บทที่ 22

หลิวเย่ากวงกลัดกลุ้มอยู่คนเดียว เขาลืมไปจนสิ้นว่าเมื่อครู่รับปากเฮยหลิงเอาไว้ว่าอย่างไร...

เรือนดอกซิ่งเงียบงันจนแม้แต่เสียงลมพัดพลิ้วด้านนอก ยังทำให้คนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงได้ยินเสียง เว่ยซวงอวี่เดินออกมาจากเรือนตรงไปหามารดาที่อยู่เรือนปีกตะวันออก วันนี้ตั้งใจจะอยู่เป็นเพื่อนมารดาให้มากหน่อย

“อวี่เอ๋อร์ ไม่สบายไม่ใช่หรือ เจ้าออกมาทำไม”

ไม่คาดมารดาของนางกลับกำลังเดินเข้ามายังเรือนดอกซิ่ง “ท่านแม่”

“แม่ให้คนตุ๋นน้ำแกงให้เจ้า มาเถิดรีบกลับเข้าข้างใน เจ้าออกมาเดินตากลมเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน”

หญิงสาวเดินตามแรงฉุดของมารดาอย่างว่าง่าย ความจริงนางเพียงแค่ไม่อยากไปสำนักศึกษาเค่อหลี่ จึงบอกไปว่านางไม่ใคร่จะสบาย และที่ตั้งใจจะไปหามารดา ก็เพราะเกรงว่าศิษย์พี่ของนางจะแอบปีนกำแพงเข้ามากลางวันแสกๆ อย่างน้อยนางหวังว่านางอาจจะได้หลบอยู่ในเรือนมารดา เพื่อไม่ให้เขากล้าทำอะไรอุกอาจ

“มาเร็วเข้ารีบดื่มตอนยังร้อนเถิด” เว่ยฮูหยินให้คนตักน้ำแกงใส่ถ้วย จากนั้นก็ป้อนให้เว่ยซวงอวี่ด้วยตัวเอง

แม้จะรู้สึกผิดแต่ในใจของหญิงสาวกลับรู้สึกอบอุ่น “ท่านแม่ดีต่อข้าที่สุดเลย” นางออดอ้อนมารดา ทั้งยังโผเข้าไปกอดด้วยความรัก