All Chapters of อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Chapter 111 - Chapter 120

หลายวันแล้วที่ลี่เซียนพิสูจน์ฝีมือทางการแพทย์ให้ทุกคนได้ประจักษ์ คนเจ็บหลายรายหายป่วยรวดเร็ว แม้แต่เย่เสียยังหายดีเป็นปลิดทิ้งด้วยการดูแลแค่ไม่นานของลี่เซียน ทั้งยังไม่เหลือร่องรอยแผลเป็นน่าเกลียดแม้แต่น้อย หน้าอกกลมกลึงเปล่งปลั่งเช่นเดิมเสมือนไม่เคยถูกแทงมาก่อนเมิ่งหรูและอิ๋นถิงได้แต่อึ้งและทึ่งอยู่เป็นนาน ท้ายที่สุดเป็นอิ๋นถิงที่เอ่ยตามตรง“หม่อมฉันคิดว่าพระชายาแค่อยากหาอะไรทำยามว่างหรือไม่ก็เพียงต้องการทำความดีความชอบเอาใจรุ่ยอ๋องเสียอีก แต่เห็นท่าทางตั้งใจจริงเช่นนั้น ทั้งยังมีความสามารถถึงเพียงนี้ หม่อมฉันขอยอมแพ้เพคะ”ลี่เซียนคลี่ยิ้มสดใส ตอบกลับอย่างไม่เสแสร้ง“ข้าต้องการเป็นหมอหญิงจริงๆ ปรารถนาติดตามรุ่ยอ๋องไปทุกแห่งหน ศึกหนักศึกไกลจะไม่ปล่อยให้เขาต้องผจญลำพัง”วาจาเช่นนี้ยิ่งเพิ่มความเลื่อมใสในแววตาของผู้ฟังยามนี้ทุกคนนั่งจิบชาหลังมื้ออาหารกลางวันอยู่ในโถงของโรงหมอหญิง สมาคมแม่บ้านก่อเกิดโดยพลันทั้งหมดนั่งเสวนาพาทีในเรื่องการครองเรือน ครองใจสามีและเรื่องทั่วๆ ไปที่สตรีพึงมีในหัวข้อสนทนา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการชงชา เลือกเสื้อผ้า เครื่องหอม เครื่องประดับ การเย็บปักถักร้อยลี่

“ท่านพี่...”เส้นเสียงของเมิ่งหรูสั่นพร่าเจือริ้วกระแสหนึ่งที่สื่อถึงอารมณ์อันสั่นสะเทือนรุนแรงทำทุกชีวิตเบื้องหลังมองตามโดยพลันเบื้องหน้าของทุกคนคือบุรุษหน้าตาหล่อเหลาคมคาย รูปร่างสูงใหญ่ อยู่ในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มเขาคือแม่ทัพหวังกำลังนั่งดื่มชากับหญิงสาวชุดเขียวผู้หนึ่งท่าทางของพวกเขาไม่คล้ายแค่คนรู้จัก ฝ่ายหญิงยังมีท่าทีฉอเลาะอย่างมาก ฝ่ายชายยังก้มมองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พวกเขานั่งเก้าอี้ฝั่งเดียวกันของโต๊ะ หัวไหล่เสียดสีสนิทสนมประหนึ่งทุกคนถูกสายฟ้าฟาดกันถ้วนหน้าไม่มีใครไม่รู้ว่าแม่ทัพหวังคือสามีของเมิ่งหรูชายหนุ่มผู้ที่แจ้งภรรยาของเขาว่ากำลังอยู่ระหว่างปฏิบัติภาระหน้าที่สำคัญในหมู่บ้านห่างไกล อีกหนึ่งเดือนถึงจะเสร็จสิ้น ทว่าบัดนี้กลับแต่งกายด้วยชุดลำลอง มิใช่ชุดทหารเพื่อปฏิบัติงาน และกำลังนั่งจิบชาเคียงข้างสาวงามปริศนาอิ๋นถิงลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบงัน ผินสายตามองเมิ่งหรูอย่างหวาดหวั่นนางรู้จักพี่เมิ่งผู้นี้ดีอย่างยิ่ง อีกฝ่ายเป็นคนนิสัยโผงผาง ถ้าเกิดอารมณ์ดีก็จะหัวเราะเสียงดังบันดาลให้รอบด้านสว่างไสวหากแต่เวลาอารมณ์ไม่ดีก็จะระเบิดโทสะปานฟ้าคำราม ยิ่งโมโหมากเท่าไร

สิ่งของที่ซื้อมาทั้งหมดถูกโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี ลี่เซียนเดินแบบย่างสามขุมตามสองชายหญิงแพศยาที่ทะลุกำแพงตรงหน้าเมิ่งหรูรีบปาดน้ำตาแล้วเดินตามไปเบื้องหลังยังมีอิ๋นถิงกับฉ่ายหรงที่มีอาการอึ้งตะลังงัน อี๋เป่าก็เช่นกัน ทั้งหมดรีบเดินตามลี่เซียนกับเมิ่งหรูอย่างลนลานหวังหย่งเป็นบุรุษตัวใหญ่ สู้ศึกหนักมากมายนับไม่ถ้วน หนึ่งต่อสิบยังสังหารในพริบตา กำลังภายในกล้าแกร่งไม่ธรรมดา ยิ่งไม่เคยเสียท่าใครในกระบวนท่าเดียวมาก่อน เขายกมือกุมอก กระอักเลือดออกมาคำโต ค่อยๆ เงยหน้ามองสตรีอ้อนแอ้นชุดฟ้าอย่างไม่อยากเชื่อนี่คือความอัปยศอย่างที่สุดของบุรุษผู้เป็นแม่ทัพผู้หนึ่ง ทั้งยังเป็นถึงสหายร่วมรบของรุ่ยอ๋อง ฝีมือต่อสู้อันร้ายกาจของเขาขจรขยายไปทั่วทุกหัวระแหงการพลาดท่าเสียทียามนี้ มันออกจะมากเกินไป นับเป็นการหยามเกียรติชายชาตินักรบอย่างที่สุดสองตาของหวังหย่งแดงก่ำพร้อมบันดาลโทสะเต็มขั้น ทั่วกายแกร่งแผ่ซ่านรังสีสังหารเฉกเช่นอยู่กลางสนามรบทันทีที่ร่างงามอรชรในอาภรณ์สีฟ้าเดินมาถึงตรงหน้า พร้อมดวงตากลมโตกระจ่างใสจ้องมองมา ชายหนุ่มให้รู้สึกราวถูกท้าท้ายพร้อมเย้ยหยันดูแคลนในฝีมืออย่างที่สุดเขา

ตงฟางและเสี่ยวเจี๋ยรีบโขกศีรษะพร้อมกัน “เป็นเพราะหม่อมฉันบกพร่องต่อหน้าที่ ไม่ยอมติดตามพระชายาทุกย่างก้าว ขอท่านอ๋องลงโทษด้วยเพคะ”เย่เสียรีบเอ่ยแย้ง “พระชายายังไร้เดียงสานัก ขอท่านอ๋องอย่าตำหนิพระชายาเลย หม่อมฉันขอรับผิดเองทั้งหมดเพคะ”“เป็นความผิดหม่อมฉัน”“ไม่เพคะ เป็นความผิดหม่อมฉัน”“เพราะหม่อมฉันเองเพคะ”เสียงเหล่าสตรีร่ำร้องขอรับโทษแทนพระชายาไม่ขาดสาย ทุกคนต่างแสดงเป้าหมายชัดเจนถึงการช่วยลดโทษของลี่เซียน ในข้อหาทำร้ายคนของกองทัพช่างเป็นบรรยากาศที่หาได้ยากยิ่งนักถังไห่เฉิงรู้สึกคาดไม่ถึงว่าพระชายาของเขาจะมีสหายร่วมทุกข์ร่วมสุขมากมายปานนี้ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดนางจึงไม่มีเวลาให้เขา แต่กลับมีเวลาหนีเที่ยว กระทั่งไปก่อเรื่องราวใหญ่โตที่ตลาดกลางเมืองรุ่ยอ๋องยืนตระหง่านไร้คำพูด เบื้องหน้าของเขาคือลี่เซียนด้านหลังของลี่เซียนคือเมิ่งหรู อิ๋นถิง ฉ่ายหรง ตงฟาง เสี่ยวเจี๋ยและเย่เสียถังไห่เฉิงก้มมองเพียงลี่เซียน เห็นนางก้มหน้าหลุบตาเผยเพียงแพขนตาดำขลับเปียกชื้นกับพวงแก้มแดงเรื่อ ริมฝีปากขบเป็นเส้นตรงลำตัวสั่นระริกเพราะกลั้นเสียงสะอื้นอย่างน่าสงสาร หัวใจในอกแกร่งพลันอ่อนยวบทันที คำตำหน

ดังนั้นความรู้สึกผิดที่ทำร้ายคนย่อมมลายหายไปสิ้นเพราะฝีปากอันร้ายกาจของเขาเช่นกันแม่นางน้อยให้รู้สึกไม่ชอบใจอย่างมาก จึงชี้นิ้วไปทางหวังหย่งแล้วเอ่ยด้วยเส้นเสียงกังวานใสอย่างไม่กลัวเกรง“สิ่งที่บุรุษคิดว่าไม่ผิด แท้จริงแล้วมันคือความผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย ท่านโง่หรือไรกัน!”ประโยคนั้นทำทุกคนต้องชะงัก โดยเฉพาะหวังหย่งลี่เซียนเอียงหน้าเลิกคิ้วมองอย่างท้าท้าย กล่าวอีกว่า“หากแม่ทัพหวังพาสตรีนางนั้นเข้าบ้าน แม้ฮูหยินจะยอมรับได้ ทว่านั่นเป็นเพราะนางรักท่านมากจนละเลยความรู้สึกขมขื่นของตนเอง แรกเริ่มท่านอาจจะยังรักภรรยา แต่ต่อมาท่านจะหลงใหลในมารยาไร้เดียงสาของอนุผู้นั้นจนดวงตามืดบอด กระทั่งหลงลืมภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากไปจนสิ้น ท้ายที่สุดสตรีผู้หนึ่งซึ่งรักท่านมากกลับยอมถอดใจไปจากท่าน ปล่อยให้ท่านได้อยู่กับสตรีแพศยาไปเช่นนั้น ต่อจากนั้นท่านรู้หรือไม่ว่าเกิดสิ่งใด...”ทั้งถ้อยวาจายาวเหยียดและคำถามส่งท้ายรวมถึงแววตากลมใสล้วนทะลวงหัวใจของหวังหย่งจนกระตุกรุนแรงนางแค่นยิ้มเอ่ยเสียงเย็นอีกครา “หลังจากเมิ่งหรูตัดสินใจปล่อยท่าน นางจะตั้งครรภ์โดยที่ท่านไม่รู้ นางต้องจมอยู่กับความทรมานแสนสาหัส ต้องทน