All Chapters of พันธนาการรัดรึงใจ: Chapter 131 - Chapter 140

ในรายชื่อนั้นมีหลายคนที่เป็นขุนนางหน้าซื่อแต่ใจคด หากส่งให้ไปจัดการคงไม่แคล้วฉวยโอกาสหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากภัยพิบัติ ยักยอกเงินที่จัดสรรจากคลังหลวง ส่วนชาวบ้านที่เดือดร้อนกลับต้องเดือดร้อนต่อไป ไร้ใครเหลียวแลอย่างแท้จริงทว่าความจริงบางอย่างมิใช่อยากเอ่ยก็เอ่ยได้เลย ปรารถนาจะตักเตือนเท่าใดก็ใช่ว่าจะกระทำได้ดั่งใจทุกอย่างมักเป็นดาบสองคมเสมอคนชั่วทั้งหลายหากไม่มีหลักฐานไหนเลยจะยอมจำนน ดีไม่ดีอาจเป็นการเปิดช่องโหว่ให้ขุนนางกังฉินลากขุนนางตงฉินลงมาจมดินโคลนกลายเป็นแพะรับบาปโดยไม่ทันระวังอีกอย่าง...คนเลวยังมีประโยชน์ ความดียังปรากฏให้เห็น ราชสำนักยังต้องใช้งาน จะแสวงหาโทษมาลงทัณฑ์ย่อมมิใช่ผลดีเมื่อความคิดแล่นผ่านให้ไตร่ตรองอย่างรวดเร็ว ดวงตาเรียวยาวพลันหรี่แคบ จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านมู่ ...ตัวข้าเคยไปท่องเที่ยวทางใต้เมื่อปีที่แล้วเป็นการส่วนตัว พำนักอยู่ที่นั่นหลายเดือนทีเดียว มีหลายสิ่งที่ล่วงรู้ดี พื้นที่ส่วนใหญ่ยังสำรวจมาแล้วอย่างทะลุปรุโปร่ง บางทีข้าอาจจะช่วยแบ่งเบาภาระหน้าที่ของท่านมู่ได้ไม่มากก็น้อย การช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อน ข้าขอรับผิดชอบเป็นหัวหอกใหญ

หญิงสาวเดินออกมา โบกมือเบาๆ มิให้สาวใช้ติดตาม นางเพียงก้าวเท้าไปทางเรือนของสามีอย่างสง่างามไม่รีบร้อนจังหวะนั้นสาวใช้นางหนึ่งพลันวิ่งมาทางด้านหลังเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “พระชายา...คือว่า”ซือเร่อผินหน้าปรายตามองอย่างไม่สบอารมณ์ “หืม...”สาวใช้ผู้เสี่ยงตายกับโทสะนายหญิงรีบเข้ามากระซิบคำด้วยสีหน้าหวาดหวั่น “รัชทายาทมิได้เรียกอนุชายาก็จริง แต่กำลังอยู่กับพี่จื่อซิ่วเพคะ”สิ้นเสียงกระซิบสั่นๆ ซือเร่อพลันเบิกตา “อะ...อะไรนะ?” หญิงสาวเอื้อมมือขึ้นบีบไหล่สาวใช้อย่างแรง โทสะโหมกระพือระบายเต็มสีหน้าจนแววตาแดงก่ำ “เจ้าพูดใหม่อีกครั้งสิ!”สาวใช้นางนี้รีบคุกเข่าเสียงดังพลั่ก “พระชายาโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ เรื่องนี้บ่าวถูกพี่จื่อซิ่วขู่บังคับว่ามิให้แพร่งพราย จึงทำได้เพียงยืนเฝ้าประตูให้พระชายาเงียบๆ”ได้ยินดังนั้น ซือเร่อพลันเดือดดาล “ตำหนักบูรพา ข้าหรือว่าจื่อซิ่วที่มีอำนาจเหนือกว่า เจ้ากล้าเชื่อฟังนางแล้วปิดบังข้ารึ?”ฝ่ามือเรียวสะบัดตบหน้าสาวใช้ไปหนึ่งทีจนอีกฝ่ายล้มตึง ซือเร่อสะบัดชายกระโปรงเดินจากไปอย่างโกรธาคล้อยหลังพระชายา สาวใช้ผู้ถูกตบหน้าค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง มุมปากนางค่อยๆ ย

เสียงพูดคุยเงียบหาย เกิดเสียงเคลื่อนกายสายหนึ่ง ลักษณะเป็นการนอนคุยกัน ลูบคลำหน้าหลัง พลิกตัวซ้ายขวา บ่งบอกได้ดีว่าเพิ่งเสร็จกิจรอบก่อนหน้า ยามนี้กำลังพักเหนื่อยชั่วครู่จื่อซิ่วถอนหายใจอีกครั้ง “รัชทายาทรับอนุชายาเข้าตำหนักมากมาย ไม่กลัวพระชายาเอาใจออกห่างหรือเพคะ”“หืม...ข้าเป็นบุรุษสูงศักดิ์การมีสาวงามข้างกายมากมายมิใช่เรื่องแปลก สตรีทุกคนคืออำนาจที่ช่วยหนุนข้าทั้งนั้น อีกอย่าง...ข้าก็มีเจ้าที่เป็นคนสนิทช่วยเป็นหูเป็นตาเกลี้ยกล่อมอยู่มิใช่รึ”น้ำเสียงกระเง้ากระงอดดังขึ้น “หม่อมฉันพูดให้พระชายาคอยคิดถึงท่าน เอาอกเอาใจท่านจนปากจะฉีกอยู่แล้วเพคะ”แต่เจิ้งซงหยวนกลับหัวเราะสดใส “หยี่ซินเป็นเช่นนี้ก็ดี จิตใจกว้างขวาง ไม่หึงหวงอารมณ์ร้าย ข้าชอบนางมากจริงๆ ขอบใจเจ้าที่พานางเข้ามาในชีวิตข้า” จื่อซิ่วพูดกลั้วหัวเราะ “นายหญิงเชื่อคำหม่อมฉันเสมอมา ทั้งยังเฉลียวฉลาด ครั้งที่ชินอ๋องจะยกนางให้เจี้ยนอ๋อง นางพึงใจในตัวเจี้ยนอ๋องไม่น้อย แต่เมื่อหม่อมฉันพูดกล่อมก็ใช้เวลาไม่นาน จากนั้นนางก็คิดแผนออกมาได้ล้ำเลิศไร้ช่องโหว่ หญิงงามปราดเปรื่องเยี่ยงนี้ ภายหน้าจะช่วยรัชทายาทได้มากโขเพค

ม่านอวี้เอ่ยก่อน “หม่อมฉันคิดถึงอาจารย์หวังเหลือเกิน คิดถึงการออกช่วยเหลือรักษาผู้คน การต้องทนอุดอู้อยู่แต่ในวังเป็นสิ่งที่อึดอัดยิ่งนัก”เดิมทีทุกครั้งที่เจิ้งเซียวเล่อออกปฏิบัติภารกิจพิชิตชายแดนหรือออกรบเพื่อแคว้นมิได้อยู่ในวังก็มักจะพาคนสนิทอย่างหลี่เค่อ จางฉวน และหมอหวังซุนไปด้วย ม่านอวี้จึงได้ติดตามหมอหวังซุนทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้นางเป็นถึงองครักษ์หญิงหนึ่งเดียวของพระชายาเฟิ่งซินจึงไม่อาจติดตามหมอหวังดุจเก่าโจวหลิวหลันเอ่ยบ้าง “พวกบุรุษก็เช่นนี้ ชอบดูแคลนความสามารถของอิสตรี มีอย่างที่ใด สั่งให้พวกเราอยู่แค่ในเรือน”จบคำของแน่งน้อย บรรยากาศภายในห้องพลันอึมครึม คล้ายมีมวลผกาสุดตระการที่ยังไม่ทันได้เบ่งบานแต่กลับร่วงโรยลงเสียแล้ว ต่อให้ต้องการส่งกลิ่นหอมหวนเพื่อให้หมู่แมลงอาศัยต่อชีวิตสักเท่าใดก็ทำได้เพียงแห้งเหี่ยวแล้วตายไปอย่างไร้คุณค่าดรุณีน้อยได้รับคำสั่งจากเจิ้งเซียวเล่อว่าให้อยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้ ห้ามไปซุกซนที่ใด ห้ามกลับบ้านสกุลโจวด้วย ต้องดูแลพี่สะใภ้เท่านั้นแน่นอนว่านางพร้อมดูแลพี่สะใภ้คนงาม แต่คำสั่งห้ามออกจากวังแม้ครึ่งก้าวคืออันใด?เฟิงลี่มุ่นคิ้ว “ข้าเองได้เรียนรู้วิ

ชายหนุ่มจึงสืบเท้าเข้ามาทางเพิงไม้ไผ่ชั่วคราวที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นโรงทานแห่งนี้ทันที“เจ้ากำลังทำอะไร?”เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังกระทบโสตประสาท ส่งผลให้โจวหลิวหลันต้องสะดุ้งเฮือกหนึ่งเด็กสาวค่อยๆ ผินใบหน้ามอมแมมของตนมาทางด้านหลังที่มีเงาร่างสูงสง่าปรากฏขึ้นเมื่อใดก็ไม่ทราบเจิ้งเหวินไท่ยิ่งหรี่ตาพินิจนาง “เป็นเจ้าจริงๆ”เพราะการเดินทางลงใต้ค่อนข้างลำบากและห่างไกล คุณหนูสูงศักดิ์จึงมีสภาพคล้ายกระต่ายน้อยคลุกฝุ่น แทบจำมิได้ว่าเป็นใคร ทว่าเจิ้งเหวินไท่กลับจำนางได้เพียงแรกเห็นชัดเจนว่าสตรีดื้อรั้นผู้นี้บังอาจตามเขามาจนถึงที่นี่ นางช่างเป็นเด็กสาวที่ไม่รู้ความเสียจริง!เมื่อแม่นางน้อยหันหน้ามามองชัดๆ นางพลันเบิกตาอย่างดีใจราวได้เจอเทพบนสวรรค์“องค์ชายสี่ ท่านอยู่ที่นี่หรือ?”ดวงตาเปล่งประกายกับท่าทางดีใจล้นเหลือของเด็กสาวปราศจากความเสแสร้งใดๆ นางไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่จริงๆ“ที่แท้องค์ชายสี่ก็อยู่นี่หรือ? คิดไม่ถึงเลย หากรู้แต่แรกหม่อมฉันต้องรีบไปหาท่านก่อนใคร”เนื่องจากอุทกภัยครั้งนี้กินพื้นที่ทางตอนใต้ของต้าเจิ้งกว้างใหญ่อย่างมาก หลายหมู่บ้านในหลายอำเภอถูกเล่นงานจากธร