All Chapters of พันธนาการรัดรึงใจ: Chapter 141 - Chapter 150

ระหว่างฟังถ้อยคำนุ่มนวลกระจ่างใสระรื่นหู เจิ้งเหวินไท่กับโจวหลิวหลันก็เดินเคียงคู่กันอยู่ทางด้านหลังของเฟิงลี่เพื่อมายังห้องที่มีกลิ่นฉุนของสมุนไพร ในห้องนี้มีเตาไฟ หม้อต้มยา ถ้วยยา เครื่องมือปรุงยา เครื่องบดยาวางเรียงรายห้องถัดมาคือห้องของม่านอวี้ที่กำลังใช้รักษาผู้ป่วยซึ่งอยู่ด้านข้างกับห้องต้มยา มีหญิงชาวบ้านคอยเป็นลูกมือวิ่งวุ่นให้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเมื่อม่านอวี้หันมาเห็นเฟิงลี่ก็ถาม “นายหญิง ยาถ้วยนี้จากท่านป้า ข้าให้คนป่วยดื่มได้หรือไม่” สถานะนอกวังเจี้ยนอ๋องนางไม่อาจเรียกอีกฝ่ายว่า ‘พระชายาเฉกเดิม’ และไม่อาจลุกขึ้นทำความเคารพใครโดยพลการหากมิได้รับอนุญาต เฟิงลี่พยักหน้า “ยาเหล่านี้ข้าต้มเอง เจ้ารับจากท่านป้าได้เลย อย่าได้กังวล”ม่านอวี้รับคำแล้วหันไปรักษาผู้ป่วยต่อเจิ้งเหวินไท่กับโจวหลิวหลันมองภาพเหล่านั้นไม่วางตาทั้งสองกะพริบตามองพี่สะใภ้อย่างเคารพนับถือจากใจ พี่เซียวเล่อได้พบพานหยกงามจากป่าใหญ่โดยแท้...ในความคิดของบุรุษ สตรีทุกคนล้วนชมชอบความสบาย นิยมความหรูหราฟุ่มเฟือย อยู่เหย้าเฝ้าเรือนเลือกเครื่องประดับแพรพรรณ รอเผยโฉมอันเฉิดฉายต่อหน้าสามีในห้องหับเท่านั้นแต

คืนนี้ฟ้าโปร่งไร้เมฆบดบัง มีทั้งดวงจันทร์และดวงดาวพร้อมพรั่ง ทั้งสามคนจึงนั่งนับดาวด้วยกันอย่างออกรสออกชาติ ขาดก็แต่สุราดีๆ ที่หมักไว้ไม่อาจพกพามาจากวังเจี้ยนอ๋องเท่านั้นระหว่างพูดคุยหยอกล้อด้วยเสียงกังวานใสกลั้วหัวเราะ จู่ๆ ม่านอวี้ก็ยกฝ่ามือขึ้นเบื้องหน้าเป็นสัญญาณให้ทุกคนหยุดพูดเฟิงลี่กับโจวหลิวหลันจึงหยุดวาจา กะพริบตาปริบๆรอบด้านพลันเงียบกริบไร้สรรพสำเนียงมนุษย์ เหลือเพียงเสียงแมลงกลางคืนซึ่งก็มิใช่เรื่องแปลกอันใดม่านอวี้หลับตานิ่งฟัง แยกแยะบางสิ่ง ครู่หนึ่งจึงเอ่ยเบาๆ “ห่างจากนี้หนึ่งลี้ มีเสียงคล้ายการต่อสู้ทางทิศตะวันตก”หญิงสาวมีฝีมือยุทธ์สูงส่งประสาทสัมผัสทั้งหกจึงดีเยี่ยมอย่างเหลือเชื่อ ระยะห่างขนาดนี้ยังได้ยิน นางหรี่ตาตั้งสมาธิ เอ่ยอีกครา “แต่เท่าที่ฟังกลับมิคล้ายคนกลุ่มใหญ่สู้กัน เสียงอาวุธไม่ชัดเจน ประหนึ่งดาบฟันลงบนเนื้อนิ่มๆ ไร้เสียงโลหะกระทบ”โจวหลิวหลันย่นคิ้ว “หรือว่าแค่อันธพาลทะเลาะกัน” นางทำท่าทางประกอบ ยกกำปั้นเล็กๆ ขึ้นเบื้องหน้า ท่าทางนั้นทั้งน่ารักและสง่างามชวนมอง ทุกกิริยาล้วนเหมาะเจาะสมเป็นคุณหนูตระกุลใหญ่ ไม่ตื่นตระหนกลนลานอันใดเฟิงลี่ขบค

แต่กระนั้นด้วยไหวพริบกับสมองอันปราดเปรื่องของนางที่ท่องหล้ามานานปีจึงพบช่องโหว่ในแผนการนี้ของเฟิงลี่ แน่นอนว่ามิใช่การจับผิด เพียงเป็นการค้นพบเพื่อเตือนสติด้วยหวังดี“พระชายาโปรดฟังหม่อมฉันก่อนเพคะ แม้ว่าหม่อมฉันจะไม่ช่ำชองเรื่องนี้แต่ท่านบอกว่าพวกมันมากันเป็นฝูง มิสู้ยิงด้วยยาพิษหรือยาสลบเพื่อลดทอนกำลังสัตว์ร้าย”เรื่องนี้เฟิงลี่มีหรือจะคาดการณ์มิได้ นางยื่นมือส่งแผ่นยากลิ่นฉุนทั้งหมดให้ม่านอวี้พลางเอ่ย “เพราะอย่างนั้นล่ะ ข้าถึงให้เจ้าที่มีวิชาตัวเบาและฝีมือยุทธ์เก่งกว่าข้ายิงแผ่นยาเหล่านี้ล่อพวกมันให้ตามไป ส่วนหน้าที่ลอบยิงยาสลบและยาพิษล้วนเป็นของข้า ทว่าจำนวนยาพิษและยาสลบมีน้อย ต่อให้ยิงถูกหมาป่าทุกตัวไม่พลาดเป้าก็เกรงว่าจะไม่เพียงพออยู่ดี อ้อ...ข้ายังมียาระงับอารมณ์ฉุนเฉียวจำนวนหนึ่ง คาดว่าพอช่วยให้พวกมันสงบและสนใจกลิ่นฉุนจากแผ่นยา เจ้าจะได้จัดการโดยสะดวกขึ้น”เมื่อคำอธิบายจบลง ม่านอวี้ก็ไร้ข้อกังขาแล้วจนสิ้น นางมองเฟิงลี่ด้วยสองตาเปล่งประกาย ทั้งทึ่งและอึ้งอีกคำรบ นอกจากนิสัยดีมีไมตรีเลิศล้ำนางได้ค้นพบว่านายหญิงของตัวเองเก่งกาจมากฝีมือทั้งยังถ่อมตนอย่างยิ่ง นางจึงเอ่ย

จังหวะที่เฟิงลี่กำลังจะหมุนตัวตามม่านอวี้ไปเช่นเดิม หางตาพลันเหลือบเห็นบุรุษสูงสง่าน่าเกรงขามผู้หนึ่งที่กลางกลุ่มขบวน ชายหนุ่มผู้นั้นค่อยๆ เดินออกมาแล้วยืนตระหง่านมองดูซากหมาป่าอยู่นิ่งๆใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาของเขาเป็นสิ่งที่เฟิงลี่คุ้นเคยเขาคือเจิ้งเซียวเล่อ!ทว่าชั่วขณะที่ความดีใจกำลังล้นปรี่พุ่งขึ้นที่กลางอก สายตาของเฟิงลี่พลันหยุดชะงักงันกลางคันที่สตรีงดงามนางหนึ่งสตรีนางนั้นเดินตามมาในระยะประชิดและกำลังยืนอยู่ข้างกายของเจิ้งเซียวเล่อในลักษณะไหล่ใกล้กันท่าทางของนางทั้งอรชรอ้อนแอ้นและอ่อนแอบอบบาง แลดูน่าทะนุถนอมมาก เหมาะแก่การรักใคร่ยิ่งและที่สำคัญ ท่าท่างของนางกับเจิ้งเซียวเล่อคล้ายจะสนิทสนมกันในระดับที่ดีเฟิงลี่ตัวเกร็งทันที ทั้งร่างแข็งทื่อในบัดดล นางเบิกตาเพ่งมองอย่างไม่อาจเชื่อมีความเป็นไปได้อย่างสูงถึงแปดส่วนว่าสตรีนางนั้นคือสาวงามข้างกายยามออกปฏิบัติภารกิจข้างนอกและยามที่จำต้องห่างจากภรรยา…เสียงหนึ่งดังกระทบโสตประสาทของเฟิงลี่‘พวกเขาเป็นบุรุษหนุ่มแน่นทั้งแข็งแรงเปี่ยมกำลังวังชา ไม่อาจห่างเหินจากเรื่องนั้นได้นานนัก ไม่มีชายใดไม่ทำตัวเหลวไหลยามออกนอกบ้าน’นั่นคือเสีย

เรื่องนี้สำคัญกับชินอ๋องมาก เพราะธนูนี้คือแบบเดียวกับธนูเมื่อหลายปีก่อนนั้น มันตกอยู่ระหว่างทางพร้อมกองเลือดตามเส้นทางภายในหุบเขาเหลิ่งซานที่หมาป่าวิ่งหนีไป อันเป็นสาเหตุที่ทำให้องครักษ์ซึ่งกำลังตามหาตัวเขาอยู่ขณะนั้นเก็บมันได้และตามรอยเลือดนั่นมาจนเจอเขาที่อยู่กับหยี่ซินธนูที่ทำขึ้นเองเยี่ยงนี้มักจะมีหนึ่งไม่มีสองท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขามยามยิงยิ่งไม่ซ้ำแบบใครแม้จะเติบใหญ่มิใช่เด็กเล็กในวันวานแต่ลักษณะท่าทางกลับเหมือนเดิมทุกประการชินอ๋องจดจำได้แม่นยำเดิมทีเขาคิดอย่างมั่นใจว่าธนูนั่นเป็นของหยี่ซินแน่นอน หลังจากรับนางมาดูแลในปกครองยังสั่งทำธนูชั้นเลิศให้นาง ทว่ากลับไม่เคยเห็นนางหยิบออกมายิงแต่อย่างใดหลังจากทำความเข้าใจว่าหยี่ซินสลัดคราบเด็กบ้านป่าเป็นถึงท่านหญิงแล้วจึงไม่มีความจำเป็นต้องออกล่าสัตว์เช่นเดิม การเก็บรักษาธนูของเขาไว้เป็นสมบัติอย่างหวงแหนย่อมสมควรแต่ยามนี้เหมือนความเข้าใจนั้นอาจจะไม่ใช่หยี่ซินไหนเลยจักเคยมีท่วงท่าห้าวหาญปานนั้นระหว่างที่กำลังสงสัยจนหัวคิ้วสีดอกเลาขมวดเป็นปม เสียงของเจิ้งเหวินไท่พลันดังกระทบโสตประสาท“เจ้าของธนูอาจเป็นพี่สะใภ้เฟิ่งซินกระม