All Chapters of อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Chapter 141 - Chapter 150

ทันทีที่ถังไห่เฉิงหันมาเห็นจึงยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย อันแสดงออกถึงอาการยินดีที่ได้เจอกันเป็นอย่างมากหลิงเจินมองถังไห่เฉิงไม่วางตาภายใต้วงหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไม่เผยอารมณ์ตามวิสัย อ๋องหนุ่มให้รู้สึกดีใจจนแสดงออกทางม่านตาดำในจังหวะนั้น ขบวนเสด็จของพระชายาก็เดินทางมาถึงพอดิบพอดีเช่นกัน ลี่เซียนทันได้มองเห็นสายตาวูบไหวของสามี นางถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปทางสตรีผู้หนึ่งซึ่งเย่เสียสะกิดบอกกล่าวก่อนหน้าว่าคือหมอหญิงหลิงเจิน คนรักเก่าของถังไห่เฉิง...“คารวะท่านอ๋อง”เสียงทักทายและการประสานหมัดค้อมเอวทำความเคารพเกิดขึ้นโดยพร้อมเพรียง เรียกสายตาจากบุคคลในศาลาให้พิศมองแขกผู้มาเยือนทันทีที่ถังไห่เฉิงหันมาเห็นอู๋จวินกับอิงอิงและหลิงเจินจึงยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย อันแสดงออกถึงอาการยินดีที่ได้เจอกันเป็นอย่างมากยิ่งได้เห็นว่าหลิงเจินเดินทางมาพร้อมพี่ชายอย่างอู๋จวินก็ยิ่งมีความสุขวาบผ่านหัวใจอย่างไม่ปิดบังเขาคิดมาตลอดว่าสองคนนี้เหมาะสมกันเมื่อครั้งล่าสุดยามกำลังเดินทางไปออกศึกกับเทียนเป่ย ยังได้ยินหลิงเจินผู้นิ่งเงียบเป็นนิตย์เอ่ยปากอย่างเขินอายว่า หากเขากลับมานางจะแต่งงานยามได้ยินเช่น

ประโยคต่อมาของลี่เซียน ทำหลิงเจินตกใจนักนี่มิใช่การประกาศตัดใจเพื่อยกสามีที่เป็นถึงรุ่ยชินอ๋องให้นางอย่างใจกว้างหรอกหรือไร?สตรีผู้นี้ช่าง....หมอหญิงคนงามไม่อาจหาคำใดมาเอื้อนเอ่ยต่อจากนั้นลี่เซียนผินดวงหน้าพริ้มเพรามาทางหลิงเจิน คลี่ยิ้มน้อยๆ แต่งามล้ำเลิศยิ่ง “เรื่องราวระหว่างเจ้ากับท่านอ๋อง ข้าจะไม่ถามท่านอ๋องให้เสียเวลา เพราะบุรุษยามอยู่ต่อหน้าสตรีแต่ละคนย่อมมีเหตุผลแตกต่างกัน วาจาจะเชื่อได้หรือไม่ ยังยากจะคาดเดายิ่ง ข้าจึงเลือกถามเจ้าตามตรง ทว่า...”น้ำเสียงเย็นฉ่ำให้รู้สึกชุ่มชื่นจับหัวใจ แต่กลับหนาวเหน็บซึมลึกถึงกระดูกไขอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้ แม่นางน้อยเว้นระยะวาจาเพียงชั่วครู่ ยังผลให้คนฟังหัวใจกระตุกแทบทะลุออกมานอกทรวงอกฝ่ามือของหลิงเจินเริ่มชื้นเหงื่อ แต่เนื้อตัวกลับเย็นจัด นางเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวรอบด้านของหญิงสาวทั้งสองคือสวนดอกไม้นานาพันธุ์ซึ่งกำลังเบ่งบานล้อแสงตะวัน ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์สดใสมากนัก หากแต่ความรู้สึกของผู้คนกลับมิได้สดใสดั่งที่ควรห่างออกไปไม่ไกลคือกลุ่มผู้เฝ้าสังเกตการณ์ ไม่ว่าจะเป็นเย่เสีย อิงอิง ฉ่ายหรง ตงฟาง เสี่ยวเจี๋ย รวมถึงถังไห่เฉิงที่เดิน

เมื่อนั่งเคียงกันแล้ว สองตาหลิงเจินเพียงมองไปยังท้องฟ้ากว้างใหญ่อันไกลโพ้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยว่า“หมู่บ้านห่างไกลความเจริญมีบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งเป็นเพียงหมอชาวบ้านธรรมดา ทว่ากลับมีรูปร่างหน้าตาสง่างามโดดเด่น พื้นเพของเขาเป็นเพียงสามัญชนไร้สกุลยิ่งใหญ่ บิดามารดาล้วนตายจากไป ญาติมิตรอพยพย้ายถิ่นฐานจนหมดสิ้น เนื่องจากไม่เคร่งครัดธรรมเนียมปฏิบัติจึงอยู่กินกับภรรยาตั้งแต่อายุยังน้อยโดยมิได้ผ่านการแต่งงานอันใด ยามนั้นพวกเขายังไม่มีฐานะอะไร ต่อมา...ฝ่ายชายมีโอกาสสร้างผลงานความดีความชอบเพราะสามีภรรยาเดินทางเข้าเมืองหลวงและได้รักษาอาการเจ็บป่วยปางตายให้ขุนนางใหญ่ผู้หนึ่งจนขุนนางผู้นั้นหายดีเป็นปลิดทิ้ง จากนั้น...หมอหนุ่มซึ่งเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาจึงเริ่มมีชื่อเสียง เงินทองไหลมาเทมา กระทั่งมีหน้ามีตาและมีฐานะที่ดี ผู้คนนับถือ มีเกียรติยศสูงส่งตามลำดับ”ยามเอ่ยเรื่องราว หลิงเจินมองเห็นว่าพระชายานิ่งฟังอย่างตั้งใจยิ่ง ท่าทางคงชอบฟังนิทานจริงๆ หญิงสาวจึงเล่าต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลดุจเดิม“สิ่งไม่คาดฝันพลันบังเกิด เมื่อฝ่ายบุรุษมีสตรีมาติดพัน นางผู้นั้นเป็นถึงคุณหนูสูงศักดิ์ตระกูลใหญ่ ปั

หลิงเจินยังพูดไม่หมด ถังไห่เฉิงพลันสลัดบ่ากว้างออกจากฝ่ามือเหล็กไหลของอู๋จวินได้ในที่สุด บุรุษสูงศักดิ์เอ่ยแทรกเสียงเข้ม “นางมิใช่อย่างที่เจ้าคิด! และข้าย่อมไม่มีทางถูกใครหลอกลวงโดยง่าย เจ้าอย่าริอาจหาญดูแคลนความสามารถของข้า”“...!?”อ๋องหนุ่มเดินตรงเข้ามาทางหญิงสาวที่เก้าอี้หินอย่างเร็ว สีหน้าของเขาเย็นชา สายตายิ่งดุดัน กระนั้นเขากลับไม่พูดไม่จาต่อจากนั้น เพียงโน้มตัวลงและยื่นมือเรียวยาวให้ลี่เซียนเพราะหากชักช้า ภรรยาของเขาคงได้นอนหลับตรงนี้แน่ ทุกครั้งที่นางฟังนิทาน พลังมหาศาลคล้ายถูกสูบจนสิ้น และนางย่อมต้องได้นอนกลางวันหลังกินอาหารอิ่มก่อนเท่านั้นอ๋องทมิฬผู้เคร่งขรึมเหี้ยมโหดโฉดทุกสมรภูมิผู้นี้เป็นสามีที่ดูแลเอาใจใส่และทะนุถนอมภรรยาหนึ่งเดียวของเขามากเมื่อแม่นางน้อยเหลือบตาเห็นถังไห่เฉิง สองแขนเรียวเล็กก็กางออกโดยสัญชาตญาณชายหนุ่มโอบร่างนุ่มด้วยอ้อมแขนอย่างรักใคร่หวงแหน ให้นางได้ซุกซบแผงอกอุ่นของเขา มองนางถูใบหน้านวลเนียนคลอเคลียไปมาเบาๆ เพื่อหามุมสบาย ฟังเสียงครางหวิวอย่างผ่อนคลายคล้ายลูกแมวน้อยอยู่ครู่หนึ่งจึงปรายตามองหลิงเจินอย่างอำมหิตคาดโทษ แม้อีกฝ่ายจักเป็นสหายตั้งแต่

ประโยคยาวเหยียดเช่นนี้ทำอารมณ์หึงหวงหายไปทันที ถังไห่เฉิงถึงกับชะงักชั่วครู่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย นิ่งเงียบเนิ่นนานลี่เซียนมิใช่มนุษย์ธรรมดา การมองเห็นสิ่งเร้นลับยิ่งเป็นเรื่องสามัญอย่างที่สุดชายหนุ่มให้รู้สึกห่วงใยอู๋จวินขึ้นมาจึงถามขึ้น“เจ้าต้องการช่วยพวกเขาหรือ?”หญิงสาวพยักหน้าหนักแน่น “อืม...เพียงแต่ไม่อาจเปิดเผยฐานะเหรินเซียน ท่านอ๋องมีวิธีหรือไม่?”“ย่อมมี” ถังไห่เฉิงเอื้อมมือหยิกแก้มนวลเบาๆ “แต่เจ้าห้ามสนใจชายอื่นนอกจากข้า เข้าใจหรือไม่?”“...!?”เทียบเชิญดื่มชายามค่ำจากรุ่ยชินอ๋องส่งถึงอู๋จวินในเวลาเพียงครึ่งชั่วยามยามค่ำตามที่ถูกนัดหมายมาถึง อู๋จวินจึงย้อนกลับมายังตำหนักเฉิงซั่วอย่างงุนงงอยู่บ้างนัดดื่มชายามค่ำคืนสองต่อสองกับท่านอ๋องโดยไม่ต้องยืนอารักขาหน้าห้องบรรทม เพื่อให้ฝ่าบาทจัดการพระสนมโดยสะดวกคืออันใด?แม้สงสัยหากแต่อู๋จวินกลับไม่มีโอกาสสอบถามเพราะเขาได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้อย่างรวดเร็ว ทั้งยังถูกไล่ให้รีบมาเมื่อเดินเข้ามายังห้องรับรองด้านในก็ยิ่งฉงนมากกว่าเดิม เพราะภายในห้องแห่งนี้ปิดหน้าต่างจนสนิทและไร้การจุดเทียนเพิ่มแสงสว่าง ให้ความรู้สึกเงียบสงัดและวังเวงอย่างประ