Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

น้องสาวผู้นี้ช่างอาภัพผิดกับพระชายาที่มีชินอ๋องปกป้องถึงขั้นสละบัลลังก์ให้น้องชาย ฐานะอันต่ำต้อยล้วนไร้ความหมายส่วนท่านเจ้าเมืองไป๋แม้รักฮูหยินไป๋มากมายจนสามารถฝ่าฟันอุปสรรคทั้งหลายแล้วได้แต่งงานกันในที่สุดทว่ากลับไม่อาจครองรักกันได้ดั่งใจตลอดไปหากจะเอ่ยถึงเรื่องไร้ความสามารถล้วนต้องกล่าวโทษบุรุษอย่างเจ้าเมืองไป๋ ทว่าความจริงไหนเลยจะกระทำได้ เพราะความผิดทั้งหมดคือผลพวงจากอคติของบุพการีในตระกูลท้ายที่สุดฮูหยินไป๋ก็แพ้ภัย ส่วนท่านเจ้าเมืองไป๋ที่ออกปากว่ารักภรรยาหนักหนากลับปกป้องนางมิได้ต่อมาเมื่อภรรยาถูกขับไล่ไปจากจวนแม้เขาจะเพียรพยายามตามนางกลับมาทุกทางแต่ทว่าไม่อาจได้พบพานง่ายๆเพราะไม่กล้าต่อกรการคัดค้านและแรงต้านทานจากผู้อาวุโส กระทั่งเขาจบชีวิตลงเพราะภัยสงคราม สามีภรรยาจึงพลัดพรากจากกันแสนไกลแม้ตายยังไม่อาจได้ล่วงรู้ความเป็นไปของอีกฝ่ายส่วนคนตระกูลไป๋ทั้งหมดแม้ต่อกรกับมนุษย์ด้วยกันได้แต่ไม่อาจต่อกรกับชะตาฟ้าลิขิต พวกเขาทั้งหมดล้วนตายอย่างอนาถภายใต้ไฟสงคราม ตระกูลไป๋ล่มสลายในที่สุดอย่างไรก็ตาม หากเจ้าเมืองไป๋มิใช่กำลังถูกกดดันเรื่องครอบครัว เขาคงมีแรงใจแรงกำลังป

กระทั่งเจิ้งซงหยวนยังต้องร้องครวญไม่หยุด“อา...หยี่ซิน เหตุใดเจ้าถึงเร่าร้อนถูกใจข้าเยี่ยงนี้”ซือเร่อยิ้มหวานยั่วยวน “ท่านพี่ก็ร้อนแรงถูกใจข้าเช่นกัน”ทุกวัน เหล่าบ่าวไพร่จึงมักจะได้ยินเสียงเตียงโยกคลอน เสียงขาตั่งขาโต๊ะและขาเก้าอี้ดังกระทบพื้นไม่เลือกโมงยาม ไม่เลือกเลยว่าเป็นเช้า สาย บ่าย เย็นพวกเขาต่างมีใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู รู้สึกร้อนวูบวาบทั้งตัวตลอดเวลาแทบแดดิ้นส่วนเหล่าอนุชายาต่างกัดปากกลั้นน้ำตาทึ้งผ้าเช็ดหน้าจนขาดกระจายหลายผืนอย่างทำอันใดมิได้นอกจากทนแห้งเหี่ยวต่อไปซือเร่ออดทนร่วมรักกับเจิ้งซงหยวน กระทั่งสัมฤทธิ์ผล เด็กน้อยมีตัวตนในที่สุดหญิงสาวรอจนอายุครรภ์แข็งแรงไร้กังวลจึงให้คนไปเสาะหาท่านหมอที่เก่งที่สุด ไว้ใจได้ที่สุดมาให้นางในที่สุดซือเร่อก็ได้ตัวท่านหมอเทวดามาคนหนึ่งท่านหมอผู้นี้เก่งฉกาจมากฝีมือ ถึงขั้นจับชีพจรก็ล่วงรู้ว่าเด็กในครรภ์เป็นเพศใด เท่านั้นยังไม่พอ ท่านหมอยังรับรู้ถึงจำนวนเส้นชีพจรที่เพิ่มขึ้นจนยุ่งเหยิงในกายนางและแล้วข่าวดีอีกระลอกก็เกิดขึ้นเมื่อซือเร่อรู้แน่ชัดว่าบุตรในครรภ์คือเพศชายถึงสองคนเขาเป็นฝาแฝด...ภายใต้ใบหน้าหวานล้ำ ซือเร่อยก

ซือเร่อโมโหเจียนคลั่ง อารมณ์แปรปรวนช่วงตั้งครรภ์ผสานกับนิสัยส่วนตัวอันน่ากลัวทำให้นางไม่อาจยับยั้งความหุนหันพลันแล่นและความบุ่มบ่ามพลุ่งพล่านขั้นสุดที่ก่อเกิดหญิงสาวสั่งลงโทษโบยสาวใช้ในเรือนเพื่อระบายโทสะอย่างไร้เหตุผล สั่งลงโทษอนุชายาทุกคนอย่างโหดร้ายอุกอาจ กระทั่งล้มตายไปหลายคนตำหนักบูรพาวุ่นวายอย่างมากเป็นวิกฤตที่มิรู้ว่ากำลังตกอยู่ในนรกขุมที่เท่าใดแล้ว...ครานี้เจิ้งซงหยวนถึงกับทนไม่ไหวเขาไม่อาจอดทนทะนุถนอมเอาอกเอาใจสตรีเช่นซือเร่อได้อีกต่อไป ถึงขนาดต่อว่าด่าทอนางอย่างไม่ไว้หน้า“เจ้ามันเป็นได้แค่กา ไม่มีทางเป็นหงส์เฉียดน่านฟ้า หากมิใช่เพราะข้าต้องคอยเกรงใจเสด็จลุง หางตาข้าก็ไม่มีวันแลสตรีน่ารังเกียจเช่นเจ้า!”กล่าวจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปอย่างไม่เหลียวหลังวาจาอันแสนจะร้ายกาจของบุรุษที่ได้ชื่อว่าสามีทำซือเร่อใกล้คลุ้มคลั่งแล้ว นางจึงตัดสินใจหอบท้องกลมโตกลับวังฝูอ๋อง หวังฟ้องร้องต่อบิดาบุญธรรมให้จัดการขั้นเด็ดขาดวันที่เดินทาง ในท้องของนางรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซุกซ่อนคล้ายรอคลายพันธนาการที่ผนึกบางอย่าง ทว่าคนกำลังกรุ่นโกรธโทษดินโทษฟ้าที่ไร้ความยุติธรรม ให้นาง

เนื่องจากมีปัญหารุมเร้าจนจิตใจร้อนรุ่มผิดปกติ กอปรกับครรภ์ได้รับยาบางชนิดที่มีผลกระทบกับเด็กน้อยซือเร่อที่ตั้งท้องได้หกเดือนจึงรักษาทายาทเอาไว้มิได้ นางตกเลือดอย่างหนัก กระทั่งคลอดก่อนกำหนดในเวลาต่อมาบนเตียงชุ่มโลหิตในเรือนส่วนตัวอันหรูหราของวังฝูอ๋อง เด็กชายฝาแฝดไร้ชีวิตทั้งสองถูกเบ่งออกมาจากท้องที่เจ็บปวดปานขาดใจของซือเร่อนางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งว่าสวรรค์ไม่มีตา กระทั่งสลบไปนานเท่าใดไม่อาจทราบ ก่อนฟื้นขึ้นมาใหม่แล้วพบว่าท้องของตนว่างเปล่าเสียแล้วพันธนการอันล้ำค่าได้สลายหายไปอย่างไม่หวนกลับมาไม่มีแล้ว...ไม่เหลือแล้ว....หญิงสาวนอนร่ำไห้อย่างไร้เรี่ยวแรงไม่มีแม้กระทั่งเสียงสะอื้นไห้เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากแห้งผากบรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้าหมองโศกตรมขีดสุด หมอตำแยอุ้มศพทารกเพศชายทั้งสองออกไปแล้วอย่างเงียบงัน คงเหลือเพียงร่างโชกเลือดบนเตียงฉ่ำคาวคลุ้งเฟิงลี่ยืนอยู่ข้างเตียงห่างออกไปเล็กน้อย นางมิได้เก่งกาจถึงขั้นมีวิชาแพทย์สูงส่ง จึงทำได้เพียงยืนมองม่านอวี้ตรวจจับชีพจรให้พี่สาวอย่างเงียบเชียบกลิ่นคาวเลือดที่ตลบคละคลุ้งมิได้ทำให้นางรู้สึกปวดร้าวในหัวใจเทียบเท่ากับแววตาของพี่สาวท

แม้นางมีวัยโรยราแต่ความสะคราญโฉมกลับมิร่วงโรยเห็นได้ชัดเจนว่าฮองเฮาหลี่ม่านย่าผู้นี้ได้รับการฟูมฟักทะนุถนอมปานใดไม่แปลกใจที่สตรีวังหลังต่างอิจฉาริษยาจนสร้างความวุ่นวายไม่เว้นวัน หากมิใช่ฮ่องเต้คอยควบคุมเอาไว้อย่างเข้มงวด นางคงมิได้ยืนหยัดจนบัดนี้เมื่อถูกต่อว่าอย่างรุนแรงเยี่ยงนั้น ฮองเฮาหลี่จึงยืนร่ำไห้แบบไร้เสียง น้ำตาค่อยๆ ไหลรินอาบสองแก้มนวลอย่างสวยงามท่าทางบอบบางราวกลีบบุปผาต้องหยาดพิรุณจนหลุดร่วงห่างเกสรเช่นนี้ ทำให้คนมองต้องปวดใจทุกคราทว่าครั้งนี้เจิ้งเทียนหมิงฮ่องเต้ไม่อาจพระทัยอ่อนให้นางได้อีกแล้ว หากยังปกป้องกันเช่นนี้ เห็นทีราชวงศ์เจิ้งที่สืบทอดมาหลายรุ่นคงถึงคราวสิ้นสุดลงที่รุ่นนี้มาตรว่าราชันมั่นคงต้องเริ่มจากวังหลัง หากวังหลังเข้มแข็งย่อมค้ำชูบัลลังก์ให้แข็งแกร่งสืบไปทว่ารัชทายาทต้าเจิ้งกลับปกครองหลังเรือนจนวุ่นวาย กระทั่งชายาเอกต้องชอกช้ำตรอมตรมถึงขั้นพาบุตรชายในครรภ์กลับไปตายที่บ้านเดิมอย่างอนาถเรื่องนี้หากถูกแพร่งพรายออกไป วิญญาณปฐมกษัตริย์คงไม่แคล้วลุกขึ้นจากหลุมมาทวงความยุติธรรม ผู้คนคงสาปแช่งมิให้ผุดมิให้เกิด ต่างแคว้นคงดูแคลน ประชาราษฎร์คงถ่มน้ำลาย ทั่วหล้า