ตอนที่ 7/1 NC

ปัง!

เสียงผลักประตูห้องดังลั่นจนอิ่มเอมที่กำลังนอนขดตัวด้วยความหนาวอยูบนพื้นก็สะดุ้งด้วยความตกใจ เธอพยายามปรับสายตาให้ชินกับแสงสว่างที่เล็ดลอดเข้ามาจากประตู ก่อนจะรับรู้ว่าตัวเองกำลังถูกแรงมหาศาลรั้งแขนให้ยืนขึ้น จนต้องลุกไปตามแรงดึงทั้ง ๆ ที่ยังตื่นไม่เต็มที่

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เธอคุ้นเคยเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ก็ทำให้อิ่มเอมตาสว่างขึ้นทันที ถึงจะมองไม่เห็นใบหน้าก็รับรู้ได้อย่างรวดเร็ว

"คะ...คุณครูซ..."

"อย่ามาทำตัวอ่อนปวกเปียกแบบนี้ เดินตามมา!"

"ค่ะ" อิ่มเอมเดินห่อไหล่เพราะยังรู้สึกหนาวสั่นจากห้องแคบ ๆ ที่หนาวจัด ใบหน้าหวานซีดเซียวไร้สีสัน ริมฝีปากอวบอิ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดราวกับคนป่วย

"เดินชักช้าอยู่ได้ ทำอะไรให้มันว่องไวหน่อยได้ไหม!"

"ฉันเดินไวสุดแล้วนะคะ"

"เวลาฉันทุกนาทีมีค่า อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา!"

หมับ! มือแกร่งคว้าที่มือเล็กก่อนจะออกแรงดึง ร่างนุ่มก็ถูกกระชากไปตามแรงอย่างรวดเร็วจนถึงห้องนอนหรู ก่อนที่เขาจะผลักเธอใหเไปที่ห้องน้ำ

"ฉันเจ็บค่ะคุณครูซ"

"สภาพดูไม่ได้ขนาดนี้จะให้ฉันเอาเธอลงได้ยังไง ไปอาบน้ำล้างตัวซะ!" มือหนาผลักอิ่มเอมลงอ่างอาบน้ำ ก่อนจะเปิดน้ำลงอ่างแล้วคว้าฝักบัวฉีดไปที่ตัวของอิ่มเอมทั้งชุดนอนแบบนั้น

ร่างนุ่มสั่นสะท้านพลางนั่งกอดเข่าเมื่อเจอน้ำเย็น ๆ จากฝักบัวที่เขาฉีดลงตั้งแต่ศีรษะจนเปียกชุ่ม

"รีบจัดการตัวเองให้เสร็จภายในห้านาที ผ้าขนหนูในห้องน้ำก็มี แต่ไม่ต้องถามหาชุดหรอกนะเพราะมันไม่จำเป็น คืนนี้ทั้งคืนเธอก็ไม่ได้ใส่อะไรอยู่แล้ว อย่าให้เกินเวลาที่ฉันกำหนดล่ะ ไม่งั้นเธอเจอดีแน่!"

เมื่อเสียงประตูถูกปิดลง อิ่มเอมก็รีบถอดเสื้อผ้าแล้วจัดการชำระร่างกายทันที เธอรู้สึกสบายตัวขึ้นเมื่อได้อาบน้ำ ก่อนจะรีบจัดการธุระส่วนตัวจนเสร็จ

อิ่มเอมรีบเป่าผมอย่างลวก ๆ เพราะกลัวจะเลยเวลาที่เขาตั้งไว้ พลางตกตะลึงกับห้องน้ำหรูหราที่กว้างขวางและมีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน

อิ่มเอมเดินออกจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูที่พันรอบกายเพียงผืนเดียว เพราะในห้องน้ำไม่มีชุดอะไรเลยนอกจากผ้าขนหนูเท่านั้น 

"ยืนเซ่ออยู่ทำไมล่ะ ขึ้นเตียงสิ! แล้วก็ถอดผ้าขนหนูที่เกะกะนั่นออกไปด้วย มันรกหูรกตา"

อิ่มเอมพยักหน้า แต่สายตาก็กวาดหาอะไรบ้างอย่างไปทั่วห้อง

"ยังจะยืนบื้ออยู่ทำไมอีก รีบขึ้นมา!"

"ฉันกำลังหาสวิตช์ไฟน่ะค่ะ"

"จะหามันทำไม!"

"ก็จะปิดไฟ"

"ใครบอกว่าฉันจะปิดไฟ"

"แต่ว่า...เอ่อ..."

"อย่าให้ฉันต้องพูดย้ำ ก่อนที่เธอจะเจอดี"

"เข้าใจแล้วค่ะ" อิ่มเอมรู้สึกประหม่าอย่างสุดฤทธิ์ ที่ต้องเปลื้องผ้าขนหนูออกตามคำสั่งของคนตรงหน้าทั้ง ๆ ที่ไฟในห้องกำลังสว่างไปทั่วแบบนี้ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำตามคำสั่งของเขาเท่านั้น

ใบหน้าใสที่ซีดเซียวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ก็กลับมาสดใสเปล่งปลั่งอีกครั้ง หลังจากที่อิ่มเอมได้แช่น้ำอุ่นจนพอใจ แต่ยังไม่ทันที่อิ่มเอมจะก้าวขึ้นเตียง ร่างเปลือยก็ปลิวไปตามแรงดึงของมาเฟียหนุ่มทันที

"ชักช้าอยู่ได้ ไม่ทันใจจริง ๆ"

"ฉันเจ็บค่ะ คุณครูซคะ ฉันเจ็บ"

"จะร้องโอดครวญทำไม เพราะฉันตั้งใจจะทำให้เธอเจ็บอยู่แล้ว คิดหรือไงว่าคนอย่างฉันจะอ่อนโยนกับเธอน่ะ เธอเข้าใจสถานะตัวเองหรือเปล่า ว่าเธอมาที่นี่ในฐานะอะไร"

"ค่ะ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะว่าทำไมคุณครูซถึงได้โกรธแค้นฉันขนาดนั้น แต่เรื่องที่ฉันไม่เชื่อฟังคำเตือนของคุณ ฉันขอโทษจริง ๆ ค่ะ แต่ถ้าทำแบบนี้แล้วจะทำให้คุณหายโกรธฉันไหมคะ คุณจะยกโทษให้ฉันได้หรือเปล่า แล้วคุณพอจะให้ฉันได้เจอกับคาร่าอีกสักครั้งได้ไหมคะ ไม่สิ แค่รู้ข่าวคราวของคาร่าก็ได้ค่ะ ฉันแค่อยากรู้ว่าคาร่ายังสบายดีไหม ขอร้องเถอะนะคะ คุณอยากจะทำอะไรกับฉันก็ทำเลย ถ้ามันทำให้คุณหายโกรธเคืองฉันแม้สักนิดก็ยังดี ฉันรับปากว่าจะไม่มายุ่งกับคาร่าอีกแล้วค่ะ คาร่า...อื้อ..."

คำพูดสุดท้ายของอิ่มเอมถูกกลืนหายไป เมื่อริมฝีปากร้อนโน้มลงไปประกบจูบปิดปากนุ่มอย่างรุนแรงด้วยแรงโทสะ ร่างนุ่มถูกกดลงไปยนเตียงสปริงหนานุ่ม พร้อมกับคนร่างใหญ่ที่คร่อมตัวเธอไว้จนไร้หนทางหนี

แรงมหาศาลที่กดทับบนตัวเธอทำให้อิ่มเอมรู้สึกหายใจลำบาก มือเล็กทำได้เพียงแค่ดันไหล่เขาเบา ๆ เท่านั้น ริมฝีหนาก็บดขยี้อย่างแรงจนแทบขาดอากาศหายใจ ก่อนที่ปากเธอจะถูกรุกล้ำด้วยลิ้นหนาที่ดันเข้าไปในปากเธอจนสำเร็จ

อิ่มเอมไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีก็ยังไม่สามารถทำให้ร่างสูงใหญ่สะทกสะท้านได้เลยสักนิด ความอึดอัดและทรมานที่ถูกคนตัวใหญ่แย่งอากาศหายใจไป ทำให้เธอแทบขาดอากาศหายใจได้ทุกเมื่อ

"อ๊ะ! อื้อ..." เธอพยายามจะบิดใบหน้าหนีจากการรุกรานของเขา แต่เรี่ยวแรงที่ต่างกันมากเกินไปจึงเหมือนเพียงแค่ดิ้นรนเบา ๆ เท่านั้น แรงกดจากจูบก็ยังมีเพิ่มมากขึ้นและยังมีแต่ความดุดันเหมือนเดิมจนอิ่มเอมรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวของเลือดที่คละคลุ้งในปากของตัวเอง

ลิ้นหนาที่สอดเข้าไปแล้วตวัดลิ้นเกี่ยวกับลิ้นเล็กของเธอ ทำให้อิ่มเอมเผลอรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับความเร่าร้อนที่เขามอบให้ ถึงจูบจะดุดันในหลาย ๆ ครั้งแต่ก็ทำให้ร่างกายของเธอเผลอตอบสนองจูบไปตามสัญชาตญาณ

เขายังไม่หยุดตักตวงความหวานจากริมฝีปากนุ่ม ถึงแม้ตอนแรกเขาแค่ต้องการจะปิดปากคนใต้ร่างเพื่อให้หยุดเอ่ยถึงชื่อของน้องสาวของเขาเท่านั้น แต่ริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธอกลับทำให้เขารู้สึกเพลิดเพลินจนไม่สามารถควบคุมตัวเองและหยุดจูบได้เลย 

อิ่มเอมรู้สึกแย่จนใกล้จะถึงขีดจำกัด เพราะริมฝีปากหนาไม่เปิดช่องว่างให้เธอได้หายใจเลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันไหล่แกร่งอย่างสุดแรง จนทำให้เขาถอนริมฝีปากออกมาด้วยความหัวเสีย