พันธนาการรัดรึงใจ のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

ซือเร่อพบว่าหากเจี้ยนอ๋องถูกกำราบจนหมดสิ้นเขี้ยวเล็บ มิใช่ว่าอำนาจของนางจักถูกสั่นคลอนไปส่วนหนึ่งหรือไร ไยต้องตัดแขนตัดขาของตนเองด้วยเล่า เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันในภายหน้า รักษาที่มั่นเอาไว้ในวันนี้ไยมิใช่การณ์ดียิ่งกว่า…เมื่อคิดได้ดังนั้น จดหมายกล่าวหาใส่ความเจี้ยนอ๋องที่เพิ่งเขียนเสร็จพลันถูกเผาไฟจนมอดไหม้วันต่อมารัชทายาทหายไข้เป็นปลิดทิ้งคล้ายไม่เคยเจ็บป่วยมาก่อน เขารีบมาหาซือเร่อด้วยตนเองถึงในห้องส่วนตัว เพื่อถามไถ่ว่าเหตุใดถึงได้กลับมาเร็วนัก จึงรู้ว่าชินอ๋องมิได้ประทับอยู่ในวังฝูอ๋องแต่พำนักอยู่ที่อารามศักดิ์สิทธิ์อันไกลโพ้น“ทุกครั้งที่ท่านพ่อบุญธรรมเดินทางไปพบไต้ซือหลิวเซินมักจะไม่ต้องการให้ใครรบกวนเด็ดขาดเพคะ”ซือเร่อบอกกล่าวอย่างมีเหตุผล ทำอีกคนต้องถอดใจในการเล่นงานวังเจี้ยนอ๋องก่อนชั่วคราวทั้งสองร่วมมื้ออาหารกันอย่างชื่นมื่น พูดคุยหวานล้ำอยู่หลายคำ เจิ้งซงหยวนก็กลับเข้าห้องหนังสือด้วยเหตผลว่าต้องการสะสางงาน จากนั้นทุกวันก็ขลุกอยู่ในนั้นทั้งวันเช้าค่ำ มิได้ออกมา ซือเร่อไม่แน่ใจว่าเขามีงานด่วนอันใดหนักหนายามที่นางอุตส่าห์นำน้ำแกงบำรุงไปส่งให้เขาด้วยตนเองถึงในห้องหนังสือโ

หรือต่อให้ผ่านทางแม่สามีก็ควรจะถามความเห็นชอบของนางก่อนปะไร แล้วเช่นนี้การที่นางเลือกบุรุษที่ไม่มีอนุชายารออยู่หลังเรือนก่อนแต่งงานจะมีค่าอันใดเล่าเอาสิทธิ์อันยิ่งใหญ่ชอบธรรมของนางคืนมานะ!แม้ซือเร่อจะร่ำร้องทวงคืนเพียงใดแต่ก็สายเกินไปแล้ว เพราะอนุชายาพลันเดินนวยนาดกรีดกรายเข้ามารายงานตัวกันอย่างพร้อมเพรียง เบื้องหลังยังพ่วงท้ายด้วยสาวใช้ติดตามคับคั่ง สาวใช้เหล่านั้นมีใบหน้าหมดจดงดงามอย่างมาก ไม่ต้องเสียเวลาคาดเดาก็พอจะรู้ว่าเหล่าอนุชายาพามาด้วยเหตุผลใดการจะดึงดูดและครองใจบุรุษนั้น นอกจากความงามเฉพาะตนแล้วยังต้องมีคนของตนเองที่เลอโฉมอีกด้วย เพื่อที่ว่าบุรุษจะไม่ไปเรือนอื่นอนุชายาทั้งหลายเป็นคุณหนูสกุลหาน สกุลหลิน สกุลลู่ สกุลฉิน สกุลซุน แต่ละสกุลยิ่งใหญ่เรืองอำนาจแต่ละนางนอกจากเป็นปีศาจสาวจอมล่อลวงเหล่าบุรุษยังเย่อหยิ่งยโสและท่าทางดูแลจัดการยากอย่างยิ่ง ซือเร่อได้น้องสาวเช่นนี้โดยไม่ทันตั้งตัว วันนี้มีห้าคน วันพรุ่งนี้และวันข้างหน้าเล่า จะโผล่มาอีกมากมายเท่าใดนับจากนั้นเป็นต้นมาตำหนักบูรพาพลันคึกครื้นทุกเช้าค่ำ กลางวันวุ่นวายด้วยเล่ห์กลของสตรีวังหลัง ส่วนกลางคืน

“ท่านอ๋องรูปงาม ท่านอาจทำสตรีทั่วหล้าเผลอใจเพราะดวงตาท่าน อย่าได้มองผู้ใดแบบนี้เชียว”ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจูบหญิงสาวหนักๆ อีกหนึ่งที “ข้ามองเพียงเจ้า...”เฟิงลี่คล้ายกลายร่างเป็นของเหลวแล้วแต่ก่อนที่ใครบางคนจะต้องเอาผ้ามาซับ เสียงกระแอมไอพลันเกิดขึ้นจากนอกห้อง “น้ำค้างลงแรงแค่แสงแรกยามรุ่งสาง หากชักช้า ไหนเลยจักมีค่าปรุงโอสถเปี่ยมสรรพคุณทางยา”นั่นคือเสียงของหมอชราหวังซุนที่ดังมาจากหน้าประตูอันมีความหมายว่า ท่านต้องรีบขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรยามฟ้าสาง หากชักช้าคุณค่าทางยาย่อมสลายพร้อมหยาดน้ำค้างพร่างพรมที่แห้งเหือดเฟิงลี่เข้าใจได้ทันที นางรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างเสียดายในอ้อมกอดอบอุ่นของสามี พลางเรียกสาวใช้คนสนิทให้ยกกล่องอาหารเดินทางไปด้วยกันเจิ้งเซียวเล่อขมวดคิ้วมองตามภรรยา เป็นครั้งแรกที่เขา...ต้องการบีบคอท่านหมอหวังซุนเหลือเกินชายหนุ่มลุกขึ้นสวมเกงกางผืนบางอย่างไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง พลางเรียกคนเข้ามาปรนนิบัติแต่งกายสิ้นเสียงเปิดประตู สาวใช้กลุ่มหนึ่งก็เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมอ่างน้ำอุ่นและเสื้อผ้าอ๋องหนุ่มเดินเข้าไปยืนรออยู่หลังฉากกั้นลายเมฆา โดยมีสาวใช้งดงามสองคนเดินตามเข้า

กุนซือหน้าหยกกางพัดจีบไปมา องครักษ์หนุ่มยืนขึงขัง ทั้งสองยืดอกผายไหล่เปล่งเสียงทรงพลัง“อรุณรุ่ง ตะวันส่องแสง ผู้ใดออมแรง ผู้นั้นไร้น้ำยา”อ๋องหนุ่มได้ฟังพลันหรี่ตา ให้ตาย คำทักทายประเภทใด?คนสนิททั้งสองแย้มยิ้ม โค้งกายคารวะอย่างนอบน้อม เจิ้งเซียวเล่อโบกมือรับการคารวะอย่างเย็นชา“ไม่ต้องมากพิธี”เป็นอันเสร็จสิ้นพิธีรีตองแห่งการพบหน้าครั้งแรกของวันทั้งสามเดินเข้าห้องด้านในก่อนปิดประตูมิดชิด คงเหลือเพียงทหารยืนตระหง่านเฝ้ายามนิ่งๆ ประหนึ่งผาหินภายในห้องหนังสือ เจี้ยนอ๋องถามขึ้น “ข่าวคราวข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง”เนื่องจากถูกกักบริเวณอย่างไม่มีกำหนด เจิ้งเซียวเล่อจึงไม่อาจย่างกรายไปที่ใดแม้ครึ่งก้าว ทำให้ถูกปิดตาจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง คนในวังยังไม่สามารถออกไปทางใดได้เช่นกัน กระทั่งจางฉวนและหลี่เค่อก็ไม่เว้น ยังโชคดีที่มีสายลับเลี้ยงไว้ข้างนอกมากพอควรผู้อื่นแอบเลี้ยงสาวงาม แต่เจี้ยนอ๋องแอบเลี้ยงสายลับ ช่างไม่เกรงกลัวอาญาเอาเสียเลย ข้อหากบฏคงอยู่ไม่ไกลจางฉวนล้วงกระดาษจากแขนเสื้อซึ่งได้รับจากสายลับออกมาวางลงบนโต๊ะก่อนตอบ“เกิดข่าวลือว่าเจี้ยนอ๋องเป็นบุรุษหยาบช้า หมายทำลายครอบครัวผู้อื่นให

ยิ่งคิดยิ่งคันยุบยิบในหัวใจ เหล่าสาวงามพากันเพ้อฝันแทบร้องขอว่าให้ปิดหอเถอะ วันนี้ข้าไม่รับแขกอื่นแล้ว จะรอรับใช้เพียงเขาผู้นี้เท่านั้นห้องรับรองชั้นสอง องค์ชายสี่เจิ้งเหวินไท่มารออยู่ก่อน เขาเองก็ปลอมตัวเป็นคุณชายธรรมดามาพบพี่ชายเช่นกันผู้ร่วมโต๊ะอีกห้าคนที่นั่งอยู่ล้วนเป็นบุรุษหนุ่มแน่นวัยฉกรรจร์ รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา พวกเขาคือบุคคลระดับสูง มากอำนาจอยู่ในมือทุกคนคือหมากชั้นดีที่ลอบหนุนหลังองค์ชายสี่อย่างลับๆรอเพียงโอกาสอันเหมาะสมก็พร้อมเสนอตัวออกมาสนับสนุนการขึ้นครองราชย์อย่างชอบธรรมแม้แต่เจ้าของหอบุปผาโหย่วอี้ที่แต่งกายหรูหราวาบหวิวเป็นบุปผาผู้งดงามราวนางสวรรค์ก็ยังเป็นบุรุษไม่ผิด! เจ้าของหอบุปผาแห่งนี้คือพวกพ้องของเจี้ยนอ๋อง จึงได้รับเชิญให้มาร่วมวงสนทนา เพราะเขาเป็นแหล่งข่าวชั้นยอดยากหาใครเทียม ทำหน้าที่รวบรวมข่าวสารอันมีค่ามากมายให้เจิ้งเซียวเล่อ ข่าวลือข่าวลับนอกในราชสำนักและทั่วแคว้นล้วนรู้ดี เพียงแต่เขานิยมแต่งกายเป็นสาวงามเฉิดฉายพิลาสล้ำดุจดอกไม้และเลี้ยงบุรุษบำเรอเอาไว้ข้างกายทั้งซ้ายขวา เปิดหอบุปผาเพราะใจรักในความงามของเพศสตรีเมื่อเจิ้งเซียวเล่อเดินเข้าม