Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เมื่อได้รับอนุญาตทางสายตา จื่อซิ่วจึงกล่าวต่ออย่างระมัดระวังว่า“บ่าวขอเตือนตามตรง องค์ชายรองรูปงามที่มาบ่ายวันนี้ เขาคือเทพสงครามเป็นถึงนักรบคู่แผ่นดิน พยัคฆ์ร้ายเจิ้งเซียวเล่อ ฉายามัจจุราชอำมหิตกลืนเมืองเลยนะเจ้าคะ”ซือเร่อขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”แม่นางน้อยกะพริบตา มองค้อนสาวใช้ “เทพสงคราม นักรบคู่แผ่นดิน ฟังดูดีอยู่หรอก แต่พยัคฆ์ร้ายฉายามัจจุราชอำมหิตกลืนเมืองคืออะไร? ไยไม่น่าฟังเลย”จื่อซิ่วค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ แล้วเอ่ยกระซิบกระซาบอีกว่า “เขาทั้งโหดเหี้ยมอำมหิต เจ้าคิดเจ้าแค้น เจ้าเล่ห์เพทุบาย ลงมือเฉียบขาด ยามออกรบยังฆ่าคนเช่นผักปลา ใครหน้าไหนก็ไม่อาจทัดทาน บ่าวยังได้ยินข่าวลือจากชายแดนว่า เขาชื่นชอบการจับข้าศึกมาทรมาน เผาไฟคนทั้งเป็น บางครั้งยังนิยมแล่เนื้อเถือหนังศัตรูแล้วโยนให้ปลากินเล่น น่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ”ยิ่งได้ฟัง ม่านตาดำของซือเร่อยิ่งหดแคบ ได้ยินสาวใช้ร่ายคำยาวเหยียดต่อเนื่องว่า “แคว้นที่ถูกตีแตกยังเป็นเพราะเขาควบม้าตะบึงบุกปล้นสะดมราวกับจอมโจรโฉดชั่วมหาภัยตัวร้าย ชาวบ้านตามชายแดนเมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะผ่านทางก็พากันหวาดหวั่นพรั่นพรึงจนไม่เป็นอันทำมาหากินเลี้ยงชีพอันใด

ท่านหมอรู้ดีว่าบุตรสาวของตนไม่มีทางที่จะมีศัตรูระดับจอมยุทธ์หรือผู้เยี่ยมยุทธ์จึงมิได้พะวงถึงเพียงนั้น แต่อาจจะมีพวกอันธพาลต่างถิ่นมารังแกเอาได้เฟิงลี่อายุยังน้อยแต่อยู่ในขั้นผู้รู้วรยุทธ์ แม้มิได้เก่งกาจ แต่ย่อมสู้รบกับพวกอันธพาลได้แน่นอนจิ่วเม่ยได้ฟังแผนการของบิดาพลันเอ่ยค้านอย่างอ่อนใจ “ท่านพ่อ แม้ข้าจะรักใคร่เอ็นดูลี่เอ๋อร์เสมือนน้องสาว แต่จะให้ข้าทิ้งท่านพ่อกับท่านแม่เอาไว้โดยไม่มีใครดูแลแทนข้า ใช้ได้ที่ใด?”ท่านหมอลูบศีรษะของบุตรสาวพลางเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม “เจ้าจะห่วงไปใย ที่นี่คือบ้านเกิดของพ่อกับแม่ ต้นตระกูลล้วนอยู่ที่นี่ทั้งสิ้น พี่ป้าน้าอาทั้งหมู่บ้านนับกันดีๆ ล้วนเป็นญาติกันทั้งนั้น ท่านปู่ท่านย่ารวมถึงท่านตากับท่านยายของเจ้าก็ยังอยู่ครบ แต่กลับกัน ...ตัวเจ้าต้องไปอยู่ต่างถิ่นลำพัง ไกลถึงต่างเมือง ให้ลี่เอ๋อร์ไปด้วยนั่นล่ะดีแล้ว เผื่อว่าจะใช้โอกาสนี้ตามหาพี่สาวของนาง ถ้าให้ดีอีกสองปี เมื่อเจ้าคุ้นเคยกับบ้านเมืองและลี่เอ๋อร์อายุครบสิบหกปี เจ้าก็เป็นธุระจัดการหาคู่ครองดีๆ ให้นางด้วยล่ะ ให้หลิวอี้ช่วยดูจากพวกพ้องนั่นล่ะ จึงจะดี”เมื่อเป็นเช่นนี้ จิ่วเม่

บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุไม่นับว่าแปลก ยิ่งฐานะดีเท่าไหร่ การมีสตรีในอาณัติมากมายยิ่งเสริมบารมีเท่านั้นเรื่องนี้นางเข้าใจดี แต่นางทำใจไม่ได้ …ไม่ได้จริงๆแต่สามีว่าซ้ายภรรยาย่อมมิกล้าบอกขวา สามีบอกหนึ่งภรรยาไม่อาจบอกสอง หากเขาชี้นกนางยิ่งไม่มีสิทธิ์บอกว่าลานางไม่กล้าขัดใจสามีเช่นนั้นควรทำอย่างไรดี?เมื่อเห็นจิ่วเม่ยยืนเม้มปากนิ่ง กำมือแน่น ไม่ตอบรับคำ หลิวอี้เองก็ใช่ว่าจะมีตาแต่ไร้แววภรรยาของเขาก็หาใช่สตรีไร้สมองหากแต่แผนการวันนี้ที่อุตส่าห์ทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ เพื่อปล่อยบ่าวไพร่ในบ้านได้นินทาครหาถึงความไม่เหมาะสม หมายรวบรัดเด็กสาวมาเป็นอนุของตนจะอย่างไรก็ต้องดำเนินต่อไป...เขาต้องได้เฟิงลี่เป็นภรรยาอีกคนให้จงได้!ห้องพักส่วนตัวของเฟิงลี่อยู่ด้านหลังของเรือนใหญ่นางเป็นคนสนิทของจิ่วเม่ยซึ่งเป็นถึงฮูหยินเจ้าของบ้าน จึงได้ห้องพักนอนคนเดียว ส่วนบ่าวคนอื่นๆ ได้นอนห้องพักรวมหลิวอี้เป็นคนมีฐานะดีเข้าขั้นเศรษฐีจึงมีบ่าวหลายคน หนึ่งในนั้นมีท่านป้าแม่ครัวที่เฟิงลี่สนิทสนมด้วย นางจึงชักชวนท่านป้าผู้นี้มานอนด้วยกันในคืนนี้ เพื่อสอบถามในเรื่องที่สงสัยดรุณีผู้หนึ่งเติบโตในป่าใหญ่ หากไม่อยา

“อาเม่ย ...เจ้าฟังข้านะ เดิมทีถูกเฟิงลี่ปฏิเสธโดยการหลบหน้าและเจ้าที่เป็นภรรยายังไม่ยอมรับมานานร่วมปี ตัวข้าเริ่มคิดจะถอดใจแล้วจริงๆ ทว่าความคิดพลันเปลี่ยนไปเมื่อข้าสืบจนรู้แน่ชัดว่าพี่สาวของเฟิงลี่อยู่ที่ใด”วาจานี้ทำจิ่วเม่ยเบิกตามองสามีทันที “ท่านว่าอะไรนะ?”ห้องส่วนตัวในเรือนนอนของหลิวอี้กับจิ่วเม่ยอยู่ลึกจากเรือนใหญ่ห่างออกมาจากห้องอื่นไกลโข เสียงพูดคุยแม้ดังมาก ทว่าไม่อาจเล็ดลอดออกมาจนถึงด้านนอกได้แต่กระนั้นชายหนุ่มยังคงกระซิบเสียงเบา “ข้าบอกว่าสืบจนรู้แล้วว่าพี่สาวของเฟิงลี่อยู่ที่ใด”“ท่านพี่...”จิ่วเม่ยให้รู้สึกทั้งตกใจและน้อยใจนัก นางตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“หากรู้แล้วว่าพี่สาวของเฟิงลี่อยู่ที่ใด ท่านก็ควรจะรีบส่งตัวนางออกไปให้พี่สาวโดยเร็ว นี่ท่านชอบนางถึงเพียงนี้เลยหรือ คิดจะยึดนางเอาไว้ถึงขนาดนี้ได้อย่างไร? แล้วข้าเล่า! ไยไม่นึกถึงจิตใจของข้าบ้าง ท่าน...”“อาเม่ย” หลิวอี้รีบเอ่ยตัดบท “ข้ามีเหตุผลที่ทำเช่นนี้ ข้าชอบเฟิงลี่ก็เหตุผลส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งก็เพราะฐานะของพี่สาวนางไม่ธรรมดา แต่เป็นถึงบุตรสาวบุญธรรมของชินอ๋อง”“หา!”สาเหตุที่หลิวอี้สืบจนรู

หลังนิ่งฟังจนจบดวงตาคมของบุรุษพลันทอประกายวาบจิ่วเม่ยยกยิ้มมุมปาก “ท่านพี่คิดว่าอย่างไร?”แม้ไม่เก่งกาจเรื่องการค้า ทว่าความคิดของภรรยานับได้ว่าเป็นแผนการชั้นยอด หลิวอี้จะไม่ตอบรับได้หรือ?เขาเอื้อมมือขึ้นลูบแก้มนวลของภรรยาเบาๆ กล่าวยิ้มๆ ว่า “แต่เรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืน เจ้าอย่าเพิ่งบอกเฟิงลี่เด็ดขาด มิเช่นนั้นอาจพลาดโอกาสจับนางให้มั่น รอให้ข้าได้ตัวนางก่อน”จิ่วเม่ยพยักหน้าแย้มยิ้มหวาน “ต้องได้ใจด้วยเจ้าค่ะ”หลิวอี้ยกยิ้มกว้าง ก้มหน้าหอมแก้มภรรยาอย่างรักใคร่หลังจากนั้นในทุกวัน จิ่วเม่ยก็อยู่ตัวติดกันกับเฟิงลี่ตลอดเวลายกเว้นยามเข้านอนนางทั้งรักและแสนดีกับเฟิงลี่มากกว่าเดิม หลิวอี้ก็เช่นกัน เขาล้มเลิกการกระทำอันกรุ่มกริ่มกับแม่นางน้อยอย่างสิ้นเชิง คล้ายไม่เคยต้องการนางมาก่อนทั้งสามคนสนิทสนมกันดุจพี่น้องเช่นเดิม ปราศจากความคิดเกินเลยอีกต่อไปจนเฟิงลี่ยังนึกแปลกใจ แต่ก็สบายใจเช่นกันระหว่างที่หลิวอี้ออกไปทำงานติดต่อค้าขาย จิ่วเม่ยที่มักจะเอ่ยปากว่ารักเฟิงลี่เหมือนน้องสาวแต่กลับใช้งานเยี่ยงทาสก็เปลี่ยนไป คือพาเฟิงลี่ออกไปท่องเที่ยว ซื้อเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายให้อย่างใจกว้า