Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ริมศาลาสายลมโชยแผ่วไล้ยอดหญ้าจนไหวเอน ทว่าบุคคลในศาลากลับนั่งนิ่งตัวตรง ไร้ซึ่งวาจา ชายหนุ่มหญิงสาวมองตากันเงียบงัน มีความเปล่งประกายบางอย่างในแววตานั้นหากกล่าวตามจริง สิ่งที่พวกเขาแสดงออกมา ล้วนมีความหมายถึงคำว่า ‘รักแรกพบ’ ที่รู้กันเฉพาะพวกเขาชินอ๋องมิได้รับรู้อันใด เขาจึงกล่าวเนิบนาบ“หากรัชทายาทเห็นว่าวังของข้าเป็นสถานที่หลบภัยชั้นดี เห็นทีคงปรารถนาจะอยู่ที่นี่สักระยะจนกว่าจะสบายใจกระมัง” เจิ้งซงหยวนจำต้องละสายตาจากสะคราญโฉม เอ่ยตอบชายชราอย่างนอบน้อมว่า “หลานคงไม่รบกวนเสด็จลุงนานนัก แค่อยากพักผ่อนชั่วครู่แล้วค่อยกลับไปเผชิญหน้ากับเสด็จพ่อ”ซือเร่อเกรงว่ารัชทายาทหนุ่มจะรีบกลับ นางจึงรีบเอ่ย“ท่านพ่อบุญธรรม พระองค์ทรงให้หม่อมฉันพารัชทายาทเดินชมสวนบุปผาดีหรือไม่? กลิ่นหอมโชยกรุ่น ทิวทัศน์งามตา ไยมิใช่พาให้ใจสงบลงได้”ชินอ๋องยังไม่ทันได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ชายหนุ่มพลันเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ย่อมดี ตกลงตามนี้”เมื่อได้ยินคำตอบรับจากเจิ้งซงหยวน ซือเร่อก็เม้มปากก่อนจะค่อยๆ แย้มยิ้มงาม พวงแก้มแดงเรื่อ ท่าทางเขินอายยิ่งนัก แต่ประกายตากลับวาววับสมใจเจิ้งเทียนฉีหรี่ตามิใคร่จะเห็นพ้อ

ทันใดนั้นนางพลันแตกตื่นในแววตาท่ามกลางป่าไม้สีเขียวรกชัฏ เด็กสาวเห็นบุรุษหนุ่มแน่นในอาภรณ์สีม่วงผู้หนึ่งนั่งสง่าอยู่บนหลังม้ารูปร่างของเขางดงามสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เรียวคิ้วดกดำพาดเฉียง นัยน์ตาที่เรียวยาวคู่นั้นปลายเชิดเล็กน้อย ดูมีเสน่ห์บาดตาอย่างบอกไม่ถูก ทว่าสีหน้าของเขากลับเคร่งขรึมเย็นชาอย่างมาก เป็นความเคร่งขรึมที่หาได้ยากในตัวบุคคลที่นางเคยพบพาน เป็นความเย็นชาที่ทำให้ใจคนร้อนรุ่ม ประดุจดอกไม้น้ำแข็งค้างที่ผลิบานอยู่กลางทะเลทรายอันร้อนแรงแต่กลับหนาวเหน็บ ทั้งสูงค่าและกล้าแกร่งอย่างหาใดเทียม เรือนกายยังแผ่กลิ่นอายคล้ายสัตว์ร้ายในป่าลึกเร้นลับ เกินกำลังที่จะจับต้องได้ดรุณีนางน้อยแหงนหน้าเบิกตากลมโตมองชายหนุ่มเบื้องหน้าที่คล้ายดั่งภาพมายา นางรู้สึกเสมือนได้เจอเทพลงมาเยี่ยมเยือนยังแดนมนุษย์ ใจของนางเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม ใบหน้าของนางร้อนผ่าว ลมหายใจสะดุด สายตามิอาจละจาก ได้แต่มีความรู้สึกแปลกประหลาดเกิดขึ้นฉับพลันความรู้สึกเช่นนี้ เฟิงลี่ไม่เข้าใจว่าคืออะไรสายลมโชยแผ่วไล้ผ่านยอดหญ้า ทำสองหูถึงกับอื้ออึง ทุกสรรพเสียงรอบตัวอันตรธานหายไป แสงแดดที่กระทบใบ

เจิ้งเซียวเล่อถึงกับงุนงง ต่อมายังเริ่มหงุดหงิด “ทำไม? เจอหน้าข้าก็จะรีบกลับเลยหรือ?”เฟิงลี่ส่ายหน้าจริงจัง “ไม่ใช่แน่นอน แต่ข้ากำลังหลงทาง ท่านช่วยไปส่งข้ากลับวังฝูอ๋องได้หรือไม่?”แววตาคมหรี่ลงเมื่อเห็นเด็กสาวตรงหน้าช่างเสแสร้งสิ้นดี แอบมาเที่ยวถึงที่นี่โดยไม่มีสาวใช้ติดตามยังกล้าบอกว่าหลงทางใครจะเชื่อ!ชายหนุ่มจึงเอ่ยเสียงเย็นกระด้างว่า “ไม่!”“...!?”ครานี้เป็นเฟิงลี่ที่เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วเด็กสาวจึงกลอกตาส่งค้อนแวบหนึ่งพลางแค่นเสียงในลำคออย่างไม่สบอารมณ์นางเดินทางมาหลายวัน นอนในป่ามาหลายคืน คิดถึงเตียงนุ่มเต็มที ตั้งแต่ได้มาอาศัยอยู่ในเมือง สิ่งที่ได้เรียนรู้คือมนุษย์เป็นสัตว์สังคม ไม่อาจอยู่ในป่าเพียงลำพังไปจนตลอดชีวิต และนางมิได้เลือกลิขิตเส้นทางโดยการบำเพ็ญเพียรละซึ่งทางโลกกระทั่งท่านตาหานไต้ยังใช้ชีวิตโลดโผนท่องหล้าช่ำชองไปทั่วสารทิศอย่างเป็นสุขและใช้ชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่หลายสิบปีจนพอใจ ถึงได้เลือกอยู่ในป่าแค่ไม่กี่ปีก่อนตายนางเป็นปุถุชนคนธรรมดาที่เติบโตในป่าใหญ่มาสิบกว่าปีจึงไม่มีความคิดอยู่ในป่าไม้เขียวครึ้มไปตลอดชีวิต หลายสิบปีที่เหลือก่อนตายจึงขอเรียนรู้โลกกว้า

นายทหารรีบตอบ “ทูลท่านอ๋อง นอกด่านมีรายงานมาว่าเผ่าซยงหนูเข้าก่อกวนชายแดนเหนือฝั่งตะวันออก พวกมันลอบโจมตีเมืองฟ่งหลิ่ง ใช้เพทุบายตัดหัวแม่ทัพหูจนสำเร็จและยึดดินแดนไปได้เป็นวงกว้างภายในเวลาแค่เดือนเดียวพ่ะย่ะค่ะ”ยามที่เกิดเภทภัยหนักหนาสาหัสจากข้าศึกเหิมเกริม ล้วนต้องเป็นเจิ้งเซียวเล่อที่ต้องไปจัดการกำราบให้เหี้ยนเตียนอ๋องหนุ่มหรี่ตา “ข้ารู้แล้ว จะรีบไปเดี๋ยวนี้”“พ่ะย่ะค่ะ”นายทหารคำนับรับคำแล้วรีบควบม้าจากไปบุรุษสูงศักดิ์สั่งการอีกว่า “พวกเจ้านำจิ้งจอกหิมะตัวนี้ส่งไปที่วังฝูอ๋อง มอบให้ท่านหญิงเพื่อเป็นของกำนัล รอตรวจสอบให้แน่ใจด้วยว่านางกลับไปถึงอย่างปลอดภัยหรือยัง”องครักษ์สองคนรับคำอย่างขึงขัง “พ่ะย่ะค่ะ”ตอนที่ 20 ของกำนัล2ขนสีขาวปุยนุ่มของจิ้งจอกหิมะเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง แม้มีเงินมากมายก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ เพราะพวกมันอาศัยอยู่ในเขตอุทยานหลวงจินซานแห่งนี้เท่านั้น และที่สำคัญผู้ที่ได้รับอนุญาตให้จับหรือล่ามีเพียงแค่เชื้อพระวงศ์ชายคุณหนูตระกูลใหญ่ สตรีชนชั้นสูงหรือแม้กระทั่งองค์หญิงยังไม่มีสิทธิ์ล่าด้วยตนเอง หากอยากได้มาครอบครองยังต้องรอให้องค์ชายล่าให้และผู้ที่ได้รับย่อมต้องมีน

เมื่อกลับเข้ามาในห้องส่วนตัว ซือเร่อก็เก็บอารมณ์เอาไว้ไม่ค่อยอยู่ยามเจอเรื่องขัดใจอะไรมา จากที่เคยนุ่มนวลอ่อนโยนก็จะเกรี้ยวกราดให้ได้เห็นในห้องส่วนตัวนางขว้างชุดถ้อยชาสำริดตกกระแทกพื้นอย่างแรง สิ่งของในห้องกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด ทั้งจื่อซิ่วและเสี่ยวชุ่นล้วนชาชินและเข้าใจนายสาว พวกนางรีบเข้ามาเก็บกวาดพลางปลอบใจยกใหญ่เสี่ยวชุ่นเอ่ยก่อน “ท่านหญิงใจเย็นเจ้าค่ะ”จื่อซิ่วรีบปลอบ “ใช่เจ้าค่ะ อาละวาดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา มิสู้ใช้เวลาที่มียามนี้ระหว่างที่เจี้ยนอ๋องไปทำศึกลอบสานสัมพันธ์กับรัชทายาทให้แน่นแฟ้นดีกว่า เมื่ออีกฝ่ายกลับมา ท่านจะได้มีรัชทายาทช่วยงัดข้อปะไร”เมื่อได้ยินวาจานั้น ดวงตาคู่งามของซือเร่อพลันสว่างวาบเรื่องความเคลื่อนไหวของบุคคลสำคัญในราชสำนักมักรวดเร็วเสมอ เรื่องที่เจี้ยนอ๋องได้รับราชโองการไปปราบศึกซยงหนูก็มิใช่ความลับอะไร จื่อซิ่วจึงล่วงรู้และนำมาบอกกล่าวต่อเจ้านายของตนได้ทันทีซือเร่อได้ยินถึงว่าที่คู่หมั้นไม่อยู่ในเมืองหลวงจึงสงบสติแล้วนั่งลงที่ขอบเตียงอย่างไม่สบอารมณ์ แววตาของนางแดงก่ำ ใบหน้ายังระบายโทสะไม่เจือจางจื่อซิ่วเข้ามากระซิบอีกคราว่า “