พันธนาการรัดรึงใจ의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

อ๋องหนุ่มขมวดคิ้วแน่น นางแอบทำห้องลับเมื่อใด?เรือนปรุงยาเจิ้งเซียวเล่อสั่งทำขึ้นเพื่อพระชายาของเขา ส่วนห้องลับที่ว่านี้เฟิงลี่กับม่านอวี้ช่วยกันสร้างขึ้นเมื่อไม่นาน เพื่อทำกิจกรรมที่ชมชอบด้วยกันอย่างเช่นหมักเหล้าใต้ดิน ลักษณะของห้องลับคือโพรงดินคล้ายถ้ำเล็กๆ หลบอากาศหนาว มีประตูเป็นพื้นห้องอันแนบเนียน เมื่อเปิดออกลงบันไดไปไม่กี่ก้าวก็จะเจอห้องอันอบอุ่น มีมุมดีนั่งดื่มเหล้าท่องตำรับยา สบายยิ่งหากเจิ้งเซียวเล่อได้ไปพบเห็นย่อมต้องคิดว่ากำลังขึ้นเขาแล้วบังเอิญมาพบเจอกับรังอาศัยของพรานป่าแน่นอนอย่างไรก็ตามห้องนั่งเล่นนี้มิใช่ความลับเพียงแต่เฟิงลี่ยังไม่ทันได้บอกสามีเท่านั้น นางรอให้เหล้าลูกพลัมของนางได้ที่ก่อนค่อยพาเขาไปนั่งดื่มด้วยกันม่านอวี้อุ้มเฟิงลี่วิ่งไปตามทางพลางเอ่ย “แต่พระชายาดื่มเหล้าจนเมามายแล้วหลับไป หม่อมฉันกำลังพานางกลับยังเรือนเฝิงลู่เพคะ”“รีบไป!”สิ้นเสียงอ๋องหนุ่ม ม่านอวี้เพียงสะกิดปลายเท้าวิ่งไวคล้ายลอยตัวได้ไปทางเรือนเฝิงลู่ โดยมีเจิ้งเซียวเล่อวิ่งตาม โจวหลิวหลันให้รู้สึกตกใจนัก นี่คือความผิดของนางใช่ไหม?ม่านอวี้อุ้มเฟิงลี่คล้ายอุ้มปุยนุ่นกระ

จากฝันร้ายเมื่อครู่คือสัญญาณเตือนให้นางวางแผนชีวิต สตรีสูงศักดิ์ในศาลาวันนี้คือคันศรชี้วัดชะตาอันอาภัพของนาง เฟิงลี่ไม่กล้าคาดหวังว่าชีวิตดุจสวรรค์จักยาวนาน ใช่แล้ว...บุรุษไว้ใจไม่ได้ บุตรต่างหากถึงจะเป็นที่พึ่งพา ดวงตากลมโตที่มักสุกใสเสมอยามนี้กลับลึกล้ำมีม่านน้ำปกคลุมอย่างน่าสงสาร เฟิงลี่กลั้นน้ำตากล่าวอีกว่า “ตั้งแต่เกิดมาข้าไม่เคยมีมารดาเหมือนคนอื่น หากข้ามีลูกจะเป็นมารดาที่ดี เลี้ยงดูบุตรของเราให้เติบโตไร้โรคภัย จะสร้างกิจการค้าขายมั่นคงให้เขา หากลูกของเราเป็นชายจะมีทรัพย์สินแต่งภรรยาพร้อมพรั่ง หากเป็นหญิงจะมีสินเดิมมากมายไม่ยอมให้บ้านสามีดูแคลน”กล่าวจบก็เม้มปากแน่น เผยแววตาร้อนแรงดุจเปลวเพลิงเจิ้งเซียวเล่อให้รู้สึกร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก รับรู้ได้ทันทีว่าหากเขารับอนุชายาแม้คนเดียวเขาต้องเสียนางไปแน่นอน...อ๋องหนุ่มอยากจะบอกว่าเขาไม่เหมือนราชนิกุลคนอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องสร้างฐานอำนาจขยายเผ่าพันธุ์อันใดและที่สำคัญเขาไม่นิยมสามภรรยาสี่อนุ เพราะเรื่องราวของมารดาทำให้เขาไม่คิดมีอนุชายาแต่อย่างใด ทว่ายังไม่ทันเอ่ย กลีบปากตนพลันถูกอีกคนกลืนกินอีกแล้วเฟิงลี่ยามนี้ต้องการมีบุตร

ดรุณียังคงพูดต่อ “เชื่อเถอะ! ต่อให้แคว้นต้าเจิ้งมีเพียงแค่พี่เซียวเล่อเป็นบุรุษคนเดียว ข้าก็จะเดินทางออกนอกแคว้นไปแต่งงานกับชายอื่นให้จงได้ ข้าไม่มีทางคิดลึกซึ้งกับเขาแน่นอน อีกอย่าง...ข้ามีชายในดวงใจแล้ว รักมั่นมากด้วย”เมื่อได้ฟังวาจาอีกฝ่ายจนจบ พวงแก้มเฟิงลี่พลันแดงก่ำ สองตาสั่นไหว รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเรื่องทั้งหมดก่อนหน้านี้เป็นนางที่เข้าใจผิดหรอกหรือ?แน่งน้อยจ้องคนฟังตาไม่กะพริบ ยักคิ้วหลิ่วตา “เอาล่ะ! ทีนี้พี่สะใภ้ก็ควรหยุดความขุ่นเคืองที่มีต่อข้าเสีย แล้วดื่มยา”ฝ่ามือขาวผ่องยกถ้วยยาขึ้นตรงหน้า “นี่คือยาสูตรลับประจำตระกูลโจว ช่วยให้การตั้งครรภ์ราบรื่น ข้าได้ยินสาวใช้ของพี่สะใภ้สั่งโรงครัวให้ต้มยาบำรุงสำหรับสตรี จึงเข้าครัวเคี่ยวยาหม้อนี้ด้วยตนเอง ถือเป็นของขวัญพบหน้า แต่ว่า...” แม่นางน้อยเลิกคิ้วเอ่ยต่อ “ข้ามิได้ให้ท่านเปล่าๆ หรอกนะ”เฟิงลี่รับถ้วยยามาอย่างเหม่อลอยพลันหรี่ตามองนิ่งๆ“เจ้ามีเงื่อนไขอะไรหรือ?”นางพร้อมทำเพื่อชดใช้ความผิดที่มองอีกฝ่ายในแง่ร้ายแน่งน้อยพยักหน้า ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่เซียวเล่อรักใคร่พี่สะใภ้มาก ข้าเห็นแล้วอิจฉาจนอึดอัดยากทานทน หากเป็นไปได้ พี่สะใภ้ต

สองวันต่อมา... สถานที่ท่องเที่ยวส่วนตัวของพวกเขาจึงเป็นเรือนค้างแรมริมชายเมืองที่มีธรรมชาติงดงาม มีมุมพักผ่อนหย่อนใจที่สดชื่นอย่างมาก ดุจได้เยี่ยมชมแดนสวรรค์ก็ไม่ปานสัจจะวาจาไม่ว่ากล่าวออกมาหรือเพียรเก็บไว้ในใจ ท่านควรยึดมั่นต่อผู้อื่นให้มากเข้าไว้ ทว่าคนที่เป็นสามีภรรยากันไม่ต้องเคร่งครัดมากเกินไปนักก็ย่อมได้อย่างเช่นบุรุษที่ตั้งมั่นต่อความเย่อหยิ่งถือตัวของตนจนไม่สนใจสตรีนางใดสุดท้ายกลับต้องเปลี่ยนไปเป็นสามีที่ใส่ใจสตรีผู้เป็นภรรยาทุกอย่างทุกย่างก้าว ส่วนภรรยาที่สัญญาในใจว่าจะไม่ยิ้มหวานให้สามีอีกกลับต้องกลืนน้ำลายตัวเองไปสิ้นดังนั้น เมื่อได้ท่องเที่ยวในสถานที่ที่เรียกได้ว่าถูกใจยิ่งนัก วันนี้ทั้งวัน เฟิงลี่ที่ตั้งมั่นว่าจะไม่ยิ้มให้สามีจึงแย้มกลีบปากเป็นรอยยิ้มอันฉ่ำหวานในแบบที่ไม่อาจหวานได้มากกว่านี้อีกแล้วหญิงสาวยิ้มจนตาที่กลมโตเปลี่ยนเป็นหรี่หยีเลยทีเดียวเจิ้งเซียวเล่อเดินจับมือเล็กนุ่มของเฟิงลี่พลางยกยิ้มอย่างอารมณ์ดีไปตลอดทาง“ผู้ใดบอกว่าจะไม่ยิ้มให้ตัวอันตรายอย่างข้าอีก?”ผู้ใดคนนั้นเผยสีหน้าเจ้าเล่ห์ “ผู้ใดกันนะ?”อ๋องหนุ่มยกนิ้วขึ้นจิ้มแก้มนุ่มนิ่มอย่างเข่นเขี้ยวเค

นางแค่นเสียงเย็น “เหตุที่ข้าโกรธมิใช่เพราะสตรีผู้นั้นเดินเคียงข้างเขา แต่โกรธที่เขาใช้สตรีผู้นั้นเป็นเครื่องมือตบหน้าข้า” ยิ่งพูดยิ่งเข่นเคี้ยว โจวหลิวหลันถลึงตาอย่างโมโห “คอยดูเถอะ! ข้าจะต้องทำให้องค์ชายสี่ผู้เย่อหยิ่งไม่เห็นค่าในความรักอิสตรีต้องหลาบจำให้ได้”เฟิงลี่ตกใจยิ่ง “น้องหลัน เจ้าใจเย็นก่อน อย่าได้วู่วาม”นางคิดว่าตนเองใจร้อนบุ่มบ่ามทำอะไรคิดน้อยแล้วเชียว แต่เมื่อได้เจอโจวหลิวหลันผู้นี้เข้าไปให้รู้สึกว่าตนเองกลายเป็นสตรีที่มีใจคอหนักแน่น ไม่เคยโมโหฉุนเฉียวง่ายเลยสักครั้งเดียวชั่วขณะนั้น เฟิงลี่ให้รู้สึกภาคภูมิใจในตนเองเหลือเกินคุณหนูโจวไม่สนใจท่าทีหลงตัวเองของพี่สะใภ้ นางหรี่ตายกยิ้มร้ายกล่าวต่ออีกว่า“รอให้ข้าได้แต่งงานเป็นพระชายาเอกให้เขาก่อนเป็นไร เขาจักรู้ซึ้งถึงคำว่าสตรีฆ่าได้แต่หยามไม่ได้”เฟิงลี่ได้ฟังพลันชะงัก เบิกตาอ้าปากค้างเจ้ายังคิดจะแต่งกับเขาอีกรึ?เจิ้งเซียวเล่อที่นั่งหลับตาทำสมาธิอยู่ด้านข้างเฟิงลี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ในใจเขานึกขันวาจาสนทนาเหล่านั้น พลันส่ายหน้าให้ภรรยาพลางกระซิบริมหูนางว่า“ผู้อื่นออกหน้าปกป้องกีดกันอย่างสุภาพแล้วยังคิดมิได้ เ