All Chapters of กับดักเสน่หา: Chapter 11 - Chapter 20

20 Chapters

บทที่ 10

ความสามารถในอดีตที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของ ทำให้นางได้พบกับพวกเขาในเวลาที่แตกต่างกัน ทว่ามันก็ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น“จะดีหรือ ปล่อยนางไปเช่นนี้ เส้นทางไปชายแดนอาจมีอันตราย” เฟิงชิงก้าวออกมา สายตาของเขามองคนที่กำลังวิ่งไปยังกระท่อมอีกหลัง“ไม่ให้นางไป คิดหรือว่านางจะยินยอม อย่าว่าแต่นางสังหรณ์ใจเลย ข้าเองก็กังวลอยู่เหมือนกัน ชะตาชีวิตของเจี้ยนหาวนั้นสลับซับซ้อน ข้ามองไม่ออกจริงๆ ว่าเดินทางไปชายแดนครั้งนี้เขาจะเจอกับอะไรบ้าง”“ท่านทำนายชะตาเขาหรือ”“ไม่ถึงกับทำนายหรอก ข้ามองจากลายมือเขา ชีวิตของเขายุ่งเหยิงเต็มไปด้วยภยันตราย ตอนนั้นข้าเพียงแต่คิดว่าเพราะเขาใช้ชีวิตอยู่กับความมืด ทั้งยังสังหารคนมามาก กระทั่งเมื่อสามสี่วันก่อนข้าลองตรวจชะตาจากวันตกฟาก เขากำลังมีเคราะห์ครั้งใหญ่ซึ่งอาจถึงกับชีวิต” ซูหย่งจื้อถอนหายใจออกมาเสียงดัง “แต่ก็นั่นแหละ ข้าอาจผิดก็ได้เพราะข้าไม่ได้เก่งกาจเรื่องการทำนาย หากรู้เช่นนี้ข้าน่าจะศึกษาเรื่องนี้ให้มากหน่อย”“ท่านอาจผิดก็ได้ อย่ากังวลเลย” เฟิงชิงตบบ่าซูหย่งจื้อเบาๆ“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นคนในครอบครัวของข้า ข้าไม่อย
last updateLast Updated : 2026-01-07
Read more

บทที่ 11

“พะย่ะค่ะ / ขอรับ” จางอู่จิ้งและอู๋อิงสงต่างก็รับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไปร่างสูงก้าวอย่างมั่นคงไปยังห้องพักของแม่ทัพ ระหว่างทางที่เขาเดินผ่าน เหล่าทหารก็ก้มลงคำนับอย่างนอบน้อม แต่มิใช่ในฐานะแม่ทัพและองค์ชายเช่นเดิม ตอนนี้จ้าวเหยียนเจี๋ยอยู่ที่ป้อมเจิ้งจินในฐานะกุนซือจากเมืองหลวงนายทหารทุกคนเรียกเขาว่า ‘จื่อลู่[1]’ ซึ่งชื่อนี้เขาตั้งขึ้นโดยมีที่มาจากหยกมังกรม่วง ซึ่งเป็นหยกประจำตัวของเขานั่นเองร่างที่นอนอยู่บนเตียงคือจ้าวเหยียนอิ่ง เขาถูกพิษจึงยังคงไม่ได้สติ หมอหลวงที่มากับกองทัพกำลังช่วยกันรักษาเขาอย่างสุดความสามารถ ตอนนี้ผู้ที่มีอำนาจสั่งการในกองทัพก็คือจางซานจิ่ว ซึ่งเขาก็รับคำสั่งจากจ้าวเหยียนเจี๋ยอยู่ลับๆ เพื่อเตรียมทำสงครามกับแคว้นหนาน“เจ้าสาม” เสียงระโหยของจ้าวเหยียนอิ่งดังขึ้นทันทีที่ทั้งสองอยู่กันตามลำพัง“พี่รอง ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่”“ไม่เป็นไร การศึกเล่า”“อย่ากังวลเลย ท่านพักผ่อนเถิด พิษที่ท่านได้รับแม้จะไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ช่วงนี้ท่านอย่าออกแรงจะดีกว่า”“แม่ทัพอย่างข้าถึงกับพลาดพลั้งเพียงเพราะศรของศัตรูเพียงดอกเดียว”“ท่านอย่าคิดมากเลย แม่ทัพแคว้นหนานใช้วิธีลอบก
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more

บทที่ 12

เงาร่างที่พุ่งเข้ามาขวาง ทำให้สือเจี้ยนหาวยืนนิ่งตะลึง เขาไม่คาดว่าจะมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ตอนที่เขากำลังจะพุ่งเข้าหาบุรุษชุดดำสั้งสามคน กลับมีกลุ่มคนลึกลับเข้ามาช่วยเขารับมือเขารู้สึกได้ว่าผู้มาใหม่ไม่ได้ประสงค์ร้ายกับเขา ทั้งยังตั้งใจเข้ามาช่วยเหลือด้วยซ้ำ เพราะตั้งแต่คนทั้งห้าปรากฏกายขึ้น เขาก็ได้แต่ยืนมองพวกคนเหล่านั้นประมือกัน อีกทั้งหนึ่งในบุรุษห้าคนยังก้าวมายืนขวางเขาเอาไว้คล้ายกำลังปกป้องผู้มาใหม่สี่ในห้าคนดูมีฝีมือไม่น้อย ทว่าบุรุษชุดขาวสะอาดทั้งร่างที่ยืนอยู่ด้านหลังสุด ทำให้เขาตระหนักว่าคนผู้นี้น่าจะเป็นนายของคนทั้งสี่ เพราะเขาไม่มีวรยุทธ์แม้แต่น้อย ดังนั้นจึงถูกปกป้องเอาไว้ด้านหลังสือเจี้ยนหาวลอบประเมินคนทั้งห้าเงียบๆ หมวกที่อำพรางใบหน้าของบุรุษชุดขาวอย่างมิดชิด ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ทั้งยังไม่อาจรู้ได้ว่าเขาคือผู้ใด และประสงค์สิ่งใดจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือไม่นานบุรุษชุดดำที่จู่โจมสือเจี้ยนหาวก็ล่าถอยไป พวกเขาถึงกับลากคนที่ถูกสังหารกลับไปด้วย ไม่ได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้แม้แต่น้อย“พวกท่านเป็นใคร เหตุใดยื่นมือเข้าช่วย” สือเจี้ยนหาวมองออกว่าคนกลุ่มนี้ไม่ได้ยื่น
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more

บทที่ 13

“นางเป็นใครหรือ” บุรุษชุดขาวถามเสียงเบา และจดจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของสือเจี้ยนหาว“ฮูหยินของข้า” เขาตัดสินใจบอกออกไปแบบนั้นเพราะนึกถึงเหตุการณ์ในคืนที่พวกเขาพักค้างแรม แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือจูอี้หลินตื่นขึ้นมาได้ยินพอดีหญิงสาวเงยหน้ามามองหน้าเขาด้วยใบหน้าตื่นตกใจ ก่อนจะขยับตัวเมื่อรับรู้ว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างสนิทสนม หากแต่...นางขยับไม่ได้เพราะร่างถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าห่มจนคล้ายรังไหมสือเจี้ยนหาวก้มลงมองใบหน้าแดงก่ำที่เต็มไปด้วยเลือดฝาดของอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านางดีขึ้นมากแล้ว“อย่าขยับ เจ้าเผลอหลับไป อากาศหนาวทำให้ร่างกายของเจ้าเย็นเฉียบ ต้องทำให้ตัวเจ้าอุ่นกว่านี้สักหน่อย” เสียงราบเรียบของเขาเอ่ยขึ้นข้างหู ลมหายใจอบอุ่นที่เป่ารดแก้ม จูอี้หลินรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งกาย และนางยิ่งขวยอายมากขึ้นเมื่อพบว่าตนไม่ได้อยู่ลำพังกับเขาเพียงสองคน เนื่องจากการกระทำของทั้งคู่ ช่างดูสนิทสนมจนเกินงามบุรุษชุดขาวมองสือเจี้ยนหาวด้วยความประหลาดใจ ตอนพบสือเจี้ยนหาวครั้งแรก เขาจำได้ว่าทั้งสองพักกันคนละห้อง อีกทั้งหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดก็ไม่ได้รวบผมขึ้นอย่า
last updateLast Updated : 2026-01-08
Read more

บทที่ 14

“คงต้องเย็บ ผ้าที่ท่านใช้พันแผลไม่ค่อยสะอาดเลย แม้ข้าจะไม่ได้เก่งกาจเรื่องวิชาแพทย์ แต่ท่านให้ข้าเย็บแผลนะเจ้าคะ แผลนี่กว้างเกินไปหากไม่เย็บ...”“ได้” เขาตอบทันที โดยไม่รอให้นางพูดจบประโยค จูอี้หลินรีบหยิบมีดสั้นที่วางอยู่ข้างตัวเขาขึ้นมาแล้วกรีดผ้าเช็ดหน้าเป็นสองส่วน“ฮูหยิน ท่านต้องการน้ำสะอาดหรือไม่” ต้วนหงถามขึ้นพลางเดินเข้ามาพร้อมกับถุงน้ำที่ทำมาจากกะเพาะสัตว์ เขายื่นมันออกมาส่งให้จูอี้หลิน“ขอบคุณ” นางเอ่ยขอบคุณต้วนหงเดินกลับไปที่กองไฟ ซึ่งเซียวไห่เฟิงกำลังจัดการย่างกระต่ายที่จับมาได้ ถุงน้ำอีกใบถูกยื่นให้หนานเฟย เขายื่นมือออกมารับไปแต่โดยดี เมื่อเห็นแล้วว่าถุงน้ำอีกใบถูกส่งไปให้ผู้ร่วมทางทั้งสองหลังจากที่รับถุงน้ำมาจูอี้หลินก็หันมาง่วนอยู่กับการทำแผล ใบหน้าของนางแฝงไว้ด้วยประกายจริงจัง ทุกครั้งที่ลงฝีเข็มเย็บแผลคิ้วเรียวขมวดแน่น ก่อนเงยหน้าขึ้นถามเขาในยามที่นางแทงเข็มลงไปบนผิวเนื้อ ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าของเขาไม่มีความเปลี่ยนแปลง นางก็ได้แต่ถอนหายใจ เนื่องจากกังวลว่านางจะลงฝีเข็มหนักมือจนทำให้เขาเจ็บสือเจี้ยนหาวก้มลงมองใบหน้างดงามที่ง่วนอยู่กับการเย็บแผล แน่นอนว่ามันเจ็บ ไม่มีท
last updateLast Updated : 2026-01-09
Read more

บทที่ 15

เขียนเสร็จก็เงยหน้ามองเขาเพื่อรอคอยคำตอบ ใบหน้าระมัดระวังของนางยังหันไปมองบุรุษแปลกหน้าทั้งห้าที่ดูเหมือนจะไม่สังเกตว่าทั้งสองไม่ได้หลับอยู่นางพบกับเขาระหว่างสายน้ำที่ไหลลงมาจากหุบเขาหมาป่า นางจึงสงสัยว่าผู้ที่ถงอวี๋เยี่ยนเอ่ยถึงคือสือเจี้ยนหาวแน่นอน‘ทำไม’ สือเจี้ยนหาวเขียนลงบนฝ่ามือนางกลับไป‘ดูเหมือนพวกเขาเป็นคนของที่อื่นที่มาสังเกตการสงคราม’ดูจากที่จูอี้หลินใช้คำว่า ‘ที่อื่น’ แทนคำว่า ‘แคว้นอื่น’ ทำให้สือเจี้ยนหาวเลิกคิ้ว‘แหวนหยก’ จูอี้หลินเขียนอีกคำสือเจี้ยนหาวเหลือบไปมองคนเหล่านั้นทีละคน ก่อนที่สายตาคมจะหยุดลงที่มือของหนานเฟย แหวนหยกเนื้อดีสีดำส่องประกายแวววับเมื่อต้องแสงจากกองไฟ เช่นเดียวกันกับบุรุษทั้งสี่ที่เป็นผู้ติดตามของหนานเฟย พวกเขาทุกคนล้วนแล้วแต่สวมแหวนหยกสีดำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการไว้ทุกข์มีเพียงขุนนางชั้นสูงของแคว้นหนานเท่านั้นที่จะไว้ทุกข์ด้วยการสวมแหวนหยกสีดำ และผู้ที่ขุนนางชั้นสูงต้องไว้ทุกข์ให้ด้วยวิธีเช่นนี้ มีเพียงจักรพรรดิแคว้นหนานเท่านั้นเรื่องนี้สือเจี้ยนหาวเคยได้ยินมาบ้าง ประเพณีเก่าแก่ของแคว้นหนานเรื่องของการไว้ทุกข์ ทว่าเขากลับลืมเลือนไปเสียสิ้นเชิง
last updateLast Updated : 2026-01-09
Read more

บทที่ 16

สองปีก่อนเหยียนหว่านเอ๋อร์ถูกทำร้าย จนแทบจะเรียกได้ว่าเท้าข้างหนึ่งของนางก้าวเข้าไปยังยมโลกแล้ว แต่เพราะองุ่นอัคคีของวังเมฆาอัคคี จึงสามารถรั้งชีวิตนางกลับมาได้ตอนนี้แม้อาการป่วยของนางจะหายเป็นปกติ ทว่าทุกคนก็ยังคงกังวลกับสุขภาพของนาง เกรงว่าโรคเก่าของนางจะกำเริบขึ้นมาอีก “ข้าหายดีแล้วจริงๆ นะ” “แต่ก็ต้องระวัง เจ้ายังอาบน้ำเย็นไม่ได้ และต้องกินยาให้ตรงเวลา ข้ารู้นะ” อวิ๋นหยาเอ่ยอย่างรู้ทัน “อาจารย์ช่างรอบคอบ นี่คงจะสั่งความกับท่านมาแล้วทุกอย่างสินะ” “เขาเป็นห่วง” “ข้ารู้ ข้าเพียงแต่ไม่อยากจะให้ทุกคนประคบประหงมข้าเกินไป ข้าเป็นหมอ ดังนั้นจึงรู้อาการของตัวเองดี” “เอาเถิดอย่างไรเสียก็ต้องป้องกันเอาไว้ก่อน รุ่งเช้าเราจะเดินทางกันทั้งวันโดยไม่หยุดพัก เจ้าจึงสมควรเข้านอนให้เร็วหน่อย” อวิ๋นหยากำชับ “เจ้าค่ะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยอมแพ้ในที่สุด อย่างไรก็ตาม มีพี่สะใภ้อย่างอวิ๋นหยาเดินทางมากับนางเช่นนี้ นางรู้สึกอุ่นใจยิ่งนักเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำให้จูอี้หลินลืมตาตื่น ใบหน้าหล่อเหลาของสามีที่ได้มาอย่างกะทันหันขอ
last updateLast Updated : 2026-01-09
Read more

บทที่ 17

“ขะ...ข้าก็จะหางานทำ อาจจะค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ข้าเย็บปักถักร้อยเก่ง ข้าอาจจะปักผ้าขาย” จูอี้หลินหลบตาเพราะไม่อยากให้เขากังวล นางไม่มีญาติ ไม่มีผู้ใดให้พึ่งพิง คนผู้เดียวที่นางมีคือเสี่ยวเป่า สาวใช้ที่ไถ่ถอนตัวมาจากหอฉานจ้วนพร้อมนางทว่าตอนนี้เสี่ยวเป่าก็มาตายจากไปแล้ว อย่าว่าแต่นางเป็นเพียงหญิงสาวตัวคนเดียว การที่จะทำการค้าขายนั้นว่ายากยิ่ง นางยังต้องระวังตัวเองจากภัยรอบกายที่นางดึงดูดเข้ามาแต่ละวันอีกด้วย “ค้าขาย” สือเจี้ยนหาวขมวดคิ้วล้อเล่นหรือหญิงสาวตัวคนเดียวคิดจะทำการค้าขาย นางไม่ถูกลักพาตัวไปขายเข้าหอนางโลม หรือโดนบุรุษมากด้วยตัณหาจับไปตั้งแต่วันแรกที่แยกจากเขาก็นับว่าขอบคุณสวรรค์แล้ว“ไปกับข้า ติดตามข้าไปยังป้อม ที่นั่นเจ้าอาจจะช่วยเหล่าแพทย์หลวงทำแผลให้นายทหาร” สือเจี้ยนหาวหลุดปากออกไปอย่างที่ใจคิดเขาแทบจะกัดลิ้นตัวเองเมื่อเอ่ยจบ เขาเสียสติไปแล้วจริงๆ ที่พูดออกมาแบบนั้น ทั้งที่ตลอดมาเขาไม่เคยไยดีผู้ใดเช่นนี้มาก่อน ต้องเป็นเพราะเขาขลุกอยู่กับเหยียนหว่านเอ๋อร์มากไปแน่ๆเขาตัดสินใจโยนความผิดให้ผู้เป็นน้องสาวอย่างหน้าไม่อาย“มาเถิดเราสมควรต้องออกเดินทางได้แล้ว ที่นั่นเ
last updateLast Updated : 2026-01-10
Read more

บทที่ 18

เจี่ยนอิงซึ่งเป็นหัวหน้ามือสังหารยืนนิ่งเงียบ เขาคือคนสนิทของหนานหลิ่งอี้ หรือเหลียงอ๋อง ผู้ที่ก่อการกบฏและทำการสถาปนาตัวเองขึ้นเป็นจักรพรรดิหน้าที่ของเจี่ยนอิงที่ได้รับมอบหมายมาก็คือการตามหาตราประทับ และสังหารหนานเฟยหลง ทว่าใครจะคาดว่าเขาจะได้เจอกับคนที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอดวงตาของเจี่ยนอิงเป็นประกายเจิดจ้าขึ้น เมื่อมองไปยังสือเจี้ยนหาว ก่อนจะหันกลับมามองหนานเฟยหลงเสียงหัวเราะเหี้ยมโหดพร้อมกับประกายดวงตาที่สาดออกมา ทำให้หนานเฟยหลงเย็นวาบไปทั้งกาย เขามิอาจหลีกเลี่ยงได้อีกแล้ว ความจริงที่เขาพยายามซุกซ่อนเอาไว้กำลังจะเปิดเผยเขาไม่น่ามาแคว้นจ้าว ไม่น่าออกตามหาผู้ที่ไม่ควรปรากฏตัวในยามนี้ ยิ่งตอนนี้ได้เห็นดวงตาของเจี่ยนอิง เขายิ่งตระหนักว่าความลับที่เขาพยายามซุกซ่อนมาตลอดสิบห้าปี หนานหลิ่งอี้ได้ล่วงรู้แล้ว “หนานเฟยหลง ในที่สุดเจ้าก็หาน้องชายพบแล้วสินะ” “บังอาจ! กล้าเอ่ยพระนามองค์รัชทายาทออกมาเชียวหรือ” ต้วนหงตวาดเสียงดังเมื่อได้ยินมือสังหารเอ่ยนามของผู้เป็นนาย “เจ้าหมายถึงใครเล่า หากหมายถึงองค์รัชทายาทแคว้นหนาน มิใช่ทรงสิ้นพระชนม์ไปแล้วหรือ
last updateLast Updated : 2026-01-10
Read more

บทที่ 19

“เรื่องเช่นนี้ผู้ใดจะเชื่อ ข้ามิใช่องค์ชาย มิใช่หนานเฟยเทียน และไม่ใช่น้องชายของเจ้า” สือเจี้ยนหาวเอ่ยเสียงเย็นชา“เฟยเทียน”“นั่นไม่ใช่ชื่อของข้า” สือเจี้ยนหาวหยุดเดิน ทว่าก็ไม่ได้หันกลับมา“เหลือเชื่อหรือไม่ เจ้าก็คืออนุชาของข้า” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและรู้สึกผิดของหนานเฟยหลง ทำให้สือเจี้ยนหาวชะงักเท้า“ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะการพบกันที่น่าซาบซึ้งนี้ แต่ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ วันนี้พวกเจ้าทั้งหมดก็ต้องตายที่นี่” เจี่ยนอิงเอ่ยออกมาเสียงเย็นเยียบ ทันทีที่เจี่ยนอิงเอ่ยจบ คนของเขาก็เตรียมพร้อมสู้เจี่ยนอิงพุ่งเข้าไปหาสือเจี้ยนหาว เพราะรู้ว่าหนานเฟยหลงไม่มีทางยืนนิ่งเฉยให้น้องชายถูกทำร้าย“ไม่!...” หนานเฟยหลงพุ่งกายเข้าไปขวาง โดยไม่สนใจว่าตนจะมีวรยุทธ์หรือไม่ตอนที่ฝ่ามือมุ่งร้ายนั้นจะปะทะเข้ากับแผ่นหลังของหนานเฟยหลง สือเจี้ยนหาวหันหลังกลับมา แล้วรั้งร่างสูงของหนานเฟยหลงให้ผละออกห่าง เขาเตะเท้าออกไปปัดฝ่ามือนั้น แล้วซัดเจี่ยนอิงไปหนึ่งฝ่ามือ ร่างทั้งสองร่างที่ปะทะกันต่างก็ถอยหลังไปคนละก้าวตอนนี้หนานเฟยหลงที่ยืนมั่นคงอยู่ข้างกายสือเจี้ยนหาวได้แต่เลิกคิ้ว ที่จริงเขาไม่ได้
last updateLast Updated : 2026-01-10
Read more
PREV
12
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status