Tous les chapitres de : Chapitre 151 - Chapitre 160

จิ่นฝานคือน้องชายแท้ๆ ของจิ่นกุ้ยเฟย มารดาผู้ล่วงลับของเจิ้งเซียวเล่อ หากเอ่ยตามจริงนับว่าสายสัมพันธ์ไม่ธรรมดา เพียงแต่หลังจากพี่สาวสุดที่รักสิ้นใจ จิ่นฝานจึงไร้ความคิดดำรงตำแหน่งขุนนางดุจเดิม ออกห่างจากเส้นทางขุนนางราชสำนักราวกับไร้ตัวตน ไม่ประสงค์ข้องเกี่ยวทุกทาง ผันตัวเองออกมาทำการค้า สร้างกิจการใหญ่โตทางแดนใต้ ครอบครัวมีบุตรชายบุตรสาวหลายคน แต่ทุกคนออกเรือนไปหมดแล้ว คงเหลือเพียงจิ่นเยี่ยนผู้นี้ที่มีคู่หมั้นตั้งแต่เยาว์วัย เมื่อบ้านจิ่นฝานได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมครั้งใหญ่ บ้านคู่หมั้นที่มิได้รับผลกระทบอะไรจึงออกปากรับจิ่นเยี่ยนไปดูแลก่อนเพื่อที่งานแต่งจะได้ไม่คลาดเคลื่อนแม้เป็นถึงญาติฝ่ายมารดาแต่เพราะอีกฝ่ายไม่ประสงค์สนิทสนมแน่นแฟ้นด้วยเรื่องราวแต่หนหลังระหว่างตระกูลกับราชวงศ์ แต่เจิ้งเซียวเล่อที่เดินทางผ่านไปพอดีก็ยังเข้าไปทักทายตามประสาญาติพี่น้องอย่างไม่ถือตัว ไม่ถือศักดิ์ฐานะของตนเห็นแก่เคราะห์ดีในเคราะห์ร้ายจากภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ที่มีโอกาสได้เจอบุคคลระดับเจี้ยนอ๋อง ท่านน้าจิ่นฝานที่เดิมทีเย่อหยิ่งพลันเห็นว่าประจวบเหมาะและไว้ใจได้จึงฝากจิ่นเยี่ยนญาติผู้น้องร่วมขบวนของเขาเม

บนต้นไม้ เมื่อเห็นชายในดวงใจ โจวหลิวหลันก็ร้องไห้โฮ “ข้างหน้ามีหมาป่า มันน่ากลัวมาก องค์ชายสี่โปรดระวัง”ห่วงตัวเองก่อนดีไหม?เจิ้งเหวินไท่พยายามกดข่มมุมปากที่ยกยิ้มของตนอย่างสุดกำลัง “หมาป่าไม่มีแล้ว รีบลงมา”โจวหลิวหลันส่ายหน้าน้ำตาไหลพรากชายหนุ่มเลิกคิ้ว “ทำไม? อยากอยู่บนนั้น?”ดรุณียิ่งมีน้ำใสไหลฉ่ำมากกว่าเดิมเจิ้งเหวินไท่จึงสั่ง “ลงมา!”โจวหลิวหลันยิ่งส่ายหน้าสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม “ท่านไม่รู้อะไร บนนี้น่ากลัวยิ่งกว่าหมาป่าเสียอีก สูงมากเลยนะ”เรียวตาคมอบอุ่นอ่อนโยนฉายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที “อ้อ...ที่แท้คุณหนูโจวก็ชอบความสูง” เขาคิดอยากเอาคืนเรื่องที่นางบังอาจจัดหาสาวงามให้เขาเสียหน่อย “เอาล่ะ ข้าจะอ้าแขนรอรับอยู่ตรงนี้ เบื่อบนนั้นเมื่อใดก็ลงมาได้เลย”เสียงร้องไห้หยุดลงทันที เมื่อเห็นวงแขนแข็งแรงรอรับเบื้องล่าง มีหรือโจวหลัวหลันจะอยากอยู่ข้างบนนี้ นางปรารถนาโผกายตนลงสู่อ้อมกอดของเขาเต็มที แต่ติดตรงที่แขนขาชาหนึบไปหมดแล้ว ทำอย่างไรก็ขยับไม่ได้เด็กสาวจึงร้องไห้โฮหนักกว่าเดิม เจ็บแค้นในใจยิ่งนักทันใดนั้นแน่งน้อยพลันชะงักงันนิ่งค้าง สองตาเบิกกว้าง อึ้งเงียบไปชายหนุ่มผู้กางแขนอยู่ใ

เสียงต่อสู้เดือดดาลระหว่างหมาป่ากับโจรป่าอันบ้าคลั่งดุเดือดเกิดขึ้นในที่สุดหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังยืนชื่นชมผลงานตนพร้อมแย้มยิ้มเยือกเย็นอยู่บนต้นไม้ ช่างเป็นภาพที่น่าสะพรึงหาใดเปรียบ ทั้งงดงามและน่ากริ่งเกรงอย่างไร้ขอบเขต แลดูแล้วให้ความรู้สึกถึงจอมมารสาวผู้ไร้ซึ่งสันติต่อโลกาดวงตาคมเข้มของเจิ้งเซียวเล่อทอประกายวูบไหว หัวใจในโพรงอกด้านซ้ายเต้นในจังหวะไม่ช้า ทั้งสั่นไหวอย่างรุนแรงประหนึ่งหนุ่มน้อยได้เจอปีศาจสาวจอมล่อลวงให้ตกบ่วงห้วงมายากะทันหันท่ามกลางม่านเลือดแดงฉานเหล่านั้น เขามองเห็นเป็นม่านพิรุณบุปผาสะพรั่งไปทั้งผืนป่า ช่างงดงามจับตาหาใดเทียมหลี่เค่อ จางฉวน กลุ่มทหารคนสนิทที่ติดตามเจิ้งเซียวเล่อมาและแอบมองอยู่ถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากพระชายาเฟิ่งซินเหมาะสมแล้วกับเจี้ยนอ๋องผู้มีฉายาว่ามัจจุราชกลืนเมือง...กลิ่นคาวโชยคลุ้งพร้อมเลือดแดงฉานที่กระจายซ่านเซ็นแหวกม่านราตรี เสี้ยวเวลาต่อมา เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือหมาป่ายังมีหมาลอบกัดเจิ้งเซียวเล่อโบกมือเป็นสัญญาณให้ทหารกระจายตัวแล้วรุมล้อมเข้าประชิดจากทางด้านหลังสังหารทุกชีวิตในพริบตาทั้งโจรป่าและหมาป่าต่างตายตก

วันนี้สามีได้ภรรยาช่วยปรนนิบัติและแต่งกาย รอยยิ้มทรงเสน่ห์จึงประดับบนวงหน้าหล่อเหลาไม่จางหายบุรุษหนุ่มยังก้มหน้าหอมแก้มนวลเสียหลายที กว่าจะแต่งตัวเสร็จจึงไม่ง่ายเฟิงลี่ย่นจมูก “ข้ารับรู้ว่าข้างนอกมีคนมารอต้อนรับท่านมากมาย ไยมิใช่สมควรออกไปพบพวกเขาสักหน่อย”เจิ้งเซียวเล่อเอื้อมนิ้วม้วนผมดำลื่นของคนตัวเล็กเล่นอย่างเพลิดเพลิน ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังคาดสายรัดเอวให้ตน เขาเพียรหยอกเอินไม่มีเบื่อ “ยามนอนข้าถอดให้ ยามตื่นเจ้าใส่ให้ สุขใจยิ่ง”คนงามกลั้นยิ้ม ขึงตาดุ “ท่านอ๋องยืนนิ่งๆ ได้หรือไม่?”“ข้ายืนนิ่งแล้ว”“ไม่เห็นนิ่ง” คาดเอวเสร็จ เฟิงลี่ก็หันไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับที่บ่ากว้าง ขณะยืดตัวขึ้นยังเสียแก้มขาวให้จมูกโด่งสันหยอกเย้าข้างละที หญิงสาวขมวดคิ้วหน้าแดง“ท่านอ๋องยังไม่ตอบคำถามเลย เหตุใดท่านไม่ออกไปให้ขุนนางเหล่านั้นคารวะสักหน่อยเล่า”เฟิงลี่รู้ว่าตำแหน่งเจี้ยนอ๋องยิ่งใหญ่คับฟ้า การได้เข้าเฝ้าคารวะเขาถือเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่ แต่นางไม่รู้ว่าประวัติสามีตนทั้งเย่อหยิ่งถือตัวและยโสทะนงตนปานใด หากต้องการยลโฉมและเข้าใกล้คนอย่างเจิ้งเซียวเล่อจริงๆ เกรงว่าคนพวกนั้นคงต้องโขกศีรษะจนเลือดอาบ

เฟิงลี่จึงไม่คิดจะใส่ใจเสวนาต่อคำ นางส่งสัญญาณทางสายตาให้องครักษ์ที่ยืนอยู่ไกลๆ ว่าให้เก็บดาบเดี๋ยวนี้องครักษ์ล้วนติดตามเจิ้งเซียวเล่อมาจากวังเจี้ยนอ๋องจนมาถึงที่นี่ มีหรือไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเฟิงลี่ เมื่อมีคนมาทำท่าสามหาวใส่พระชายาเฟิ่งซิน พวกเขาจึงพากันตั้งท่าชักดาบออกจากฝักอย่างไร้สุ้มเสียง หลังจากได้รับสัญญาณปรามให้เก็บดาบองครักษ์ก็ยืนนิ่งๆ เป็นเสาหินดุจเดิม ภัยเงียบจึงสลายไร้ร่องรอยโดยที่จิ่นเยี่ยนและสาวใช้ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติใด“ไปเถอะ”เฟิงลี่บอกม่านอวี้เพื่อเดินเลี่ยงไปอีกทาง ไม่คิดต่อกรให้เสียเวลา ไปจัดการตัวต้นเหตุอย่างสามีตัวดียังจะแก้ปัญหาได้ตรงจุดมากกว่าคล้อยหลังเฟิงลี่ที่ทำคล้ายกับคู่สนทนาไร้ตัวตน ประหนึ่งจิ่นเยี่ยนคือวัตถุโปร่งใส เป็นอากาศธาตุ ไม่คู่ควรให้ใส่ใจ วาจาที่ชัดเจนปานนั้นกลับทำเหมือนเป็นแค่ลมเป่าผ่านหูไปอย่างไร้ค่าจิ่นเยี่ยนเม้มปาก บิดผ้าเช็ดหน้าเกือบขาด กำมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หน้าแดงไปถึงลำคอ รู้สึกโกรธเจียนคลั่งแล้วเจี้ยนอ๋องผู้สูงศักดิ์หล่อเหลาทรงเสน่ห์แต่มีนิสัยเย่อหยิ่งไม่เห็นหัวใครผู้นั้น ถึงขนาดรับนางร่วมขบวนเดินท