั่งต่างฝ่ายต่างเปลือยเปล่า“อา พี่ผา~”เสียงหวานครางแผ่วในลำคอด้วยความรู้สึกดี แอ่นอกเข้าหาฝ่ามืออ

วันหยุดอันแสนสุขหมดลงอย่างรวดเร็ว ...มาธวีนั่งเกาะราวเหล็กอยู่บนท้ายรถกระบะสีแดงต่อหลังคาคันเก่า ยกมือขึ้นโบกตอบภาพวิวที่ชูสองมือโบกลาและภาพวาดที่ยืนเคียงข้างกัน แม้ปากจะฉีกยิ้มหากแววตากลับเศร้าสร้อย“แล้วมาอีกน้าาา”เสียงใส ๆ ตะโกนมาไล่หลัง มาธวีทำมือว่าโอเคตอบกลับไป เธอมองสองร่างที่เล็กลงเรื่อย ๆ จวบกระทั่งคนทั้งคู่หายไปจากครรลองสายตา ถึงค่อยดึงตัวหันกลับมาหาผู้ร่วมทางอีกคน“เสียดายจัง ได้หยุดแค่สองวันเอง”“ไว้หยุดยาวรอบหน้า เราค่อยมากันใหม่ก็ได้”“จะมายังไงล่ะ หนูอยู่กรุงเทพพี่ผาอยู่บ้าน เอ๊ะ แต่ถ้าเรานัดมาเจอกันที่โฮมสเตย์เลย มันก็ได้นี่เนอะ วันหยุดหน้ามีอีกทีเมื่อไรน้า”มาธวีรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดดูปฏิทิน ในหัวเริ่มคิดวางแผนว่าหากมาอีกจะแวะไปที่ไหนบ้าง เธอจำได้ว่าภาพวิวโฆษณาที่เที่ยวไว้เยอะมาก มีทั้งไร่ชา น้ำตก ล่องเรือและปางช้าง น่าไปทั้งนั้นภูผามองคนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตอนคิดถึงเรื่องเที่ยว วูบหนึ่งก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ เราต่างก็อยากมีเวลาอยู่ด้วยกันขนาดนี้ จะให้เขาอยู่ห่างเธอนาน ๆ ได้อย่างไร“หว่า หยุดยาวอีกทีก็ช่วงสงกรานต์เลยอะพี่ผา”มาธวีหน้าม่อยลงหลายส่วน ด้วยอาชีพทำให้เธอ

เอ๊ะ!ทันใดนั้นหัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงรัวกับข้อสันนิษฐานข้อหนึ่ง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาเขาอย่างค้นหาระคนคาดหวังภูผาคลี่ยิ้ม วันนี้เขาตั้งใจมาเซอร์ไพรส์รวมถึงฉลองกับเธอ เนื่องในโอกาสที่ในที่สุดเขาก็ได้หวนกลับวงการ มาเป็น ‘คุณภูผา’ วิศวกรที่ดูแลด้านระบบการติดตั้งให้ LT Construction บริษัทรับออกแบบและรับเหมาก่อสร้าง ผ่านการคัดเลือกของรองประธานบริษัท กรกันต์ ผู้เป็นทั้งรุ่นพี่ร่วมสถาบัน และน้าของศิลป์ เพื่อนสนิทของเขา ส่วนสวนมะม่วงนั้นบิดากลับไปดูแลเต็มตัวตามเดิม หากยกเรื่องดูแลระบบขายหลังบ้านให้เป็นความรับผิดชอบของเขา ชายหนุ่มกอดคนรักให้แน่นขึ้นอีกนิดแล้วเอ่ยถามเสียงนุ่ม“ขอพี่มาอยู่กับหนูด้วยคนได้ไหมครับ?”“ไม่ใช่แค่หนึ่งอาทิตย์?”“ไม่ใช่”“ไม่ใช่แค่หนึ่งเดือน?”“ก็ไม่ใช่อีก”ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นเมื่อเข้าใจในสิ่งที่ภูผาอยากจะสื่อ เธอเหลือบไปมองกองของพวกนั้น แล้วดึงสายตากลับมามองเขาอีกครั้ง“พูดจริงใช่ไหม พี่ไม่ได้...แกล้งอำกันเล่นใช่ไหม?”“หอบผ้าหนีตามเมียมาขนาดนี้ หนูยังคิดว่าพี่พูดเล่นอยู่อีกเหรอ ได้พี่แล้วก็รับผิดชอบด้วยสิครับ เลี้ยงดูกันด้วย”เท่านี้มาธวีก็หัวเราะออกมาทั้งที่หางตาย