ล้อมรักริมรั้ว のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...)คิ้วเข้มขมวดฉับเมื่อเสียงที่ได้ยินยังคงเป็นเสียงเดิม เสียงที่เขาไม่ต้องการ“หรือว่าแบตโทรศัพท์จะหมด?”แต่ถึงหมดจริง ป่านนี้เธอก็น่าจะถึงบ้านแล้วได้ชาร์จแบตแล้วสิ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ ยิ่งทบทวนก็ยิ่งรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก ๆกระทั่งจัดการกับงานในสวนเรียบร้อยหมดแล้ว ความสงสัยก็ผลักให้ภูผากระโดดขึ้นคร่อมรถจักรยานยนต์คันเก่า ขับไปตามหาคำตอบที่บ้านของครูมยุรีแต่ดูเหมือนเขาจะมาเสียเที่ยว ความผิดหวังฉายชัดในแววตาเมื่อพบกับบ้านที่ปิดเงียบ“หายไปไหนกันหมด”ภูผาเกาะรั้วแล้วยืดตัวขึ้น พยายามชะเง้อชะแง้มองเข้าไปในตัวบ้าน แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของใคร“มาหาใครล่ะพ่อผาาาา”เสียงทักดังขึ้นในจังหวะที่ภูผากำลังจะหมุนตัวกลับ เมื่อเหลียวหลังไปมองก็เห็นว่าคนถามคือป้าชบา เพื่อนบ้านที่มาธวีเคยเปิดศึกด้วยนั่นแหละ“อ่า มาหาครูนุชครับ พอดีแม่ให้มาถามว่าจะให้เอาผักมาส่งวันไหน”ภูผาเลือกโกหกคำโต เพราะรู้ดีกว่าอีกไม่ถึงชั่วโมงเรื่องที่เขามายืนอยู่หน้าบ้านครูมยุรีจะต้องถูกนำไปกระจายต่อ“อ้อ เขาไม่อยู่กันหรอกบ้านนี้ เมื่อเย็นเห็นลากกระเป๋าใบเบ่อเริ่ม

การสัมภาษณ์งานใหม่ผ่านไปด้วยดี ไม่ใช่แค่ราบรื่นกว่าที่คิดแต่มันแทบจะเป็นการล็อกตำแหน่งนี้ไว้ให้มาธวีเลยด้วยซ้ำ อาจเพราะพิมพิเป็นคนแนะนำ บวกกับเธอมีโปรไฟล์การทำงานที่ดี และมีทักษะด้านภาษาด้วยซึ่งแม้ทางบริษัทจะเจรจาขอลดฐานเงินเดือนลงจากที่แจ้งลงนิดหน่อย แต่เขาก็ให้สัญญาว่าเธอผ่านโปรเมื่อไรจะปรับตัวเลขให้ขึ้นมาเท่ากับที่เธอต้องการทว่าข้อเสนอที่ทำให้เธอค่อนข้างหนักใจ คือทางบริษัทดันอยากให้เธอมาเริ่มงานในอาทิตย์หน้าเลยถึงจะดีใจที่ได้งานทำ มันก็ดีใจไม่เต็มที่ เพราะให้พูดตามตรงว่าต่อให้เธอจะยังเสียใจ แต่เธอก็ไม่ได้อยากอยู่ห่างกับเขาเร็วขนาดนี้“แกเป็นใคร”จู่ ๆ คนนั่งอยู่ตรงข้ามก็โพล่งขึ้นมาเสียงดัง ปลุกให้มาธวีหลุดจากห้วงของความคิด เธอละสายตาจากวิวแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งอยู่ติดกับร้านอาหารที่เพื่อนพามาเลี้ยงฉลอง มามองเพื่อนที่หรี่ตาจ้องกันอย่างจับผิด“หะ เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะพิม”“ฉันถามว่าแกเป็นใคร ปกติเพื่อนฉันมันเป็นคนร่าเริงสดใส พูดจนน้ำไหลไฟดับ พูดจนลิงหลับทั้งสวนสัตว์ ไม่เค๊ยไม่เคยอะที่จะมานั่งหน้าเศร้า คอตก เงียบเหมือนไม่ได้พกปากมาจากท้องพ่อท้องแม่ เพราะงั้นแกเป็นใครยะ! คายนังน้ำขิงค

มากกว่าความเครียดที่ได้รู้ว่าเธอโกรธกันจริง ๆ คือเสียใจที่การกระทำของเขาดันทำให้เธอมีน้ำตาภูผานั่งนิ่งคอตก ไม่กล้ากระทั่งจะเปิดเผยตัวให้เธอได้รับรู้ว่านั่งอยู่ใกล้ถึงเพียงนี้ ด้วยกลัวว่าหากเธอเห็นในตอนที่อารมณ์กำลังอ่อนไหว สถานการณ์ระหว่างเขากับเธอจะยิ่งย่ำแย่หรือถ้าให้พูดตรง ๆ แบบไม่อายปากคือเขากลัวว่าเธอจะบอกเลิกกันในแง่ความสัมพันธ์ทางกาย เขาอาจจะมีประสบการณ์มาพอสมควร แต่ในแง่ของความสัมพันธ์ทางใจ เชื่อไหมว่าโคตรสวนทางต่อให้มีคนเข้ามาคุยมากหน้าหลายตา คนที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนกลับมีแค่ 2 คนคนแรกเป็นเพื่อนร่วมห้อง มาสารภาพรักกับเขาตอนอยู่ ม.6 เทอม 2 เลยได้คบกัน และความสัมพันธ์ก็จบลงอย่างง่ายดายเมื่อเราต่างแยกย้ายไปเรียนคนละมหาวิทยาลัยคนที่สองคือรุ่นพี่ปีสองที่เข้ามาจีบผ่านพี่รหัส ซึ่งคบกันเพียงสามสี่เดือนก็เลิกรา เพราะอีกฝ่ายขี้หึงเกินเหตุ แค่เห็นเขาคุยกับผู้หญิงอื่นก็พานเอามาทะเลาะกันแหลกลานความรักเริ่มกลายเป็นของแสลง หลังจากนั้นมาเขาเน้นคุยแต่ไม่เน้นคบ สนุก ๆ ไปวัน ๆ ด้วยเหนื่อยหน่ายกับการถูกตามจิกตามเฝ้าใครงี่เง่าหน่อยก็เท ไม่คุยต่อ เพราะถือว่าพูดจาไม่รู้เรื่อง นานวันเขาก็ก

ไร้ซึ่งบทสนทนาใด ๆ นับตั้งแต่ขึ้นแท็กซี่มาด้วยกัน กระนั้นความเงียบก็ไม่ได้สร้างความอึดอัด หรือกระตุ้นให้ความขุ่นเคืองเก่า ๆ ในใจหวนกลับมาปะทุคงเป็นเพราะไออุ่นจากมือใหญ่ที่กุมกันแนบแน่นแถมเขาไม่เพียงนั่งกุมมือเธอมาตลอดทาง กระทั่งขึ้นลิฟต์ เดินมาถึงหน้าห้องพักของโรงแรมที่เขาจองไว้แล้ว พ่อตัวดีก็ยังไม่ยอมปล่อย“พี่ผา”มาธวีร้องเรียก พยักพเยิดหน้าไปทางประตูพลางกระตุกมือเป็นสัญญาณบอกให้เขาปล่อยมือ เพื่อจะได้หาคีย์การ์ดเจอแล้วเปิดประตูได้สักทีทว่าอีกคนกลับสั่นหน้า ทำเสียงอ้อน“ไม่เอา เดี๋ยวหนูหาย”“โอ๊ยยยย”เดินตามมาถึงห้องขนาดนี้ จะหายไปไหนได้มาธวีทำหน้าเหมือนเหนื่อยหน่ายใจเต็มประดา ทว่าในอกมันกลับอิ่มเอมด้วยความรู้สึกดีที่รู้ว่าเธอยังเป็นคนที่เขาต้องการแม้จะติดขัดเล็กน้อยเพราะมือใช้การได้ข้างเดียว ทว่าก็ไม่เกินความสามารถของภูผา หลังเสียบคีย์การ์ดเพื่อเปิดระบบไฟฟ้าในห้องเขาก็จูงมือคนของใจไปยังโซฟา“อะ หนูเข้ามาในห้องแล้ว ไม่หายไปไหนแล้ว เพราะงั้นปล่อยได้แล้วค่ะ”“อีกนิดหนึ่งสิ พี่ขอจับเผื่อเมื่อวานก่อน”เยอะ!มาธวีมองค้อนให้กับคนขยันสรรหาข้ออ้างมาบ่ายเบี่ยง อีกทั้งเมื่อพยายามชักมือกลั

เสื้อผ้าเริ่มหลุดลุ่ยจากเรือนร่าง เปิดทางให้ใบหน้าคมคร้ามมุดเข้าซุกซบ ตวัดลิ้นหยอกยอดจุกสีระเรื่อ พร้อมกับใช้สองมือบีบขยำ ฟ้อนเฟ้นเคล้นสองเต้าได้ถนัดถนี่“คิดถึง โคตรคิดถึงเลยยย”“อ๊ะ พี่ผา ยะ...อย่ากัดสิ”ร่างอรชรสะดุ้ง ส่งเสียงหวาน ๆ ที่สั่นเครือเจือสะอื้นเล็กน้อยประท้วง เมื่อภูผาเผลอมันเขี้ยวจนงับเธอเข้าเต็มปากเต็มคำจนรู้สึกเจ็บจี๊ดแต่แทนที่คนกระทำจะหยุด เขากลับอมยิ้มแล้วตวัดลิ้นเลียเป็นเชิงปลอบ พอเธอบิดเร่า ร้องห้ามเขาก็ยิ่งตวัดลิ้น ตะโบมดูด“ฮื่อ พี่”มาธวีเริ่มกระสับกระส่าย สองมือจิกบ่ากว้างแรงสลับเบา เสียวซ่านกับสัมผัสจนบางส่วนเริ่มชื้นแฉะและปวดหนึบจนต้องบดสะโพกกับตักเขาเพื่อระบายความกระสันหากนั่นกลับดูยั่วกันเหลือเกินในสายตาของภูผา ชายหนุ่มเม้มปาก ตะปบก้นกลมกลึงแล้วขยำแรง ๆ ความนุ่มเด้งที่แสนเต็มไม้เต็มมือทำเอาเขาคำรามในลำคอ ตวัดมือฟาดก้นสนองความมันเขี้ยวอย่างอดไม่ไหวเพี้ยะ!ไม่พอว่ะ มันยังไม่หนำใจ คิดแล้วก็ตวัดมืออีกทีเพี้ยะ!“อ๊า พี่ผา”มาธวีหวีดร้อง รู้สึกเจ็บ ๆ แสบ ๆ ไปทั้งสะโพก ทว่าขณะเดียวกันหัวใจก็ดันเต้นแรงรัว วูบวาบไปทั่วท้องน้อยเพราะการกระทำแสนดิบเถื่อน เร้าใจซ้