All Chapters of อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Chapter 101 - Chapter 110

“อืม...” นิ้วเรียวยาวของถังไห่เฉิงไล้ผ่านเปลือกตานาง “นอนต่อเถอะ ข้าขอโทษที่ทำเจ้าตื่น”กล่าวพลางกดร่างนุ่มนอนลงแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมให้ ก่อนหันไปถอดเสื้อชั้นนอกของตนออก วางไว้บนโต๊ะกลมหัวเตียง ร่างสูงล้มตัวลงนอนกอดร่างอรชรแนบแน่น หากแต่ลี่เซียนกลับตื่นเต็มตาแล้ว นางจึงขัดขืนอ้อมแขนอุ่นเบาๆ พลางลุกขึ้นนั่ง“ข้ารอท่านมาค่อนคืนเพื่อเสวนาสักหลายประโยค”“นอนคุยกันมิได้หรือ อย่าลืมว่าพวกเราเป็นสามีภรรยา” ฝ่ามือหนาเอื้อมจับกดคนตัวหอมให้นอนแนบชิดอีกครา ให้กลิ่นอายบุรุษอันกรุ่นร้อนโอบล้อมไปทั่วเรือนร่างบอบบาง คล้ายพันธนาการล้ำค่าจากนั้นยังตระกองกอดนางแนบแน่นอย่างหวงแหน กักตัวไว้ด้วยการหอมแก้มซ้ายหอมแก้มขวา มิให้ลุกหนีไปทางใดแม่นางน้อยรู้สึกมึนงงไปหมดเพราะปลายจมูกโด่งสันหลังจากถูกแสดงความคิดถึงจนแก้มนุ่มบอบช้ำสองข้าง นางยังถูกกดศีรษะให้จมหายไปในแผงอกอุ่นลี่เซียนเงยหน้าจากอกแข็งแกรงเบิกตากลมใสขึ้นมอง เห็นเขาก้มหน้ามองมาอยู่ก่อนแล้วแววตาคมทอประกายเร่าร้อนปานนั้น คล้ายมีเปลวเพลิงลุกโชนไหวระริกโหมกระพือ บ่งบอกได้ถึงปรารถนาอันแรงกล้า เฉกเช่นยามทำกิจกรรมบางอย่างที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้าภาพรัญจ

ทั้งสองพากันเดินทางไต่ข้ามบันไดสวรรค์จนถึงยอดผาสูงชันแล้วทิ้งร่างให้จมดิ่งในห้วงวสันต์อันแสนหวานเนิ่นนาน...หน้าห้อง...สองบุรุษตัวโตราวหินผาสลัก หน้าตาดุดันท่วงท่าเคร่งขรึมกำลังยืนอยู่นิ่งๆ ไม่ขยับเขยื้อน ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลายล้วนไม่ระคายความรู้สึก สีหน้ายิ่งไม่เคยแปรเปลี่ยนพวกเขาคือองครักษ์ปกปักพยัคฆ์ ตามติดนายเหนือหัวทั่วทุกสารทิศ ภายใต้ใบหน้าคมคายไร้ความรู้สึก พวกเขาให้รู้สึกยินดีเหลือจะกล่าวเนื่องจากแต่ไหนแต่ไรรุ่ยอ๋องไม่เคยข้องเกี่ยวกับผู้หญิง ทว่ายามนี้พระองค์ทรงมีผู้รู้ใจเคียงข้างหมอนแล้ว ความรู้สึกดีจึงล้นปรี่ท้วมท้นใจนายเหนือหัวของพวกเขามีความสุขสมซึ่งมิใช่แค่การที่ผู้ชายได้ปลดเปลื้องอารมณ์กระสันแน่นอนระหว่างยืนนิ่งเฉยประหนึ่งศิลาตกผลึก เบื้องหน้าขององครักษ์ทั้งสองพลันปรากฏผู้รู้งานเพิ่มมาหนึ่งคนกำลังประคองอ่างน้ำอุ่นพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างต้องการเอาหน้าองครักษ์ผู้หนึ่งถามเสียงเบา “เจ้าอี๋เป่า ใครสั่ง?”อี๋เป่าคลี่ยิ้มประจบจนตาหรี่หยีตีเป็นวงโค้งดุจเสี้ยวจันทร์ เขากำลังจะตอบ แต่กลับได้ยินองครักษ์อีกคนยื่นหน้ามากระซิบ“จะรอให้สั่งทำไมเล่า เห็นๆ กันอยู่ว่าต่อให้รุ่ย

เมื่อฝ่ายบุรุษแต่งกายเสร็จ จึงจับจูงมือฝ่ายสตรีเดินออกจากห้องตนกลับมาที่ห้องนางห้องของทั้งสองเชื่อมติดกันจากด้านในอยู่แล้วจึงไม่ต้องพาคนงามเดินผ่านหน้าผู้ใดโดยที่ยังมิได้ผลัดผ้าม้วนผม เมื่อเข้ามายังห้องของอีกลี่เซียน ถังไห่เฉิงกล่าวย้ำอีกว่า“แต่งกายเสร็จก็กินข้าวให้อิ่มหนำ นอนนั่งพักผ่อนหรือเดินเล่นก็ได้ให้สำราญใจ รอข้ากลับมา ห้ามไปซุกซนที่ใด”แม้ยังนึกขัดเคือง แต่หญิงสาวยังคงพยักหน้ารับแต่โดยดีชายหนุ่มยกยิ้มพึงพอใจ ก้มหน้าประทับจุมพิตอ่อนโยนลงบนกลีบปากสีชมพูอ่อนนุ่ม ประกาศความลึกซึ้งด้วยเรียวลิ้นร้อนชื้น เขารุกล้ำนางอย่างดูดดื่มอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยหมุนกายเดินออกจากห้องไป ไม่นาน...พลันได้ยินเสียงอี๋เป่าขออนุญาตอยู่หน้าห้อง“พระชายา อี๋เป่าขอเข้าพบได้หรือไม่?”ได้ยินเช่นนั้น ลี่เซียนจึงหยิบเสื้อตัวยาวสีน้ำเงินมาคลุมทับเสื้อตัวในอีกชั้น ก่อนส่งเสียงตอบรับเป็นการอนุญาต“เข้ามาเถอะ”เมื่ออี๋เป่าเปิดประตูห้องอย่างสำรวมก็เดินกระดุกกระดิกเข้ามาโดยเบื้องหลังของหนุ่มน้อยมีหญิงสาวตามเข้ามาสามคนพวกนางย่อกายทำความเคารพลี่เซียนอย่างนอบน้อมเอ่ยเรียกพระชายาโดยพร้อมกันลี่เซียนสังเกตเห็นหญิงสา

เนื่องจากรับรู้ได้ถึงเหตุผลในการถูกเรียกตัวกลับมาจากรุ่ยอ๋อง เมิ่งหรูจึงตรวจอาการคนเจ็บไปด้วย อธิบายให้ลี่เซียนฟังไปด้วย ทั้งยังชี้แนะวิธีทำแผลที่ถูกต้องโดยละเอียดลี่เซียนเองก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี ทำตัวเป็นศิษย์ตัวน้อย ใฝ่รู้พากเพียรเต็มที่ น้ำเสียงของเมิ่งหรูราบเรียบสงบนิ่งทั้งยังละเอียดลออ ไม่มีส่วนใดที่หญิงสาวไม่เข้าใจเมื่อสังเกตเห็นพระชายารับฟังรายการยาจนกระจ่างแจ้ง ตงฟางจึงเป็นคนนำเทียบยาไปที่โรงยาแล้วรอรับถ้วยยากลับมา เสี่ยวเจี๋ยดูแลเรื่องน้ำร้อน ส่วนฉ่ายหรงคอยดูแลรินน้ำชาในห้องยามนี้คนที่มีความสุขที่สุดก็เห็นจะเป็นเย่เสีย นางนอนยิ้มกว้างจนไม่อาจกว้างได้กว่านี้ทุกสิ่งดำเนินไปด้วยดี ลี่เซียนเรียนรู้ศาสตร์การแพทย์อย่างทุกต้อง เมิ่งหรูไม่คิดหวงแหนศาสตร์ทุกแขนงที่นางช่ำชองระหว่างวัน ลี่เซียนยังกลับห้องไปเปลี่ยนผ้าเป็นชุดรัดกุมทะมัดทะแมง แล้วออกความคิดให้เมิ่งหรูพาตนเองไปเยือนเรือนพักฟื้นของทหารหญิงที่บาดเจ็บนางจำความวุ่นวายในวันนั้นได้ดี จึงอยากช่วยแบ่งเบาภาระค่ายทหารอย่างเต็มที่ทั้งหมดจึงพากันเคลื่อนขบวนมายังเรือนผู้ป่วยทันทีในเรือนแห่งนี้มีหมอหญิงอิ๋นถิงวิ่งวุ่นเพียงลำพัง

แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่าง บอกยามแรกเช้าเมื่อรุ่งอรุณมาเยือนแม่นางน้อยยังคงนอนอย่างเป็นสุข นางหลับตาพริ้ม กลีบปากจิ้มลิ้มแดงก่ำบวมช้ำ พวงแก้มอมชมพูระเรื่อน่าฟัด ใบหน้านางดูเย้ายวนเปล่งประกาย ดูอ่อนช้อยน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบอันประณีตงดงามที่ต้องประคองเอาไว้ในฝ่ามือถังไห่เฉิงตื่นขึ้นมาก่อนจึงมีโอกาสมองนางเนิ่นนานสองตาคมดำทอประกายลึกล้ำไม่สิ้นสุด คล้ายมีขุมเพลิงเต้นระริกไม่หยุด เลือดลมสูบฉีดร้อนรุ่มสุดระงับ ร่างใหญ่จึงจับพลิกร่างเล็กแล้วครอบครองอย่างรักใคร่อีกครา...ลี่เซียนปรือตาฉ่ำชื้นหวานล้ำตื่นขึ้นมาเพราะถูกก่อกวนปลุกปั่นด้วยเพลิงพิศวาสเป็นรอบที่เท่าไหร่มิอาจทราบ“อื้อ...ถังไห่เฉิง...” สาวน้อยเริ่มเดือดดาลถึงขนาดเรียกนามเต็มกันเลยทีเดียวเล็บมือข้างหนึ่งดันแผงอก เล็บมืออีกข้างจิกตรึงแผ่นหลัง พลางยกเรียวขาตวัดพันรอบเอวสอบแน่น นางบ่นพึมพำสั่นพร่า “ท่านร้ายกาจเกินไปแล้วนะ...จะเอากันให้ตายเลยใช่ไหม?”นอกจากไม่โกรธ บุรุษหนุ่มยังหัวเราะเบาๆ ด้วยสุ้มเสียงทุ้มพร่าพ่นลมหายใจร้อนผ่าวพลางก้มหน้าจูบซอกคอเนียนขาว ไล้ปลายลิ้นละเลียดชิมเนื้อหอมนุ่มส่วนบนอย่างใจเย็น ในขณะที่เนินเนื้ออุ่