ล้อมรักริมรั้ว のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ขณะที่สวนเมฆาฟ้าครึ้มฝนใกล้จะตกเต็มทน ฝั่งในเมืองท้องฟ้ากลับปลอดโปร่ง แดดเจิดจ้าบนดวงหน้าสวยมีรอยยิ้มประดับอยู่แทบตลอดเวลา นับตั้งแต่กลับมาบ้านเกิดนี่เป็นครั้งแรกที่มาธวีได้เดินห้าง ถึงมันจะเป็นห้างประจำจังหวัดที่มีเพียงสามชั้น และขนาดไม่ใหญ่มากก็เถอะแอร์เย็น ๆ และของที่วางเรียงรายทำเอาสาวขาช็อปตาเป็นประกาย เธอหยิบของที่อยากได้มาถือซ่อนหลัง รอจังหวะที่มารดาหันไปสนใจกับของบนชั้นถึงค่อยแอบหย่อนพวกมันลงในรถเข็นการมาซื้อของกับมารดาอาจจะกินเวลานานจนน่าเบื่อเพราะอีกฝ่ายพิถีพิถันกับการเลือก แต่ก็มีข้อดีตรงที่เวลาเธออยากได้อะไร ไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเองหญิงสาวหยิบของอย่างเพลิดเพลิน กระทั่งได้ของครบก็บอกมารดาว่าจะมาเข้าห้องน้ำ แต่แท้ที่จริงแล้วเธอแค่ขี้เกียจฟังคำบ่นตอนคิดเงิน กับตั้งใจจะปลีกตัวออกมาหาอะไรหวาน ๆ เย็น ๆ กินแต่พอหางตาเหลือบไปเห็นร้านขายไก่ทอดชื่อดัง ซ้ำเคาน์เตอร์ยังว่างไร้คิวเธอก็เปลี่ยนใจเดินเลี้ยวไปทางนั้นแทนรอยยิ้มการค้าถูกส่งมาให้ มาธวียิ้มตอบพนักงาน คิดคำนวณในใจครู่หนึ่งก็ชี้เลือกชุดที่คาดว่าจำนวนไก่น่าจะเพียงพอกับจำนวนคน“เอาชุดสุขสันต์ค่ะ น้ำกับเฟรนด์ฟรายขอแบบไซส์จัมโ

เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจดังลั่นสวนทันทีที่เจ้าตัวรู้ว่าวันนี้มีคนใจดีจะจัดงานฉลองวันเกิดให้ ส่วนสถานที่ตั้งวงกินหมูกระทะก็ไม่พ้นเป็นเฉลียงบ้านริมสระนั่นแหละมาธวีถ่ายรูปเพื่อส่งให้มารดาว่าวันนี้เธอขอกลับดึก และเพราะในรูปมีสองผู้ใหญ่อยู่ด้วยทางบ้านจึงอนุญาตอย่างง่ายดายขั้นตอนร้องเพลงและเป่าเทียนเริ่มตอนสองทุ่ม เนื่องจากสองสามีภรรยาเจ้าของสวนจะรีบกลับบ้านใหญ่ไปดูละคร ซึ่งพอพ้นสายตาผู้หลักผู้ใหญ่ วงหมูกระทะก็ถูกเปลี่ยนให้เป็นวงสุราเมรัยสามหนุ่มหัวเราะเฮฮา พากันกระดกแก้วครั้งแล้วครั้งเล่า สลับกับตักกับแกล้มที่มีชื่อว่าน้ำตกซกเล็กเข้าปาก ผิดกับมาธวีที่เหล่ตามองโหลที่ด้านในบรรจุน้ำสีน้ำตาลเข้มอมแดง ที่เปี๊ยกวิ่งกลับไปหอบมาจากบ้านอย่างหวาด ๆถึงยังไม่เคยลิ้มลอง แต่เธอก็รู้จักว่ามันคือยาดองและแค่ได้กลิ่นฉุน ๆ ที่โชยมาเตะจมูก เธอก็รู้สึกหน้าตึง เหมือนจะมึนเมาทั้งที่ยังไม่ได้ดื่มสักอึก“สักกรึ้บไหมเพ่”เปี๊ยกถามเสียงเริ่มยานคางเพราะซัดไปหลายแก้ว ทำท่าจะรินใส่แก้วเล็ก ๆ ให้ แต่ก็ถูกชายที่อายุมากที่สุดในวงห้ามปรามไว้ซะก่อน“ไม่ได้ มันแรงไป”“โหววว ลวกเพ่! อันโผมกับบักต๋องกินได้ เพ่น้ำขิงกะบ่ต

“อาส์”ในวินาทีที่เรียวลิ้นแตะลงที่ส่วนปลาย มันนำมาซึ่งกระแสความเสียวซ่าน ภูผาถึงกับกระตุกเกร็ง ส่งเสียงคำรามลั่น“ดี! โคตรดีเลยที่รัก!”เขาใช้สองมือรวบผมเผ้าที่เกะกะบังสายตา แววตาดำมืดหลุบมองเรียวลิ้นร้อนสีชมพูอมแดงตวัดโลมเลียไปทั่วตัวตน ก่อนเธอจะอ้าอมแล้วตะโบมดูดจนแก้มนุ่มยุบยวบ“ฮืมมม ดูดแรง ๆ ตรงหัว นั้นแหละ แบบนั้นนน อาส์”เขาสอนสั่งแล้วชักนำให้เธอรู้ว่าตรงไหนที่เขาชื่นชอบให้สัมผัส สองมือขยับมาประคองศีรษะทุยแล้วโยกสะโพก เบี่ยงไปทางซ้ายทีขวาที“อื้อ อือออ”เสียงครางอึกอักในลำคอดังระคนไปกับเสียงสำลัก เพราะบางจังหวะท่อนลำใหญ่โตถลำเข้าลึกถึงคอหอยกระนั้นพอได้ยินเสียงสูดปากดังเหนือ ได้เห็นคนที่อยู่ในกำมือเกร็งตัว สั่นสะท้านด้วยความกระสันที่พลุ่งพล่านมาธวีก็เร่งตวัดลิ้น พยายามเปิดปากอ้ารับท่อนลำแข็งร้อนให้มากที่สุด“น้ำขิง หนูครับ หนู อาส์”เสียงทุ้มครางกระเส่า สะบัดสะโพกแรงขึ้น เพียงชั่วอึดใจก็คำรามยาว ระเบิดความสุขออกมาเป็นหยาดน้ำสีขาวขุ่น“อึก อื้อ อื้อ”กลิ่นคาวคละคลุ้งตีขึ้นจมูก กำปั้นเล็กทุบหน้าขาหนั่นแน่นระรัว พยายามผลักไส แต่กว่าอีกคนจะผละถอยเธอก็สำลักของเหลวอุ่นร้อนจนหางตาเปีย

“อย่าบอกนะว่าลืมแล้ว โอ๊ย ไอ้เฮียยยยยยยยย”“เรียกจิกขนาดนี้ เติมไม้โทมาด้วยก็ได้นะวิว”“ได้เหรอ งั้นไม่เกรงใจล่ะนะ”“ลองสิ เรียกหนึ่งทีกูเอาความลับไปขายไอ้ภาพหนึ่งเรื่อง”“เฮีย!!” ปลายสายตะโกนดังจนภูผานิ่วหน้า กระนั้นก็อดหัวเราะร่าไม่ได้เมื่อนึกถึงภาพวาด ผู้ชายคนเดียวที่สามารถทำให้พวกเขารู้ว่า ยายน้องน้อยที่มีนิสัยยิ่งกว่าม้าดีดกะโหลกคนนี้ก็มีมุมหวาน ๆ น่ารัก ๆ อย่างผู้หญิงคนอื่นเขาเหมือนกัน“พอดีเลย ช่วงนี้ตังขาดมือ ขอเลือกเรื่องแป๊บนะว่าจะเอาความลับไหนไปขายก่อนดี”“อุ้ย เฮียผาตี้ฮัก เฮียผาคนหล่อแต๊หล่อว่า หล่อบ่มีไผเทียบ อย่ายะน้องวิวคนงามคนนี้เลยนะจ้าว จุ๊บ ๆ”ปลายสายสรรเสริญเยินยอด้วยภาษาท้องถิ่นยาวเหยียด ยิ้มประจบได้อย่างน่าหมั่นไส้และน่าเอ็นดูในคราวเดียวกันภูผาหัวเราะร่วน“เออ ๆ ไม่ขายแล้วก็ได้ แล้วตกลงเฮียไปสัญญิงสัญญาอะไรไว้วะ นี่ลืมจริง ๆ นะ ไม่ได้พูดเล่น”“โอ๊ย คนสวยเหนื่อยใจ ลืมแล้วหรือไงว่า....”“เฮ้ย ใครมันกดโทรกลุ่มวะ”ยังไม่ทันรู้เรื่องก็มีเสียงห้วน ๆ ท้ายประโยคที่มีสำเนียงติดทองแดงปนมาโพล่งขึ้นขัด ตามด้วยใบหน้าคมคร้ามที่ยื่นมาใกล้จนเต็มจอเป็นบอมหรือธนัช เพื่อนสนิทข

มาธวีกล้ำกลืนก้อนความหน่วงหนึบที่แล่นขึ้นมาจุกอก กดข่มน้ำตาที่เจียนจะไหลแล้วหันไปฉีกยิ้มสดใสให้มารดา“แล้วแม่ไม่ดีใจเหรอ ขนาดหนูหลบมาพักร้อนก็ยังมีคนอยากได้ตัวไปทำงานเลย เนี่ย ๆ ลูกแม่เจ๋งมากเลยน้าา”มยุรียิ้มอ่อน เลี้ยงมาเองกับมือมีหรือที่นางจะมองไม่ออกว่าลูกกำลังคิดอะไร ดูท่าว่าสิ่งที่สันนิษฐานไว้จะเป็นจริง ลูกเธอออกจากงานเก่าแล้ว นางยื่นมือไปลูบศีรษะทุยเล็กเบา ๆ เอ่ยชมเพื่อเติมกำลังใจ“อื้อ เก่ง เก่งมาก เก่งเหมือนแม่”“แหม~ ทีงี้ล่ะบอกเหมือนแม่ แต่ตอนหนูขับรถมอเตอร์ไซค์ตกข้างทาง ทำไมถึงบอกว่าโง่เหมือนพ่อ”“เอ้า แม่แค่พูดเรื่องจริง”เสียงหัวเราะคิกคักดังประสานกันครู่หนึ่ง ร่างอวบในชุดราชการเต็มยศก็หย่อนตัวลงนั่งใกล้ ๆ“งั้นมา แม่ช่วยจัด จะไปกี่วันล่ะลูก จองรถหรือยัง”“ว่าจะไปสี่ห้าวันจ้ะ หนูจองรถรอบสามทุ่มครึ่งไว้จะได้ไปถึงนู้นตอนเช้าพอดี แล้วเดี๋ยวให้พิมมารับที่ขนส่งจ้ะแม่”ได้ยินแบบนั้นมยุรีก็พอเบาใจไปได้หนึ่งเปลาะว่าหลังจากลงจากรถทัวร์ลูกสาวจะไม่ต้องอยู่คนเดียว นางคว้าเสื้อผ้าที่อยู่ใกล้มือมาพับอย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังช่วยตรวจตราด้วยว่าขาดเหลือสิ่งใดครืดครืด ครืดครืดเสียงสั่นเตื