Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“ไซฟรอสสองตัวนี้เป็นไซฟรอสที่ถูกเลี้ยงในห้องแล็บ มันไม่มีฝูง ระวังตัวให้ดี เจอเมื่อไหร่ฆ่าเสียไม่อย่างนั้นคนที่ถูกฆ่าอาจเป็นพวกเรา” หญิงสาวเรียกอุปกรณ์สื่อสารออกมาแล้วติดต่อไปยังห้องควบคุม “อีอีเรียกห้องควบคุมทราบแล้วเปลี่ยน”“ห้องควบคุมได้ยินแล้ว”“ท้ายยานมีไซฟรอสขนาดใหญ่ผิดปกติสองตัว ขนาดของมันใหญ่กว่าขนาดปกติที่เราเคยพบ และดูเหมือนมันกำลังเคลื่อนตัวไปยังท้ายสุดของยาน ปิดประตูเข้าออกตั้งแต่ส่วนกลางไปหาส่วนท้าย”“ทราบแล้ว”เมย่ารับคำแล้วกดปุ่มปิดประตู พร้อมกับล็อกด้วยรหัสเอาไว้อย่างแน่นหนา เพราะถ้าไซฟรอสหลุดเข้ามายังส่วนหน้าที่เป็นตัวเครื่อง และห้องควบคุมได้ ถึงตอนนั้นทุกคนบนยานก็อย่าได้หวังที่จะหนีรอดไปได้“หาข้อมูลเส้นทางของยานลำนี้ ดูว่ามุ่งหน้าไปที่ใด ใช่สกายเวิลด์หรือไม่”“รับทราบ” เมย่าตกตะลึงจนอ้าปากค้าง เมื่อพบประวัติการเดินทางและเส้นทางทั้งหมดของยานลำเลียงลำนี้ “ห้องควบคุมเรียกอีอีทราบแล้วเปลี่ยน” เมย่าตั้งสติแล้วติดต่อไปหาอีอี“ได้ยินแล้วว่ามา”“เส้นทางที่ถูกตั้งไว้ก็คือพื้นผิวโลก ยานลำนี้กำลังจะไปยังผิวโลกไม่ใช่สกายเวิลด์ และตรวจพบประวัติการเดินทางไปยังผิวโลกก่อนหน้านี้เกื

ต้วนหงเบิกตากว้าง ได้แต่คิดในใจว่าต้องมีกำลังภายในมากถึงขั้นไหน จึงจะสามารถใช้มือบีบกรอบหน้าต่างที่ทำจากหินจนแหลกเป็นผงขนาดนั้นได้ เขาคิดถูกแล้วจริงๆ ที่ไม่ปรามาสบุรุษที่มีท่าทีนิ่งเฉยผู้นี้“ศัตรูมิใช่ว่าจะรับมือโดยง่าย เขาเป็นคนของเหลียงอ๋อง ผู้ที่เพิ่งจะก่อกบฏแล้วตั้งตัวเป็นจักรพรรดิแคว้นหนาน และสิ่งที่เขาต้องการก็ไม่ธรรมดา ดังนั้นหากจะช่วยน้องเล็กกลับมา ข้าจำเป็นจะต้องให้เจ้าช่วยเหลือเรื่องหนึ่ง”“ว่าต่อไป” จ้าวเหยียนเจี๋ยจ้องตากับสือเจี้ยนหาว หลายปีที่รู้จักกันมา เขาไม่เคยไม่ไว้ใจสือเจี้ยนหาวแม้แต่ครั้งเดียว และรู้ดีว่าเรื่องนี้ที่เหยียนหว่านเอ๋อร์โดนจับตัวไป สหายของตนก็ร้อนใจไม่ต่างกันฉะนั้นแล้วหากเขายังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ติดตามอีกฝ่ายไป ก็ย่อมต้องมีเหตุผลที่มีน้ำหนักพอ“ของที่เขาต้องการมีสองอย่าง อย่างแรกคือตราประทับ เพราะเหลียงอ๋องขึ้นครองราชย์โดยไร้ซึ่งตราประทับ อย่างที่สองคือมีดสั้นของข้า”“ทำไมจึงมีคนต้องการครอบครองคำสาป”เมื่อจ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยจบ ราชองครักษ์แคว้นหนานทั้งสี่ก็เลิกคิ้วด้วยความสงสัย คนสองคนจะสนิทสนมกันมากเท่าใด ถึงจะเปิดเผยความลับที่สำคัญของตัวเองเช่นนี้ออกมา

หญิงสาวถูกกระแสลมกระชากจนร่างทั้งร่างแทบจะฉีกออกจากกัน ความสูงที่ไม่น้อยทำให้เพียงชุดที่ใช้สำหรับชะลอความเร็วไม่เพียงพอ ส่งผลให้ร่วงลงไปอย่างรวดเร็วเสียงปืนที่ดังขึ้นอีกฟาก ทำให้อีอีรู้ว่าอาร์เจไม่เป็นอะไร และอีกฝ่ายก็คงจะยุ่งกับการรับมือกับไซฟรอสอีกตัวเช่นกัน ดังนั้นจึงดึงสมาธิกลับมาจู่โจมไซฟรอสตัวผู้ที่กำลังคลานออกมาจากปากกรงขัง ทั้งที่ยังลอยตัวอยู่บนท้องฟ้าปืนถูกยิงออกไปอีกหลายนัด ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้าง พื้นผิวโลกที่มองเห็นนั้น แทนที่จะเป็นทะเลทรายที่เต็มไปด้วยความแห้งแล้งกลับเขียวชอุ่ม ผืนน้ำลำธารมองเห็นได้ชัดจากที่สูงที่สำคัญกว่านั้นพื้นผิวที่สมควรจะไร้สิ่งมีชีวิตใดๆ ตอนนี้กลับมีผู้คนจำนวนเป็นพันๆ คนกำลังรวมกลุ่มกันอยู่ข้างล่างภาพนั้นทำให้อีอีตกตะลึงจนเผลออุทานออกมา “นี่มันอะไรกันเนี่ย!” หญิงสาวตะโกนออกมาสุดเสียง เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นเสียงซากส่วนท้ายของยานตกกระทบบนพื้นดังสนั่น แรงระเบิดมหาศาลทำให้พื้นดินยุบตัวลงไปเป็นวงกลม ร่างในชุดสีดำปกปิดมิดชิดลอยตัวอยู่เหนือท้องฟ้า ทำเอาเหล่าทหารอ้าปากค้าง เสิ่งที่เกิดขึ้นมันเกินกว่าคำว่าปาฏิหาริย์โดยแท้ พวกเขามองซากบางอย่าง

หญิงสาวขมวดคิ้วอีกครั้ง ทว่าตอนที่กำลังจะยกปืนขึ้นมานั้นเสียงม้าก็ควบเข้ามา ทำให้เหล่าทหารที่ยืนล้อมหญิงสาวต่างก็แตกตื่นทัพม้าของแคว้นจ้าวกำลังกรูกันเข้ามา อีกทั้งร่างของหญิงสาวกลับถูกคนผู้หนึ่งตวัดเอวขึ้นหลังม้า แล้วควบหายไปต่อหน้าต่อตาเลี่ยเผิง!!! ก่อนหน้านั้นไม่นาน จ้าวเหยียนเจี๋ยมองแผ่นหลังของผู้ที่เป็นทั้งพี่และสหายอย่างไม่อยากจะเชื่อ สือเจี้ยนหาวควบม้าออกไปจากป้อม มุ่งหน้าไปยังวงล้อมของแคว้นหนาน ท่ามกลางสายตาแตกตื่นของราชองครักษ์ทั้งสี่ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรจึงควบม้าออกไปในสถานการณ์ที่สับสนเช่นนี้ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้แต่สั่งให้ทหารม้าทั้งหมดบุกเข้าไปจู่โจมทัพแคว้นหนาน หลังจากที่ทุกคนต่างก็แตกตื่นกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทัพของสองแคว้นกำลังเข้าปะทะกันอีกครั้ง ทว่าตอนนี้สาเหตุกลับเปลี่ยนไป เพราะเลี่ยเผิงต้องการชิงตัวคน ซึ่งคนที่ว่าก็คือหญิงสาวที่ถูกสือเจี้ยนหาวบุกเข้ามาชิงไปท่ามกลางวงล้อมของศัตรูอีอีเลิกคิ้วมองบุรุษที่กอดรัดตัวเองด้วยใบหน้างงงัน สัมผัสอบอุ่นอันแสนคุ้นเคยจากอ้อมกอดของเขา สร้างความสับสนให้หญิงสาวยิ่งนักตอนคิดจะขยับตัว เขากลับรัดมือแน่นกว่าเดิมพร้อมกับ

“ข้าจะพาเจ้าไปนั่งใต้ต้นไม้ แล้วค่อยกลับมาเอาเบาะนวมบนรถม้า เจ้าเดินระวังๆ หน้าเจ้าซีดเหลือเกิน หิวหรือไม่ เจ้าเอาแต่อาเจียนมาตลอดทางเลย” หนานเฟยหลงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย“ข้าไม่เป็นไร” เพราะเหนื่อยจากการเดินทางเหยียนหว่านเอ๋อร์จึงเงียบลงไปมาก หญิงสาวไม่พูดไม่จาเอาแต่มองไปรอบๆ ตัวเพื่อคิดหาทางหนีทีไล่ทว่าการที่คนสองคนซึ่งไม่เป็นวรยุทธ์จะหนีไปจากกลุ่มคนที่เก่งกาจเช่นนี้ ถือเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย“ท่านว่าพวกเขาจะพาเราไปไหน” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยถามเขาเสียงเบา“น่าจะเป็นสุสานของตระกูลหลี่ เพราะเขานัดเจอกับเฟยเทียน...ข้าหมายถึงเจี้ยนหาวที่นั่น”“แต่พวกเขาดูไม่เร่งร้อนเลย”“เพราะสงครามน่ะ ทัพแคว้นหนานดูเหมือนจะยังไม่สามารถยึดป้อมเจิ้งจินได้”“แน่ล่ะ...พวกเขาไม่รู้ตัวหรอกว่ากำลังทำอะไรกันอยู่ ยิ่งถ้ารู้ว่าข้า...” เหยียนหว่านเอ๋อร์หวนคิดถึงจ้าวเหยียนเจี๋ยยิ่งนักไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะรู้หรือยังว่านางถูกจับตัวมา ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะโกรธมากเพียงใด เขาจะโกรธพี่ใหญ่ของนางมากหรือไม่ และด้วยนิสัยของเขาแล้ว ครั้งนี้สงครามระหว่างสองแคว้นคงจะไม่จบลงง่ายๆ “องค์รัชทายาท ท่านรู้หรือไม่ว่าหากเ