All Chapters of อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Chapter 131 - Chapter 140

ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ฟัง ในขณะที่หญิงสาวกวาดดวงตากลมมองรอบด้านอย่างซุกซน พบว่าไม่มีผู้คนอยู่ใกล้ๆ พวกบ่าวรับใช้ไม่ได้รับอนุญาตให้รบกวนพวกเขาทั้งนั้นนางจึงยกยิ้มพร่างพราวสดใส ผายมือขึ้นเบื้องหน้าสามี หมุนวนหนึ่งรอบ หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าและมวลบุปผาพลันแข็งกระด้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งค้างรูปทรงคล้ายกริชเล่มเล็กๆ ลอยขึ้นกลางอากาศด้วยพลังปราณเข้มข้นพร้อมโจมตีถังไห่เฉิงย่อมเข้าใจ เขาสะกดรอยยิ้มเอาไว้มิได้จริงๆ“เจ้าต้องการสาดอาวุธสังหารเพื่อเพิ่มระดับการฝึกฝน?”ดวงหน้ากระจ่างใสยิ่งนานยิ่งกระจ่างตา แม่นางน้อยเผยนิสัยคล้ายเด็กหญิงไม่ประสาที่ชอบเล่นซน ทว่าผลลัพธ์แห่งความคิดล้วนผ่านการไตร่ตรองอย่างชาญฉลาดมากล้น จนผู้อื่นไม่อาจโต้แย้งได้เลยและอ๋องหนุ่มย่อมตามใจพระชายาของเขาปลายเท้าใหญ่จึงขยับถอยหลังไปตั้งหลักที่กลางลาน ฝ่ามือกระชับดาบขึ้นเบื้องหน้า รอการปะทะแบบเต็มกำลัง“เชิญน้องหญิงลงมือ!”ลี่เซียนขยับยิ้มหวานล้ำ “ล่วงเกินท่านพี่แล้ว”กริชน้ำแข็งค้างลอยตัวขึ้นสูงเหนือศีรษะหมุนรอบตัวเอง ในขณะที่สองแขนเรียวเสลาใต้ผ้าสีชมพูหรูหรากางออกด้านข้างฝ่ามือเล็กนุ่มกรีดกรายวูบไหวก่อนสะบัดส่งพลั

ทางฝั่งเรือนพำนักหลังตำหนักเฉิงซั่วมีศาลากลางสระบัวซึ่งเป็นสถานที่รวมตัวของเหล่าบริวารใต้อาณัติของถังไห่เฉิงรอบโต๊ะใหญ่ภายในศาลาปรากฏผู้คนแปดคนนั่งล้อมวงร่ำสุรา คีบเนื้อย่าง ฉีกไก่อบขิง บ้างจิบชากินขนม รื่นรมย์ยิ่ง เนื่องจากทุกคนล้วนเป็นคนสนิทของรุ่ยชินอ๋องและพระชายา ทว่ามิได้รับอนุญาตให้เข้าไปรบกวนนายเหนือหัวยามเข้าหอ พวกเขาจึงว่างงานมาก กระทั่งใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์เช่นนี้ฝ่ายสตรีมีเมิ่งหรู ฉ่ายหรง ตงฟาง เสี่ยวเจี๋ยและเย่เสีย อีกฝ่ายเป็นบุรุษชุดดำแถบแดงคือเว่ยฉี แม่ทัพซุน แม่ทัพกู้เว่ยฉีคือแม่ทัพคู่ใจถังไห่เฉิงติดตามออกรบทุกย่างก้าว ส่วนแม่ทัพอีกสองคนคือคนสนิทที่ได้รับมอบหมายให้ประจำการที่เมืองหลวง เมื่อได้เจอกันย่อมต้องยกจอกเหล้าขึ้นเบื้องหน้าพร้อมเชื้อเชิญเป็นธรรมดานั่งถัดไปทางขวาคือเมิ่งหรู หมอหญิงฝีมือฉกาจ ในอดีตยังได้ติดตามถังไห่เฉิงทุกย่างก้าวเช่นกัน นางจึงคุ้นเคยกับกลุ่มแม่ทัพทุกคนเป็นอย่างดี และที่สำคัญ...ในกาลก่อน แม่ทัพซุนและแม่ทัพกู้ล้วนแอบพึงใจในตัวเมิ่งหรูทั้งสิ้น ทั้งสองยังเคยเปิดศึกชิงนางกับหวังหย่งอีกด้วย เมื่อพวกเขาได้รับรู้ถึงปัญหาของเมิ่งหรู จึงนับเป็นโอก

ในศาลายังคงครึกครื้นต่อไปจังหวะนั้นเสียงหนึ่งพลันดัง“ทางนี้ขอรับ ทุกคนกำลังสังสรรค์ร่วมยินดีกับท่านอ๋อง เชิญคุณหนูตามสบาย ของขวัญแต่งงาน ข้าน้อยจะดูแลส่งให้ถึงมือท่านอ๋องเลยขอรับ”เจ้าของเสียงคืออี๋เป่า เขากลายเป็นผู้ช่วยพ่อบ้านเต็มตัว ดูแลเรื่องแขกเหรื่อที่นำของขวัญและคำอวยพรมามอบให้เจ้าของตำหนักในแต่ละวันเมื่อแขกผู้มาเยือนแจ้งประสงค์ว่าต้องการเข้ามาเจอสหายอย่างแม่ทัพหวัง เขาจึงทำหน้าที่ต้อนรับขับสู้ไม่มีตกหล่น โดยการพามาถึงศาลากลางสระบัวอี๋เป่าผายมือเชื้อเชิญพลางเอ่ยอย่างนอบน้อมเป็นการเป็นงานอีกว่า “แม่ทัพหวังอยู่ด้านนี้ขอรับ เชิญคุณหนูกัว”คุณหนูกัวล้วงแขนเสื้อหยิบสินน้ำใจถุงหนึ่งส่งให้อี๋เป่า พร้อมถ้อยคำหวานละมุน “ขอบคุณท่านมาก”เจ้าของคำหวานคือสตรีงดงามผู้หนึ่ง นางดูสูงส่งไร้ที่ติ ทั้งมีจริตมารยาทนุ่มนวลสบายตา กอปรกับอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ปักลายบุปผาสีเงินยวงยิ่งขับเน้นให้นางดูสะคราญโฉมเฉิดฉายราวเซียนสาวจำแลงเมื่อเพ่งพิศภายใต้แสงตะวันอันร้อนแรงอี๋เป่ายิ้มรับสินน้ำใจจนตาหรี่หยีก่อนค้อมเอวล่าถอยไป ทิ้งเอาไว้เพียงบุคคลในศาลาที่มีสีหน้ากระอักกระอ่วนไม่ยินดีแม่ทัพกู้

“เรื่องที่ข้าเอ่ยอ้างล้วนมิได้โป้ปดมดเท็จ และยิ่งไม่ควรเพิกเฉยปล่อยผ่าน ต้องเร่งช่วยเหลือรุ่ยชินอ๋องทันที มิอาจรั้งรอได้ เห็นได้ชัดว่าพระองค์เปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิมแล้ว”ทุกคนในศาลามองอิงอิงเป็นตาเดียวกันฝ่ายบุรุษมองอิงอิงด้วยดวงตาตกตะลึงเบิกกว้าง มองหน้ากันเลิ่กลั่กพวกเขากำลังยอมรับอย่างเต็มใจว่าเหล่าหญิงงามย่อมเป็นปีศาจทั้งสิ้น และบุรุษล้วนยินยอมถูกกลืนกินวิญญาณทั้งนั้นทว่าแม้มันคือความจริง แต่การที่อิงอิงตะโกนออกมาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้จักมิใช่การหมิ่นเบื้องสูงหรือไร?หากรุ่ยชินอ๋องมาได้ยิน คงได้หัวหลุดกันหมดแต่ฝ่ายสตรีกลับมีความไม่พอใจวาบผ่านม่านตาเย่เสียเผยสีหน้าบึ้งตึงทันที ส่วนเมิ่งหรู ฉ่ายหรง ตงฟาง เสี่ยวเจี๋ย ล้วนไม่เห็นด้วยกับคำสงสัยนั่นของอิงอิงเห็นได้ชัดว่าพระชายาลี่เซียนใสซื่อและไร้เดียงสาปานใดนางจะเล่นคุณไสยหรือเป็นปีศาจได้อย่างไร?แต่ยังไม่ทันที่ใครจะเอ่ยปากโต้แย้ง กลับได้ยินอิงอิงเอ่ยเสียงหนักแน่นอีกคำรบว่า“พวกท่านคิดดูนะ ท่านอ๋องผู้สูงส่งหยิ่งทะนงของพวกเราหวงแหนวาจายิ่งกว่าทองคำ ทั้งหนักแน่นดั่งขุนเขาหลายหมื่นชั่ง แต่กลับเอ่ยปากรับคำกับสตรีอีกคน

“เอาล่ะ! อี๋เป่า เจ้าพาพวกนางออกไปคืนวังหลวงเถอะ ส่วนข้ากับพวกของฉ่ายหรงจะไปปรนนิบัติพระชายาแล้ว”อี๋เป่าน้อมรับอย่างนับถือเลื่อมใสเย่เสียเป็นที่สุด สตรีผู้นี้มองประเมินผู้คนได้ลึกซึ้งนัก ยามคิดยังเหลือบตามองนางกำนัลที่ถูกคัดเลือกเอาไว้ ทุกคนล้วนมีหน้าตาธรรมดาสามัญ แต่ท่าทางขยันขันแข็งยิ่ง ย่อมไม่คิดปีนเตียงท่านอ๋องแน่นอนเมื่อได้รับการคัดกรองจากเย่เสียเป็นที่เรียบร้อย อี๋เป่าจึงพานางกำนัลที่ถูกคัดเลือกให้ไปรอยังโถงตำหนักอีกฝั่งเพื่อเตรียมฝึกฝนงานต่างๆ จากมามาที่ดูแลส่วนนางกำนัลที่ถูกคัดออก อี๋เป่ายังมีน้ำใจพาออกทางประตูด้านข้างตำหนักด้วยตนเอง หลังจากมอบเงินให้จำนวนหนึ่งนางกำนัลเหล่านี้ล้วนเป็นคนของวังหลวงที่ถูกส่งตัวมาให้รุ่ยชินอ๋องเพื่อพากลับไปยังวังจี๋เสียง การส่งคืนจึงต้องส่งกลับวังหลวง โดยมิให้บุบสลายและต้องไม่มีเรื่องขุ่นเคืองใจ เผื่อยังมีโอกาสไหว้วานหรือเรียกใช้งานในภายภาคหน้าทุกคนที่เป็นคนสนิทของลี่เซียนโดยเฉพาะอี๋เป่ากับเย่เสีย แม้เพิ่งเข้ามาในวังหลวงแค่เพียงไม่นาน แต่ก็มีปฏิภาณไหวพริบในทุกเรื่องเป็นอย่างดีเมื่อเสร็จงานจากเรื่องนางกำนัล อี๋เป่าจึงกลับมาดูแลเรื่องทั่วไปของ