ล้อมรักริมรั้ว의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 89

แสงแดดทำเอามาธวีถึงกับต้องหยีตาสู้ ทั้งที่นี่เป็นเวลาใกล้จะห้าโมงเย็นเต็มทน หากอากาศด้านนอกก็ยังร้อนจนแทบร้องขอชีวิตแต่คิด ๆ ไป แดดร้อนแบบนี้ก็ยังดีกว่าฝนตกทุกวันคนกำลังเก็บผ้าคิดในใจ ใช้หลังมือซับเหงื่อตามกรอบหน้าและปลายจมูก แล้วคว้าบรรดาเสื้อผ้าที่ถูกโยนเข้าเครื่องซัก และนำออกมาตากด้วยฝีมือของภูผาเมื่อหลายชั่วโมงก่อนมาวางพาดบนแขนนึกถึงแววตาพราวระยับและสีหน้ารอคอยคำชมเหมือนเด็กของคนทำ รอยยิ้มก็จุดขึ้นที่มุมปากเกือบปีแล้วที่ภูผาย้ายมาอยู่ที่นี่ ช่วงแรก ๆ มาธวีก็ไม่กล้าบอกพ่อกับแม่ตรง ๆ หรอกว่าอยู่ด้วยกันแล้ว เพราะต่อให้พวกท่านจะปลาบปลื้มและอยากได้เขามาเป็นลูกเขยมากขนาดไหน แต่ก็ใช่ว่าจะยินดีให้อยู่กินกับลูกสาวก่อนตบแต่งเพียงแต่ความลับมันไม่มีในโลก ...ร่างกายที่อ่อนแอเพราะนอนน้อยกอรปกับเจอฝนทำให้เธอล้มป่วย ไข้ขึ้นสูงจนนอนซมทั้งคืน คนที่โทรไปแจ้งข่าวทางบ้าน ทั้งยังคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัว เฝ้าไข้เธอทั้งคืนไม่พ้นเป็นภูผาแม้ห้านาทีแรกมารดาจะบ่นทำนองว่าไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไร เธอเป็นผู้หญิง ใครรู้เข้าจะเสียหาย หากพอได้คุยกับภูผาก่อนจะวางสาย คุณครูมยุรีกลับตบท้ายว่า‘แม่ฝากน้องด้วยนะลูก’ฝาก

รถยนต์ที่มีชื่อเจ้าของเป็นศิลป์แล่นเข้ามาจอดใต้ร่มไม้ แม้จะยุ่งกับงานแค่ไหน หากสุดท้ายภูผาก็สามารถทำตามที่ตนลั่นวาจาไว้ได้สำเร็จชายหนุ่มขยับบิดตัวไล่ความเมื่อยขบจากการขับรถฝ่าการจราจรที่แสนติดขัดของเมืองหลวง ปลดเข็มขัดนิรภัยของตน ก่อนจะโน้มเข้าไปหาผู้ร่วมทางที่ตอนนี้ยังคงหลับปุ๋ย“ที่รักครับ ถึงแล้วครับ”น้ำเสียงเต็มไปด้วยความนุ่มนวลด้วยไม่อยากทำให้หญิงสาวตกใจ แล้วตามด้วยจูบอบอุ่นอ่อนหวานที่หน้าผากคนหลับมาตลอดทางนับตั้งแต่ได้แซนด์วิชรองท้องขยับตัวเล็กน้อย ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตายังเลือนลอยเพราะความง่วงงุน หากหลังจากถูกคนพามาเที่ยวปล้นจูบจนปากบวมเจ่อ ด้วยเหตุผลว่าเธอตอนงัวเงียน่ารักมากเธอก็ตื่นเต็มตา“พี่ผาเนี่ย”แววตาขวาง ๆ ตวัดมองทั้งที่แก้มแดงปลั่ง น่ารักน่าเอ็นดูจนภูผาอยากกระโจนใส่เธออีกรอบ แต่ก็ต้องหักห้ามใจ เพราะเกรงว่าหากทำเธองอน คืนนี้เขาอาจจะได้นอนกอดตัวเองที่นอกระเบียง แทนได้นอนกอดเธอตัวเปลือยเปล่าแสนอุ่นบนเตียงใช้เวลาไม่นานขั้นตอนเช็กอินเข้าที่พักและเก็บสัมภาระก็เรียบร้อย พอเห็นว่าแดดเริ่มหมดพอดีมาธวีก็ชวนภูผาลงมาเดินเล่นริมหาดหญิงสาวแย้มยิ้ม หลับตาพริ้มในตอนที่สายลมพัดเอ

“พี่รักหนูที่สุดเลย”ภูผากระซิบบอกชิดขมับชื้น งับหัวไหล่มนจนขึ้นรอยแดงพลางบดควงสะโพก กระทั่งร่องรักรีดเค้นความรักจากเขาไปจนครบทุกหยาดหยด เขาก็ค่อย ๆ ถอดถอน รูดถุงยางออกจากตัวตน“พะ...พัก พี่ ฮื่อ หนูขอพักก่อน พักก่อน”คนยังหอบฮักพยายามเค้นเสียงบอก แล้วทิ้งตัวนอนแผ่บนที่นอนอย่างอ่อนแรง หางตาเธอเปียกชื้น จุดที่ถูกทารุณก็ชาดิก กระนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการเติมเต็มของเขา ทำเธออิ่มเอมความสุขจนแทบล้นทะลักออกทางปากเห็นเธอเหมือนจะไม่ไหวภูผาเลยยอมยั้งใจ หยุดชั่วคราว เขารั้งเธอมานอนเกยบนอก พรมจูบตามดวงหน้าชื้นเหงื่อของคนเพิ่งเสร็จสมหนที่สี่เป็นเชิงปลอบ ก่อนแววตาพราวระยับเปี่ยมด้วยความสุขจะเลื่อนไปมองแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอนี่ไม่ใช่แหวนขอแต่งงานแต่เป็นแหวนขอจอง อย่างน้อย ๆ ก็จองไปจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยลงตัวมาธวีเห็นว่าเขายิ้ม มองแหวนด้วยแววตาหวามหวานอีกแล้ว เธอก็คลี่ยิ้ม อิงศีรษะกับสันกรามคนตัวโตแล้วถูไถในกิริยาออดอ้อน“จริง ๆ หนูมีแหวนมาให้พี่ด้วยนะ แต่ว่ามันอยู่ในกระเป๋า”เมื่อเย็นเธอรีบจนลืมหยิบมันออกมาจากช่องลับของกระเป๋าเดินทาง ทั้งที่ตั้งใจจะเอาไปร้านอาหารด้วยครั้นพอตั้งใจว่ากล

“เจ้าคลื่น!!”เด็กชายภีมวัจน์สะดุ้ง ยกมือปิดปาก เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดความจริงเยอะเกินไป“โอ๊ะ คลื่นไม่ค่อยหิวแล้วครับ”แล้วเด็กชายก็วิ่งตึง ๆ หนีออกไปด้านนอก ปากตะโกนเรียกหาน้าเปี๊ยกน้าต๋อง สององค์รักษ์ที่ไม่เพียงใจดีแต่ยังคอยปกป้องเสมอยามพ่อแม่ดุหรือตีภูผาทำท่าจะวิ่งตาม แต่เพิ่งก้าวขาได้ก้าวเดียว เสียงเย็นเยียบด้านหลังก็ดังขึ้น“พี่ผา”เท้าที่ก้าวไปข้างหน้า พลันหดกลับมาวางชิดกับอีกข้างตามเดิมทันที พร้อมกับความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว‘ซวยแล้วกู!’“ครับ”ภูผาขานรับ และเมื่อสบเข้ากับสายตาดุ ๆ ของภรรยาเขาก็ส่งยิ้มประจบแล้วเดินไปโอบกอดเธอหลวม ๆ อิงสันกรามกับข้างขมับเธอ เอ่ยเสียงอ่อย ๆ อย่างที่รู้ว่าจะทำให้เธอใจอ่อน“พี่ขอโทษครับ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ลูกกินเยอะ แต่หันมาอีกทีลูกก็แกะห่อที่สองแล้ว พอพี่จะเก็บลูกก็แบะปาก ทำท่าจะร้องไห้กลางตลาด”“...”“ไม่ใช่ว่าพี่อยากตามใจลูกทุกเรื่องนะ แต่พี่ก็แพ้ลูกอ้อนเจ้าลูกหมู เหมือนที่หนูแพ้นั่นแหละครับ”ภูผาทำหน้าสลด มาธวีมองเขาแล้วคลายหัวคิ้ว เข้าใจสถานการณ์นั้นเป็นอย่างดีภีมวัจน์เป็นเด็กช่างพูดช่างอ้อนตามประสาเด็กเติบโตมาท่ามกลางสองครอบครัวที่รุมเอาอ

ทว่าพอเอาเข้าจริง ท่าทางของสามพ่อลูกที่กำลังช่วยกันซักเสื้อผ้าที่เลอะโคลนก็เก้กังเหลือทน แถมมีแววจะทำเสื้อขาวเลอะกว่าเดิม เพราะเล่นวางแผ่บนพื้นปูนของลานซักล้างไม่น่ารอด ...มาธวีส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ หยิบโทรศัพท์มากดถ่ายภาพความน่าบ่นแต่ก็น่าเอ็นดูนั้นเก็บไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยแต่แล้วไป ๆ มา ๆ การซักผ้าก็กลับกลายเป็นความโกลาหล เมื่อเธอบอกให้ภีมวัจน์เดินไปลากสายยางมาให้ ทว่าน้ำที่ควรลงกะละมังกลับพุ่งใส่เธอแทน“กรี๊ดดดดด”เด็กหญิงภัณฑิราที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พลอยได้รับลูกหลงไปเต็ม ๆ เจ้าตัวน้อยร้องกรี๊ดกร๊าด ครั้นพอเห็นคนถือสายยางหัวเราะลั่น แลบลิ้นเย้ยเยาะก็โมโห พุ่งเข้าไปผลักจนพี่ชายหงายหลังลงกะละมังผ้าภีมวัจน์ตาลุกวาว ถึงจะรักน้องแค่ไหนแต่ด้วยนิสัยไม่ยอมคนเลยดึงร่างเล็กให้ล้มลงมาในกะละมังด้วยกันโพละ!น้ำหนักที่มากเกินไปทำให้กะละมังแตก แยกเป็นสองส่วน“คลื่น! แคลร์!”มาธวีหวีดลั่น ภูผาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ทั้งสองรีบฉุดลูก ๆ ให้ลุกขึ้นเพราะกลัวโดนกะละมังบาดแต่ยังไม่ทันจะได้สำรวจหาร่องรอยบาดแผล เจ้าสองแสบที่หลงคิดว่าแม่ดุและจะตีอีกก็พากันวิ่งแจ้นหนีออกไปทางสวนของบ้านเธอ ซึ่งจวบจนถึงบ