All Chapters of กับดักเสน่หา: Chapter 31 - Chapter 40

ความรู้สึกนี้มันช่างบริสุทธิ์เหลือเกิน มือใหญ่ยื่นออกไปเพื่อเขี่ยปอยผมที่เปียกชื้นอยู่บนหน้าผากนวล‘นางหลับลึกไปหรือไม่ เมื่อครู่มิใช่ว่าข้าเพิ่งจะตะโกนออกมาสุดเสียงหรือ’ สือเจี้ยนหาวคิดพลางขมวดคิ้ว ทว่ามือของเขายังไปไม่ถึงใบหน้าซึ่งกำลังนอนหลับใหลของนาง หูก็พลันได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวด้านนอกมือใหญ่ดึงวิหคยมทูตที่เหลืออยู่เพียงเล่มเดียวออกมา ก่อนที่เขาจะพุ่งออกไปหลบอยู่หลังประตู ผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาเงียบๆ ยังไม่ทันได้เข้ามาถึงกลางห้อง มีดสั้นที่แฝงไว้ด้วยรังสีเข่นฆ่าก็พุ่งเข้าโจมตี ทำให้เขาต้องเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว“เจี้ยนหาวข้าเอง” จ้าวเหยียนเจี๋ยรีบส่งเสียง เพราะเขาร้อนใจอยากจะพบเหยียนหว่านเอ๋อร์ จึงลืมไปว่ามีหรือที่สือเจี้ยนหาวจะทิ้งนางไว้ลำพังในตอนที่ไม่มีผู้ใดอยู่เช่นนี้“เหยียนเจี๋ย เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง” สือเจี้ยนหาวรั้งฝ่ามือและวิหคยมทูตในมือกลับ“ข้าร้อนใจไปหน่อย เห็นเจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว อย่าทำเช่นนั้นอีก” จ้าวเหยียนเจี๋ยตบบ่าของอีกฝ่ายเบาๆ ทั้งสองมองหน้ากันก่อนที่ต่างคนต่างก็ยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก“ข้ารู้ ข้าขอโทษที่ทำแบบนั้น แต่หากข้าไม่ทำเราสามคนคงได้ตายกันหมด”

พวกมันแพร่พันธุ์อย่างรวดเร็ว และอาศัยอยู่บนพื้นผิวโลกที่แห้งแล้งนั้น ในขณะที่มนุษย์ผู้ที่สร้างมันขึ้นมากลับต้องอัปเปหิตัวเองลงไปอยู่ใต้พื้นผิวโลกหนึ่งร้อยปีหลังจากหลบอยู่ใต้พื้นดิน มนุษย์สามารถสร้างสกายเวิลด์สำเร็จก่อนย้ายถิ่นฐานขึ้นไปอยู่เหนือชั้นบรรยากาศที่เพียงแห่งเดียวที่จะไม่ถูกคุกคามจากไซฟรอส สัตว์ที่ถือกำเนิดจากน้ำมือของพวกเขาเองรูปร่างของไซฟรอสจะมีลักษณะคล้ายสิงโต ทว่าตัวใหญ่กว่ามาก ตลอดลำตัวมีเกล็ดที่ทั้งหนาและแข็งแรงหุ้มอยู่ มีหางคล้ายวัว มีเขาเล็กๆ สองข้างโผล่ออกมา ดวงตาของพวกมันสามารถปรับให้มองเห็นทั้งในยามกลางวันและกลางคืนพวกมันมีความคิด มีความรู้สึก ทั้งยังฉลาดมากที่สำคัญที่สุดเลือดบางส่วนของพวกมันคือยาที่สามารถรักษาโรคได้ทุกโรค ขอเพียงแค่ดื่มมันเข้าไป ทว่าการที่จะได้เลือดของไซฟรอสมานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะสาเหตุนี้เองสกายเวิลด์จึงตั้งองค์กรและฝึกนักล่าขึ้นมาจำนวนหนึ่ง จุดประสงค์ก็เพื่อไล่ล่าไซฟรอสโดยเฉพาะ‘เดอะฮันเตอร์’หน่วยงานนักล่าที่มีหน้าที่ไล่ล่าไซฟรอส หัวหน้าหน่วยคนล่าสุดขององค์กร ซึ่งเป็นนักล่าอันดับหนึ่งที่ยังไม่เคยมีนักล่าคนใดสามารถเอาชนะได้เป็นหญิงสาว

นิโคลัสบอกเพียงว่าเธอถูกเล็บแหลมคมของไซฟรอสแทงเข้ากลางอก ทว่าเธอล่าไซฟรอสมาสองปี นับตั้งแต่เธอถูกทำร้ายตอนอายุสิบเก้าทำไมเธอจะไม่รู้ว่าแผลเป็นที่กลางอกไม่ได้เกิดจากกรงเล็บของไซฟรอส แต่มันเป็นแผลเป็นจากคมมีด!!!“เลิกพูดถึงเรื่องนี้เถอะ พวกเขามาโน่นแล้ว” อาร์เจบอก แต่พอเห็รอีอีเดินเข้าไปในห้องควบคุมของยาน หญิงสาวกลับขมวดคิ้วมองนิโคลัสมือเล็กแตะสร้อยที่ห้อยอยู่บนคอ ‘หรือว่าถึงเวลาแล้วที่จะบอกความจริงทั้งหมดให้อีอีรู้’ คิดพลางขมวดคิ้วแล้วลอบถอนหายใจ ปีก่อนเธอไปได้ยินความลับเรื่องหนึ่งเข้า ความลับที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตของคนหลายคน ใช้เวลาเพียงไม่นานยานก็เดินทางมายังถึงสกายแล็บ ภาพของสกายแล็บที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทำให้ทั้งห้าคนยืนมองอย่างไม่อยากจะเชื่อความเงียบที่เข้าปกคลุมท่ามกลางควันไฟที่โพยพุ่งแน่ใจแล้วว่าที่นี่เพิ่งจะถูกโจมตีได้ไม่นาน ทว่าไม่น่าเชื่อว่าไซฟรอสเพียงตัวเดียว จะสามารถสร้างความเสียหายได้มากถึงเพียงนี้ “ทุกคนระวังตัวด้วย”อีอีก้าวลงมาจากยานเป็นคนแรก เมื่อรู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติจึงหันหลังไปเตือนลูกทีม อาวุธที่ถูกเรียกออกมาจากนาฬิกาไมโคร เตรียมพร้อมใช้งาน

“น้องเล็ก เจ้ากินอะไรเสียหน่อย ข้าทำอาหารอ่อนๆ มาให้ ตั้งแต่เช้าเจ้าก็เอาแต่ง่วนอยู่กับการปรุงยาเช่นนี้ หากว่านายท่านทราบจะตำหนิข้าได้ที่ไม่ดูแลเจ้า” อวิ๋นหยาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะกลางห้องเหยียนหว่านเอ๋อร์ก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ นางแต่โดยดี “ท่านก็พูดอย่างกับเขาเคยตำหนิท่าน” “เขาไม่เคย และข้าก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น เจ้าจะดูแลรักษาคนอื่นได้อย่างไร หากว่าแม้แต่ตัวเองก็ยังละเลย” อวิ๋นหยาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา ก่อนยื่นไปซับเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นมาบนหน้าผากให้อีกฝ่าย “ท่านช่างดีกับข้ายิ่งนักพี่สะใภ้” เหยียนหว่านเอ๋อร์รู้สึกจริงๆ ว่าอวิ๋นหยาเห็นนางเป็นน้องสาว ทั้งยังรักและห่วงใยนางจากใจจริง “เจ้าเป็นน้องเล็ก ข้าคือพี่สะใภ้ ไม่ดีกับเจ้า ข้าจะไปดีกับใคร มา...กินเสียหน่อยข้าจะคอยดูยาให้เจ้าเอง เจ้าจะได้พักบ้าง” อวิ๋นหยาเดินไปยังเตาเล็กๆ ที่ใช้ตุ๋นยา ก่อนจะใช้พัดกระพือไฟให้ร้อนสม่ำเสมอ “พี่สะใภ้ ท่านว่าใหญ่กับพี่ชายของเขาจะเข้ากันได้หรือยัง” “พูดก็พูดครั้งนี้เจ้าก็ทำเกินไป รู้ทั้งรู้ว่าพี่ใหญ่ไม่ชอบ และไม่อยากจะยอมรับเรื่องที่เขาเป็นถึงองค์ชายแค

“ฆ่าเสีย” เจี่ยนอิงเอ่ย ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ หนานเฟยหลง“อย่า อย่าทำร้ายนาง ข้ายอมทำทุกอย่าง เจ้าอยากได้อะไรข้าจะมอบให้ แต่อย่าทำร้ายนาง” หนานเฟยหลงรู้สึกตระหนกทันทีเขารู้ดีว่าสือเจี้ยนหาวรักน้องสาวร่วมสาบานผู้นี้มาก เขามองนางเป็นที่พึ่งทางใจเพียงหนึ่งเดียว ทั้งยังใช้นางเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ใช้นางเป็นแสงนำทางมาโดยตลอดมองดูสายตาที่อ่อนแสงลงของสือเจี้ยนหาว ยามจ้องมองใบหน้าของน้องสาวร่วมสาบานแล้ว เขาก็รู้สึกดีกับหญิงสาวผู้นี้ไปด้วย เขาไม่อาจเป็นต้นเหตุให้น้องชายต้องสูญเสียคนที่รักไปอีกแล้ว...ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วจริงๆ“นางเป็นอะไรกับเจ้า”“นายท่าน หากว่าเราไม่ฆ่านาง นางอาจจะเผยร่องรอยของเรา” นักฆ่าชุดดำเอ่ยอย่างกังวลใจ“พานางไปกับเราก็ได้ แต่อย่าทำร้ายนาง” หนานเฟยหลงรู้ดีว่าเจี่ยนอิงโหดเหี้ยมอำมหิตเพียงใด การต่อรองกับอีกฝ่ายจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้ “นางเป็นฮูหยินเอกของเฟยเทียน หากเจ้าฆ่านาง เจ้าก็จะไม่มีวันได้ในสิ่งที่เจ้าต้องการ ดังนั้นพานางไปด้วย ให้นางมีชีวิตอยู่ เจ้าอาจจะใช้นางเป็นข้อต่อรอง เรื่องนี้มิใช่เรื่องถนัดของเจ้าหรอกหรือ”หนานเฟยหลงเอ่ยออกมาอย่างสิ้นหนทาง เขามองไปยังหญิงสา