All Chapters of อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Chapter 121 - Chapter 130

วังหลวงต้าถังห้องทรงงานห่างจากห้องทรงพระอักษรเล็กน้อย จักรพรรดิหนุ่มแยกสองห้องนี้ได้อย่างชัดเจนและแนบเนียนห้องทรงงานมีไว้เพื่อทำงานขีดเขียนและสั่งการต่างๆ แบบเปิดเผย แต่หากเป็นห้องหนังสือกลับมีไว้เพื่อการณ์ใหญ่ อันลึกลับซับซ้อนซุกซ่อนตัวตนที่แท้จริงเอาไว้โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ยามนี้ถังไท่หลินฮ่องเต้กำลังเพลิดเพลินกับการทรงงานและบริหารเสน่ห์มนต์มารแห่งมหาบุรุษไปด้วยระหว่างจัดการกองฎีกาเรื่องทั่วไปที่มิใช่เรื่องใหญ่อันใด ด้านข้างฝั่งขวาของพระองค์จึงมีนางสนมคนงามผู้กำลังได้รับความโปรดปรานคอยฝนหมึกให้ด้วยกิริยาแช่มช้อยห่างออกไปเล็กน้อยคือขันทีคนสนิทยืนก้มหน้าอยู่เงียบๆ แต่คอยจับตาสังเกตทุกสิ่งในโลกหล้าด้วยแววตาคมกริบประหนึ่งสามารถผ่าทุกความจริงเพียงเหลือบมองที่โต๊ะสลักมังกรทอง หนึ่งบุรุษหล่อเหลาสุภาพสง่างาม หนึ่งสตรีนุ่มนวลอ่อนหวานหยาดเยิ้มอยู่เคียงข้างกันและกันพาให้บรรยากาศในห้องทรงงานอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเย็นชื่นรื่นรมย์“เจ้าเหนื่อยหรือไม่?” กระแสเสียงสุขุมนุ่มลึกดังขึ้น เจือความห่วงใยในดวงเนตรเรียวยาวชวนฝัน“หม่อมฉันไม่เหนื่อยเลยเพคะ”คนงามตอบกลับด้วยวงหน้าแดง

ถังไท่หลินหรี่ตามองตามแผ่นหลังอ้อนแอ้นของร่างบาง เผยสีหน้าเย็นชาแววตาคมปลาบราวมีดดาบพร้อมปาดคอสกุลของจางซีเยี่ยนเป็นขุนนางใหญ่ใจกลางเมืองหลวง บิดาเป็นขุนนางภักดี ส่วนจางซีเยี่ยนมีฐานะเบื้องหลังเป็นเจ้าของหอข่าวแห่งเมืองหลวงโดยที่ไม่มีใครล่วงรู้และที่สำคัญ จางซีเยี่ยนเคยมีใจให้ถังไห่เฉิง เพียงแต่ฝ่ายชายมิได้เหลือบตาแลแม้เสี้ยวขณะ เอาแต่ออกรบไม่กลับวัง นางผู้นี้จึงใช้หอข่าวของตนสืบทุกเรื่องของถังไห่เฉิงจนล่วงรู้เกี่ยวกับหญิงรู้ใจแห่งรุ่ยอ๋อง เมื่อมีการคัดเลือกสาวงามประจำปี นางจึงตัดสินใจเข้าวังใน ด้วยหวังว่าหากมิได้เป็นชายารุ่ยอ๋องก็จะเป็นหนึ่งในสี่พระชายาแทน ใต้เท้าจางมีบุตรสาวคนเดียวย่อมตามใจนางอย่างที่สุด จึงส่งคุณหนูจางคนงามเข้ารับคัดเลือกเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา ด้วยมั่นใจในรูปโฉมและความสามารถของบุตรสาวว่าจะก้าวไกลนำพาความภาคภูมิใจอันยาวนานเหตุที่ถังไท่หลินให้นางผ่านการคัดเลือกและแสดงความโปรดปรานก็เพื่อรักษาสมดุลสกุลจางผู้ภักดี ทั้งยังเป็นการควบคุมและจำกัดพื้นที่ให้จางซีเยี่ยนผู้นี้อยู่แค่ภายในวังหลัง ไม่อาจไปก่อกวนน้องชายได้อีกหากแต่พระองค์ประเมินนางต่ำเกินไป!นางกล

ถังไห่เฉิงพยักหน้าพึงพอใจ “ข้าจะพานางไปส่งถึงมือประมุขของเจ้าด้วยตนเองเช่นกัน รบกวนนำทาง”“ขอรับ”การสนทนาสิ้นสุดอย่างรวดเร็วไม่ยืดเยื้ออ๋องหนุ่มสั่งสารถีให้บังคับรถม้าไปทางกลุ่มนักรบปีศาจ สั่งการหวังหย่งดูแลพลทหารทั้งหมดให้รออย่างสงบ สั่งการเว่ยฉีให้พากลุ่มสาวใช้ทั้งหมดของลี่เซียนติดตามมาด้วย ร่วมถึงเย่เสียไม่นานกลุ่มของรุ่ยอ๋องพลันถูกกลุ่มนักรบทมิฬกลืนหายไปอย่างเงียบงันต่อหน้าต่อตาพลทหารเบื้องหลังลี่เซียนตามติดสามีอย่างให้ความร่วมมือ นางไม่ซุกซนและไม่ถามซักไซ้อันใดทั้งนั้น ในดวงตากระจ่างใสมีแค่แววใคร่รู้ถังไห่เฉิงไม่รอให้นางถามแต่เป็นฝ่ายอธิบายทั้งหมด“ประมุขหั่วซาน เป็นจักรพรรดิมารเจ้าครองเมืองโม๋กุ่ย ปกครองสมุนปีศาจบนหุบเขามรณะ มีอำนาจเหนืออิทธิพลมืดทั้งหมดในยุทธภพ ไม่ขึ้นตรงกับแคว้นใด รวมถึงต้าถังของข้า”ลี่เซียนกะพริบตาปริบๆ รับฟังอย่างตั้งใจ “ในโลกของข้ามีเทพเซียน เช่นนั้นคนผู้นี้คงเป็นเทพปีศาจ ถูกต้องหรือไม่?”ถังไห่เฉิงหัวเราะเบาๆ เอื้อมมือขึ้นลูบเรือนผมนุ่มลื่นของภรรยาอย่างเอ็นดู“หั่วซานเป็นมนุษย์ธรรมดา ที่ข้ากล่าวมาคือตำแหน่งของเขาในยุทธภพ ส่วนทางเมืองหลวงล้วนตั้งฉายาใ

ตำหนักหมอหลวงภายในพระราชวังต้าถังตั้งตระหง่านอยู่ส่วนกลางระหว่างวังหน้าและวังหลังเพื่อสะดวกแก่ราชนิกุลรวมถึงพระสนมเรียกหาตลอดเวลา หมอหลวงประจำการส่วนใหญ่เป็นชายชราด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมทำให้ได้รับคัดเลือกเข้าตำหนักส่วนกลางนี้ พวกเขาล้วนเป็นคนสำคัญของพระราชวัง ตำแหน่งมิอาจดูเบานอกจากหมอชราซึ่งเป็นชายยังมีหมอหญิงวัยสะพรั่งด้วยสองคนซึ่งมีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันดังนั้น งานแต่งของรุ่ยชินอ๋องต้าถัง พวกเขาจึงได้รับสิทธิ์เข้าร่วมงานเลี้ยง ได้ชื่นชมวีรบุรุษผู้กล้าเคียงข้างสาวงามภาพของถังไห่เฉิงสวมชุดมงคลคอยจูงมือจับประคองเจ้าสาวในชุดสีเดียวกัน เดินไปด้วยกัน ร่วมกราบไหว้ฟ้าดินอย่างชื่นมื่นเคียงข้างกันจึงเป็นภาพติดตาติดใจของใครหลายๆ คนรวมถึงหมอหญิง นามหลิงเจิน“ช่างเป็นภาพที่บาดตาบาดใจข้าเหลือเกิน” หลิงเจินบ่นพึมพำพลางยกสุรากรอกปากทั้งไหหมอหญิงอีกคนซึ่งนั่งมองสหายเป็นนานเริ่มทนไม่ไหว จึงเอ่ยเตือนออกไป“เลิกดื่มเถอะ เจ้าเมามากแล้วนะอาเจิน”นางมีนามว่า อิงอิงอิงอิงคือนามที่ใช้ยามเป็นข้าราชบริพารแห่งราชสำนัก ในตำแหน่งหมอหญิงประจำวังหลวง หากแต่นามจริงคือถังไห่อิง บิดาคือถังจ้าวหมิ

เนื่องจากฮ่องเต้ถังไท่หลินทรงจัดงานแต่งให้น้องชายภายในวังหลวงทั่วตำหนักของถังไห่เฉิงจึงประดับประดาด้วยผ้าบุปผาระย้าสีแดงและแขวนโคมมงคลโดยรอบมิให้ยกออก ทั้งยังทรงมีพระกระแสรับสั่งห้ามผู้ใดรบกวนถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนเพื่อเข้าหอหลังจากนั้น พระองค์ค่อยอนุญาตให้คู่สามีภรรยาย้ายไปยังวังจี๋เสียงทิศบูรพาซึ่งทรงประราชทานให้เป็นของขวัญแต่งงาน อันเป็นอาณาจักรแห่งรุ่ยชินอ๋องอย่างแท้จริงรุ่งอรุณมาเยือน แสงแดดส่องสว่างทั่วนภาพระราชวังต้าถังยังคงวิจิตรหรูหราและยิ่งใหญ่เช่นเดิม ตำหนักเฉิงซั่วที่ถังไห่เฉิงพำนักตั้งแต่เกิดก็ยังคงเรียบง่ายแต่ประณีตงดงามดุจเดิม หากแต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือบนเตียงกว้างมีแม่นางคนหนึ่งกำลังนอนนิ่งไม่ขยับอยู่ใต้ผ้าห่ม แสร้งหลับใหลไม่ยอมตื่นขึ้นมาดวงเนตรกลมโตถูกแพขนตายาวงามดำขลับซ่อนเอาไว้ เผยเพียงพวงแก้มนวลปลั่ง ปลายจมูกเชิดรั้น ริมฝีปากสีชมพูเรื่อที่อ้าเผยอเล็กน้อย บ่งบอกว่าหลับลึกมาก แนบเนียนยิ่งถังไห่เฉิงกึ่งนั่งกึ่งนอนอิงแผ่นหลังกว้างกับหัวเตียง ทอดสายตามองพระชายาแห่งตนอยู่เงียบๆ ไร้ซึ่งวาจาเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องหอและม่านข้างเตียงสภาพห้องยามนี้คล้าย