บทที่ 27

ที่สำคัญ... แม้นางจะไม่รู้ว่าอดีตเป็นเช่นไร แต่นับจากได้พบกับเฒ่าวิปลาส นางสาบานเลยว่าหากเรื่องนี้จบลง นางต้องการกลับไปเป็นเว่ยซวงอวี่ บุตรสาวบัณฑิตเว่ยผู้สุขุมเยือกเย็น

จะไม่กลับมาใช้ชีวิตผาดโผน ด้วยการพาชีวิตตัวเองไปแขวนเอาไว้บนเส้นด้ายโดยเด็ดขาด

ยังพูดไม่ทันจบประโยคเขาพลันยิ้มกว้าง “เชื่อเถิดต่อไปเจ้าย่อมต้องได้ใช้”

ลางสังหรณ์ของเขาบอกเช่นนั้น แต่เขาไหนเลยจะบอกให้นางรู้

เส้นทางที่หยวนเฟิงหลิงเลือก เป็นเส้นทางที่อ้อมมาจากด้านหลังอารามสงบใจ ส่วนมากแล้วไม่ใคร่จะมีชาวบ้านใช้เส้นทางนี้ เนื่องจากเส้นทางนี้มีป่าสนสูงชันทั้งยังดูน่ากลัว

เมื่อถึงจุดหนึ่งซึ่งอีกฟากเป็นทางลาดชัน หยวนเฟิงหลิงจึงหยุดม้า เขากวาดสายตามองไปโดยรอบ ก่อนจะกระโดดลงจากหลังม้า มือใหญ่ยื่นมารับเว่ยซวงอวี่เพื่อช่วยนางก้าวลงมา จากนั้นจึงผูกม้าเอาไว้กับต้นสนต้นหนึ่ง

จากจุดที่ทั้งสองยืนด้านขวาเป็นป่าสนรกทึบ ด้านซ้ายเป็นเนินสูงสามารถมองเห็นเบื้องล่าง อีกทั้งยังสามารถมองเห็นกำแพงเมืองอี๋หยางอยู่ไกลๆ

“เป็นที่นี่หรือ” เว่ยซวงอวี่เอ่ยถาม

“เป็นที่นี่” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ทั้งยังเดินไปยืนอยู่ตรงขอบถนน เว่ยซวงอวี่ก้าวตามไปยืนด้านห