Tous les chapitres de : Chapitre 161 - Chapitre 170

หลังพิจารณาเสร็จสิ้น จิ่นเยี่ยนจึงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “พวกเราต้องหลอกล่อนังนั่นไปทางริมระเบียง จากนั้นก็ยั่วโทสะ ให้ข้าถูกทำร้าย”สาวใช้กะพริบตา “จะดีหรือเจ้าคะคุณหนู?”จิ่นเยี่ยนหัวเราะเบาๆ “ต้องดีอยู่แล้ว ตลอดการเดินทาง ท่านอ๋องเอ็นดูข้าอย่างกับอะไรดี เจ้าก็เห็นนี่”สาวใช้พยักหน้า “เจ้าค่ะ”จิ่นเยี่ยนเล่าแผนการอีกว่า “อาวุธทรงพลานุภาพของสตรีก็คือน้ำตา ท่าทางบอบบางน่าสงสารควรค่าให้ทะนุถนอมปกป้อง ไหนเลยจะหยาบกระด้างเฉกเช่นสตรีนางนั้น เจ้าลองตรองดูเถิด หากท่านอ๋องเห็นข้าที่อ่อนแอถูกรังแก พระองค์ยังจะเรียกนังนั่นไปปรนนิบัติถึงเตียงอีกหรือไม่ บุรุษที่ฉลาดเฉลียวไม่เลือกนังงูพิษนอนร่วมหมอนแน่ ดีไม่ดีอาจจะมิใช่แค่ขายทิ้งแต่ถึงขั้นส่งเข้าคุกของจวนว่าการเจ้าเมืองไปเลย”สาวใช้พยักหน้า พร้อมจดจำนำไปใช้บ้างในภายหน้า ได้ยินนายสาวกล่าวอีกว่า “นังนั่นคงคิดว่าตนสูงเทียมหงส์แล้ว เพียงถูกท่านอ๋องเรียกใช้งานแค่ชั่วข้ามคืนก็ทำเป็นสูงส่งเชิดหน้าใส่ข้าที่เป็นถึงญาติผู้น้อง คอยดูเถิด ว่าใครจะแน่กว่ากัน ไป!”สิ้นคำสั่งนั้น สองนายบ่าวก็เดินตามหลังเฟิงลี่ไปเงียบๆ รอกระทั่งกลุ่มของเฟิงลี่เดินออกมา

โจวหลิวหลันจ้องจิ่นเยี่ยนด้วยสองตากดดันอย่างต้องการสั่งสอนให้จดจำ“เจ้าควรท่องตำราสตรีครองเรือนเพิ่ม คัดบทบัญญัติสตรีให้มากหน่อย ใส่ใจคุณธรรมจรรยาของภรรยาให้มากเข้าไว้ หากปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นได้ในเร็ววัน ว่าที่สามีของเจ้าก็จะไม่ระแคะระคายในพฤติกรรมต่ำทรามของเจ้าในวันนี้ ภายภาคหน้าจะได้อยู่ด้วยกันอย่างราบรื่นผาสุก เรื่องที่เจ้าก่อไว้ทั้งหมด ข้าจะคิดเสียว่าไม่เคยเกิดขึ้น ตกลงไหม?”อาศัยจังหวะที่จิ่นเยี่ยนกำลังอ้าปากตาค้าง อ๋องหนุ่มจึงส่งนางให้จางฉวนพาตัวออกไปทันทีเจิ้งเซียวเล่อย่อมรู้จักน้องสาวร่วมสาบานผู้นี้ดี นางกำลังช่วยจิ่นเยี่ยนมิให้ถูกเขาพลั้งมือทำร้ายเพราะโทสะที่เกิดฉับพลันม่านอวี้ก็เช่นกัน นางรีบเก็บกำลังภายในที่ถูกส่งถึงฝ่ามือเอาไว้อย่างเร็ว เพราะเมื่อครู่จิ่นเยี่ยนผู้นั้นเผยกิริยาร้ายกาจไม่พอ ยังใช้คำผรุสวาทด่าทอเลื้อนเปื้อนไม่น่าฟัง ทั้งบังอาจเอื้อมมือมากระชากแขนเสื้อพระชายาหากคุณหนูโจวไม่ออกแรงผลักจนอีกฝ่ายล้มลงเสียก่อน ไม่แน่ว่าฝ่ามือนางที่ซัดออกไปอาจทำให้จิ่นเยี่ยนพิการตลอดชีวิตคล้อยหลังจิ่นเยี่ยนที่ถูกจางฉวนจี้สกัดจุดมิให้มารยาก่อนพาเดินจากไปพร้อมสาวใช้ของอีกฝ่าย อ๋อง

สาวใช้นามอี๋ชิวก้มหน้าหลุบตาตอบรับเสียงเบา “เจ้าค่ะ” นางย่อกายคารวะก่อนช้อนตามองพร้อมรอยยิ้มดุจบุปผาสะพรั่ง แววตาฉ่ำวาวมีความหลงใหลเต็มเปี่ยม“บ่าวนำน้ำแกงสร่างเมามาให้เจ้าค่ะ”“อืม...”หลังได้ยินเสียงทุ้มต่ำเป็นเชิงอนุญาต อี๋ชิวก็ค่อยๆ เดินนวยนาดเข้ามาใกล้ วางถาดใส่ถ้วยยาเอาไว้บนโต๊ะเตี้ยหัวเตียง นิ้วเรียวขาวผ่องยกถ้วยยาขึ้นเบื้องหน้า พลางเอ่ยอย่างเอียงอาย “คุณชายดื่มเจ้าค่ะ”เหอคุนลุกขึ้นนั่งพลางรับมาดื่มครู่หนึ่งจึงยื่นถ้วยคืนให้ก่อนโบกมือไล่ “ขอบใจมาก เจ้าออกไปเถอะ ข้าจะพักผ่อน”น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดเช่นนั้นทำอี๋ชิวต้องเม้มปากซ่อนความรู้สึกประหม่าเอาไว้ยากเย็น นางช้อนตามองใบหน้าด้านข้างที่งดงามเปี่ยมเสน่ห์ลึกล้ำของเขาก่อนยื่นมือไปรับถ้วยยาแล้วส่งผ้าเช็ดหน้าให้พลางเอ่ยเสียงหวานนุ่ม“คุณชายรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังเจ้าคะ”เหอคุนเช็ดปากเสร็จก็นอนลงแล้วหลับตา เขาไม่สนใจสาวใช้นางนี้แม้แต่น้อยอี๋ชิวขบริมฝีปากแน่น ก้มหน้าซ่อนแววตาผิดหวังเอาไว้ ค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วโน้มตัวก้มเก็บถ้วยยาที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยอย่างเชื่องช้า สะโพกผายกลมกลึงดูอ้อยอิ่งเป็นพิเศษคฤหาสน์สกุลเหอร่ำรวยมั่งคั่ง นายท่านเ

สาวใช้ตระกูลเหอต่างพากันคิดไปต่างๆ นานาบุรุษโฉมงามทั้งสองที่ถูกมวลบุปผาพากันหมายปองคือจางฉวนและหลี่เค่อ พวกเขารับรู้ความหลงใหลจากพวกนางด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก อย่าว่าแต่เมืองห่างไกลอย่างซั่วหยางเลย กระทั่งในเมืองหลวง ขอเพียงพวกเขาปรากฏกาย คุณหนูทั้งหลายล้วนคลั่งใคล้ใฝ่ฝันไม่เป็นอันกินอันนอนไปหลายวันท่ามกลางสายตาชื่นชมของบรรดาสาวใช้ในคฤหาสน์สกุลเหอ จิ่นเยี่ยนเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้วเหตุใดคู่หมั้นที่รักใคร่นางหนักหนามาหลายปีถึงได้ปล่อยให้นางรอนานเช่นนี้ ทันทีที่รู้ข่าวว่านางมาถึงแล้ว ไยมิใช่รีบออกมารับตัวแล้วพาไปคารวะผู้อาวุโสในคฤหาสน์เล่าสาวใช้คนสนิทเพียรเอ่ยปลอบ “คุณหนู คุณชายเหอคงมีงานติดพันต้องสะสางเจ้าค่ะ”จิ่นเยี่ยนถลึงตามอง งานติดพันอันใดกัน ผู้อื่นมารอแล้ว วางงานก่อนสักครู่ค่อยกลับไปสะสางต่อก็ได้มิใช่รึ?สองนายบ่าวเริ่มกระสับกระส่ายอยู่ไม่สุขมีเพียงจางฉวน หลี่เค่อ และม่านอวี้ที่นั่งจิบชารอเงียบๆ มิได้เร่งรีบอันใด เดินทางไกลมาหลายวันได้นั่งพักนานๆ จึงจะดี คนทั้งหมดนั่งรออีกเกือบครึ่งชั่วยาม บุรุษหนุ่มตัวหอมกลิ่นคล้ายคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ก็ค่อยๆ ปรากฏกายเขาอยู่ในอาภรณ์

หลังยินยอมรับงานเลี้ยงจากคฤหาสน์สกุลเหอ เช้าวันต่อมาจางฉวนจึงยกขบวนของตนจากมาทันที ตามจุดหมายที่นัดแนะเอาไว้กับนายเหนือหัวเมื่อมาถึงจุดพักม้า เจิ้งเซียวเล่อที่มาถึงก่อนกำลังรออยู่เดิมทีอ๋องหนุ่มมีความคิดจะไปส่งจิ่นเยี่ยนด้วยตนเอง ด้วยเหตุผลที่ว่าต้องการเสริมบารมีให้สกุลจิ่นของน้าชายจิ่นฝาน ญาติผู้น้องนางนี้จะได้อยู่บ้านสามีอย่างมีหน้ามีตาทว่าเพราะจิ่นเยี่ยนก่อเรื่อง เขาจึงทิ้งความคิดนั้นไป การส่งบ่าวคนสนิทไปเยือนนับว่าให้ค่ามากพอแล้วเมื่อเจอนายเหนือหัว จางฉวนและหลี่เค่อรีบรายงานตามความเป็นจริงก่อนส่งข่าวกลับไปให้สกุลจิ่นตามลำดับ‘จิ่นเยี่ยนถึงเมืองซั่วหยางอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน คฤหาสน์สกุลเหอดูแลนางอย่างดี คุณชายเหอรักถนอมนางมาก ถึงขั้นขายสาวใช้ห้องข้างทิ้งจนสิ้น ทั้งสองนับเป็นคู่ที่เหมาะสมกันที่สุด ขอทุกท่านรองานมงคลอย่างสบายใจได้เลย’นั่นคือข่าวที่ส่งกลับไปยังจวนสกุลจิ่นสิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครรู้คือ จางฉวน หลี่เค่อและม่านอวี้แอบลงความเห็นอย่างตรงกันโดยมิได้นัดหมายว่าจิ่นเยี่ยนกับเหอคุนเป็นคู่ยวนยางที่เหมาะสมกันจริงๆประหนึ่งหม้อแตกคู่กับฝาหม้