All Chapters of พันธนาการรัดรึงใจ: Chapter 91 - Chapter 100

ในใจยังคิดว่าหากมิใช่เพราะห่วงกลัวกระโปรงจะขาด นางคงปีนต้นไม้ต้นที่สูงที่สุดเพื่อระบายโทสะไปแล้วเจิ้งเซียวเล่อสูดลมหายใจ ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือขบขันดีเมื่อเห็นคนงามแง่งอนเช่นนี้ จึงทำได้เพียงมองนางไม่วางตาแน่นอนว่าเขาเข้าใจ แต่เพราะเข้าใจในวาจานางนั่นล่ะ ถึงทำให้ตกใจจนต้องถามออกไปอย่างไม่อยากเชื่อก่อนหน้าที่วังฝูอ๋อง อารมณ์หลากหลายในแววตานาง เพราะมีความนัยเป็นเช่นนี้หรือเรื่องราวเมื่อหลายปีก่อนที่แท้เด็กหญิงผู้ช่วยชีวิตเสด็จลุงคือ...ความจริงที่ได้ประจักษ์ทำดวงตาคมพลันเบิกกว้างลมเย็นฉ่ำสายหนึ่งโบกพัด ใบไม้ปลิดปลิวล่องลอย แสงแดดทอประกายเจิดจรัส ความคิดกระจ่างแจ้งแจ่มชัดยิ่งอ๋องหนุ่มกลั้นยิ้ม ผินใบหน้าหล่อเหลาไปทางอื่นช้าๆ สายตาคมทอดมองท้องฟ้าอันไกลโพ้นเสด็จแม่...ดูเถิด ลูกได้เจอสตรีที่คล้ายคลึงท่านถึงเพียงนี้ชั่วขณะรำลึกถึงมารดาผู้ล่วงลับ พลันได้ยินภรรยาผู้โกรธกรุ่นเอ่ยว่า “ยังดีแอบกินยาแก้สารพัดพิษกันเอาไว้ก่อน ไม่เช่นนั้นคงค่อยๆ หมดแรงจนหมดลมในสามวันเจ็ดวันเป็นแน่”เจิ้งเซียวเล่อผละจากต้นไม้เดินเข้ามาถามหยั่งเชิงว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”เฟิงลี่ปรายตามอง รีบรวบกระโปรงอย่างหวง

เจิ้งเซียวเล่อที่บังเอิญเห็นภาพเช่นนี้ถึงกับต้องเบี่ยงสายตาเสมองไปทางอื่น เรียวคิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย นึกเสียใจที่ฝึกฝนวรยุทธ์จนสายตาดีเลิศเกินไปสักหน่อยเขาลอบสูดลมหายใจลึกยาว สะกดอารมณ์พลุ่งพล่านเอาไว้สุดกำลัง แต่แววตากลับทอประกายร้อนแรงเกินจะหยั่งอคติสายหนึ่งเดือดระอุยากระงับจริงๆคู่แต่งงานใหม่เดินจับมือกันแนบแน่น สองไหล่เสียดสี กลีบปากแย้มยิ้มกระซิบกระซาบจนปลายจมูกไล้แก้มอีกฝ่ายสลับไปมา โดยไม่สนใจเลยว่ามีสายตาของเหล่าข้ารับใช้ติดตามด้านหลังเป็นขบวนเนื่องจากบุรุษสูงศักดิ์ทั้งสองเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด การหลีกเลี่ยงไม่ทักทายกันย่อมเป็นไปมิได้ เจิ้งเซียวเล่อจึงประสานหมัดคำนับพี่ชายด้วยท่าทางปกติ แต่แววตาเย็นชายิ่ง“เสด็จพี่”เจิ้งซงหยวนมองน้องชายยิ้มๆ “น้องพี่”ชายหนุ่มทั้งสองมีสีหน้าและท่าทางปกติพูดจาทักทายตามวิสัยมีเพียงซือเร่อที่สีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เนื่องจากมองเห็นแววตาร้อนแรงของเจิ้งเซียวเล่อยามมองมาที่นาง เป็นสายตาที่ทำให้นางรู้สึกว่าตนเองงามเลิศที่สุดในปฐพีความรู้สึกนี้เกิดขึ้นอย่างช่วยมิได้...มันคล้ายกับว่าชายหนุ่มอันดับหนึ่งสองคนในแผ่นดินกำลังต้องการแช่

ตำแหน่งนี้ช่างยั่วยวนหอมหวาน ล่อลวงเหล่าอนุภรรยาให้เหิมเกริมหมายแย่งชิง จากที่เคยปรองดองแต่เดิม เริ่มกระหายอำนาจของสามี กระนั้นกลับทำอะไรมิได้นอกจากอดทนข่มกลั้น เพราะสตรีผู้เป็นพระชายาเอกมีดีเหนือกว่าสตรีทุกคน มิใช่อาศัยโชควาสนาเพียงอย่างเดียว นางดึงความสามารถที่พับเก็บเอาไว้ออกมาควบคุมหลังเรือนของวังบูรพา เพื่อให้สามีได้ทำหน้าที่สำคัญเบื้องหน้าโดยไม่ต้องพะวงอะไรเรือนหลังพระชายาเอกนางนี้มีนามว่า จิ่นเฟิ่งต่อมาพระชายาเอกจิ่นเฟิ่งตั้งครรภ์แรกได้ไม่นานกลับแท้งกลางคัน สูญเสียบุตรไปด้วยสาเหตุคลุมเครือด้วยนิสัยเด็ดขาดเฉียบคมและท่าทางทรงอำนาจไม่เคยยอมใครจึงจัดการฉีกกระชากหน้ากากของผู้ร้ายด้วยตนเอง ท้ายที่สุดยังจัดการอนุชายาที่มีจิตใจต่ำช้าของสามีได้หลายคน ทำเอาตำหนักบูรพาถึงขั้นปลอดโปร่งโล่งกว้างขึ้นมากโขเรียกได้ว่าพระชายาเอกได้กลายร่างเป็นสตรีร้ายกาจและบ้าอำนาจไปแล้วต่อมาเจิ้งเทียนหมิงรับอนุชายาคนใหม่เพิ่มเข้ามาอีกหลายคน หนึ่งในนั้นคือสตรีงดงามน่าหลงใหลนามว่าหลี่ม่านย่านางผู้นี้มีอายุน้อยนิสัยอ่อนหวานกิริยาอ่อนโยนนุ่มนวล ใครเห็นใครรัก มีแต่อยากปกป้องทะนุถนอมเอาไว้กลางฝ่ามือเจิ้งเทียน

ครู่ใหญ่เลยเชียวกว่าข้ารับใช้จะดำน้ำแล้วดึงร่างเปียกชื้นของรัชทายาทหนุ่มขึ้นมาได้จังหวะนั้นซือเร่อถึงกับวิ่งแตกตื่นเข้ามา “รัชทายาท!”นางเรียกสามีอย่างร้อนรน ร่ำไห้พลางถามอย่างเป็นห่วง “ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้าง เกิดอะไรขึ้น?”สภาพของเจิ้งซงหยวนยามนี้บอบช้ำยิ่งนัก เขาสำลักน้ำจนหายใจไม่ทัน ศีรษะมีเลือดไหลออกมาจนเปรอะเปื้อนแดงฉาน แต่เนื้อตัวกลับซีดขาวไร้สีเลือด เย็นเยียบขั้นสุด น้ำในทะเลสาบช่วงปลายเหมันต์ยังคงหนาวเหน็บปานนั้น อาจทำคนตายได้หญิงสาวเม้มปากแน่น สองตาแดงก่ำฉ่ำชื้น น่าสงสารนักหากรัชทายาททรงเป็นอะไรไป หนทางการเป็นฮองเฮาของนางยังจะเหลือหรือ?ขณะคิดยังไม่ลืมหันมาถามตัวต้นเหตุอย่างเจิ้งเซียวเล่อ “เหตุใดท่านอ๋องต้องทำร้ายรัชทายาทด้วย เพราะหม่อมฉันหรือ? ไฉนท่านอ๋องทรงไร้เหตุผลเยี่ยงนี้ เรื่องความรักบังคับกันได้ที่ใด?”คำพูดของหญิงสาวทำอ๋องหนุ่มถึงกับชะงักเล็กน้อยสายตาร้อนแรงแห่งเพลิงอาฆาตของเจี้ยนอ๋องทำซือเร่อเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเพลิงพิศวาสหึงหวงอย่างไร้เหตุผลไปเสียได้ หญิงสาวไม่รู้ว่าตนเข้าใจผิดจึงกล่าวอย่างเดือดดาล“หม่อมฉันจะไปฟ้องร้องต่อฝ่าบาท พระองค์ต้องคืนความยุติธรรมในเรื่อง

จางซิ่งเหลือบมององค์เหนือหัวแวบหนึ่ง เห็นความปรารถนาอันร้อนรุ่มในแววตาอีกฝ่ายจึงเข้าใจได้เขาดูแลรับใช้ข้างกายรัชทายาทตลอด น้ำเสียงเยี่ยงนั้นย่อมรับรู้ได้ไม่ยากเย็น จึงหันหน้าไปส่งสายตาให้สาวใช้หน้าห้องเดินเข้ามาสบทบสองคน สาวใช้ที่เดินเข้ามาเป็นดรุณีนางน้อย อายุสิบห้าสิบหกปีผู้หนึ่งมีใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรารูปร่างอ้อนแอ้นสูงระหง อีกผู้หนึ่งมีใบหน้างดงามหวานหยดรูปร่างอวบอิ่มยั่วยวนเจิ้งซงหยวนอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองดรุณีที่มีรูปร่างอวบอิ่มจนเนินอกเต่งตึงเผยพ้นสาบเสื้อให้เห็นรำไรเขาเอ่ยอย่างไม่รีบไม่ร้อนว่า “เจ้ารั้งอยู่”ผู้ถูกรั้งอยู่ย่อกายน้อมรับจางซิ่นพาสาวใช้อีกคนออกจากห้องไปแล้วปิดประตู คงเหลือเพียงรัชทายาทหนุ่มกับดรุณีผู้ถูกเลือกเจิ้งซงหยวนลุกขึ้นยืน เดินมาเชยคางมน มองนางยิ้มๆ มืออีกข้างปลดสายคาดเอวนางออกเสื้อผ้าคนงามค่อยๆ ถูกเปลื้อง สาบเสื้อเลื่อนไหลลงจากลาดไหล่ขาวผ่อง เผยทรวงอกสล้างอวบอูมราวภูเขาหยก ประหนึ่งผลไม้น่ากินถูกปอกเปลือกแววตาบุรุษดุจหมึกดำพลันมีดวงไฟโหมไหม้ ร้อนแรงแทบแผดเผาผู้คนให้หลอมละลาย ปลายนิ้วร้อนเขี่ยยอดถันชูชันอันล่อลวงสายตานั้นเบาๆครู่หนึ่งเขา