Semua Bab หัวใจไร้เงารัก Loveless: Bab 21 - Bab 30

ครืน! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เม็ดพลอยสะดุ้งเสียงฟ้าผ่าที่แผดเสียงดังก้องจนพื้นบ้านสะเทือนในกลางดึก ร่างเล็กจึงรีบลุกขึ้นจากผ้าห่มที่เธอปูนอนด้วยความตกใจ ก่อนจะปรับสายตาให้ชินกับแสงไฟสลัวของโคมไฟที่หัวเตียง แล้วเธอก็ได้เห็นเพียงความว่างเปล่าของเตียงใหญ่"คุณธามไปไหนนะ" เม็ดพลอยจึงเดินไปดูในห้องน้ำแต่ก็มีเพียงห้องที่ว่างเปล่า ก่อนจะรีบกลับมาดูที่เตียงก็ไม่เห็นไม้เท้าสำหรับคนตาบอดด้วย"คุณธามจะลงไปหาอะไรทานหรือเปล่านะ แต่ลมข้างนอกก็แรงด้วยสิ ลงไปดูข้างล่างหน่อยดีกว่า"เม็ดพลอยเดินลงไปที่ห้องครัวก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เดินหาทั่วบริเวณชั้นล่างแต่ก็ไร้วี่แวว"คุณธามคะ คุณธาม" เม็ดพลอยเริ่มรู้สึกใจเสีย จึงเรียกชื่อเขาดังลั่นบ้านแข่งกับเสียงฟ้าร้อง ร่างเล็กจึงรีบวิ่งไปที่ชั้นบนอีกครั้ง ก่อนจะเปิดหาดูทุกห้องที่อยู่ชั้นบนก็ไม่เจอ"ไปไหนกันนะ หรือจะออกไปข้างนอก เป็นไปไม่ได้หรอก คุณธามมองไม่เห็นแล้วจะเสี่ยงเดินออกไปข้างนอกได้ยังไง"ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เม็ดพลอยก็รีบวิ่งลงไปชั้นล่างทันที จากนั้นก็หยิบร่มออกไปข้างนอกด้วย"คุณธามคะ คุณธาม" เม็ดพลอยเดินออกมาจากตัวบ้านด้วยความกลัว เพราะเสียงฟ้าร้องยังร้

เม็ดพลอยเดินหอบเสื้อผ้าที่ใส่แล้วออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ ร่างเล็กก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อเอาผ้าห่มมาปูนอนที่พื้นเหมือนปกติทุกวัน"มานี่!""คะ?""ฉันบอกให้มานี่ไง""ได้ค่ะ" เม็ดพลอยเดินตัวลีบไปที่ปลายเตียงนอนของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เธอก็รู้ตัวเองดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ ถ้าโดนสามีเรียกไปที่เตียงแบบนั้น"แล้วจะยืนบื้ออยู่ทำไม! ถอดเสื้อผ้าแล้วก็ขึ้นเตียงมาสิ!""เข้าใจแล้วค่ะ" มือเล็กถอดชุดนอนมือสั่น เธอเพิ่งจะได้ใส่มันเมื่อไม่กี่นาทีเท่านั้นเอง แต่ตอนนี้เธอต้องถอดมันออกแล้ว"ขึ้นมา!""ค่ะคุณธาม""เป็นยังไงบ้างล่ะ ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอคิดว่ามันคือการมาฮันนีมูนกันไหม""เอ่อ...ที่เรามาที่นี่คือการฮันนีมูนหรือคะ""จะว่าแบบนั้นก็ได้นะ เธอคิดว่ามันใช่ไหมล่ะ""ถ้าคุณธามบอกว่าใช่ก็ใช่ค่ะ" ร่างเล็กนั่งหน้าแดงอยู่บนเตียง ถึงจะรู้ว่ายังไงคนตรงหน้าก็มองไม่เห็น แต่เธอก็ยังไม่รู้สึกชินสักทีที่ต้องเปลือยกายล่อนจ้อนแบบนี้"แล้วนี่เธอคิดจะอยู่ในสภาพแบบนี้ไปอีกนานไหม""หมายถึงยังไงหรือคะ""ก็หมายความว่าเธอจะออกไปจากชีวิตของฉันตอนไหน""เม็ดพลอยไม่รู้จริง ๆ ค่ะ แต่ตราบใดที่เราย

"ค่ะ เรื่องจริงค่ะ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟังจริง ๆ นะคะ""งั้นก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้วล่ะครับ เดี๋ยวผมจะได้รีบขนของของคุณหนูไปที่เรือเลยครับ""เอ่อ...แต่ว่าคุณธามสั่งให้คุณไม่ให้ฉันไปที่ฝั่งด้วยนี่คะ งั้นไม่ต้องขนของฉันไปหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันจะอยู่ที่นี่ตามที่คุณธามต้องการเอง คุณรีบไปเถอะค่ะ""ถึงแม้ว่าจะเป็นคำสั่งของนายน้อย แต่ผมก็ไม่ได้จะทำตามคำสั่งของนายน้อยตั้งแต่แรกแล้วล่ะครับ""หมายความว่ายังไงหรือคะ""ก็หมายความว่าผมคงไม่ใจร้ายให้คุณหนูอยู่ที่นี่โดยไม่มีอาหารน่ะสิครับ แล้วผู้หญิงตัวคนเดียวต้องอยู่บนเกาะตามลำพัง ถึงจะเป็นเกาะส่วนตัว แต่ก็อันตรายอยู่ดีนะครับ ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก งั้นรีบขนของกันเถอะครับ เดี๋ยวชักช้านายน้อยจะโมโห""ถึงคุณกล้าจะไม่บอกให้ฉันทำแบบนั้น แต่ฉันคงจะทำตามที่คุณกล้าต้องการไม่ได้หรอกค่ะ เพราะฉันก็ตั้งใจว่าจะอยู่ที่นี่ต่อตั้งแต่แรกแล้วฉะนั้นคุณกล้าไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ""หมายความว่ายังไงครับ คุณหนูก็รู้ความจริงอยู่แล้ว คุณหนูไม่เห็นจะต้องทำตามคำสั่งของนายน้อยเลยก็ได้นี่ครับ แล้วทำไมยังจะทำตามที่นายน้อยสั่งอยู่อีกล่ะครับ คุณหนูต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ""ไม่เป็นไรหร

"วันนี้ทั้งวันก็ไม่ต้องเข้ามาในห้องนี้จนกว่าจะเย็นด้วยล่ะ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉันก็ไม่ต้องเข้ามา""ค่ะคุณธาม งั้นเม็ดพลอยเอารถเข็นอาหารออกไปเก็บเลยนะคะ เดี๋ยวเม็ดพลอยขออาบน้ำแต่งตัวก่อน แล้วจะรีบออกไปเลยค่ะ"เม็ดพลอยเร่งทำทุกอย่างให้เร็วที่สุด วันนี้เธอเลือกที่จะแต่งตัวเป็นทางการหน่อย เผื่อจะได้แวะไปสมัครงานที่เธอเคยทำงานพาร์ทไทม์ก่อนหน้านั้นภารกิจประจำวันของเธอในแต่ละวัน เธอก็ตื่นแต่เช้าเพื่อช่วยแม่บ้านทำความสะอาด ถึงจะไม่ได้มีใครสั่งให้ทำงานในบ้าน แต่เธอก็ไม่อยากจะอยู่นิ่งเฉยเพราะเธอก็มาอยู่เป็นผู้อาศัย แม้จะเพียงเล็กน้อยเธอก็อยากช่วยทำ ในคฤหาสน์ใหญ่โตภายใต้พื้นที่กว้างขวางหลายสิบไร่ เธอแทบจะไม่ได้เจอคนในครอบครัวของสามีเลยด้วยซ้ำ ถึงจะอยู่บ้านหลังเดียวกัน แต่ห้องนอนก็อยู่คนละที่ เธอแทบจะไม่รู้จักอะไรเกี่ยวกับคนในครอบครัวนี้เลยเธอรู้เพียงแค่ว่าสามีของเธอเป็นหนุ่มนักเรียนนอก ครอบครัวทำธุรกิจ บรรดาคนในครอบครัวของสามี เธอรู้จักแค่มารดาของเขาเท่านั้น แล้วก็รู้แค่ว่าสามีของเธอมีหลานหนึ่งคนที่เรียกเขาว่า “อา” แสดงว่าสามีของเธอก็น่าจะมีพี่ชายด้วย ซึ่งที่เธอรู้ก็มีเพียงแค่นี้เท่านั้นทุก

"เธอน่ะ มานี่หน่อยสิ" เม็ดพลอยที่เพิ่งกลับจากการทำงานพาร์ทไทม์ที่โรงแรมก็ชะงักไปเล็กน้อย พอเดินเข้าประตูคฤหาสน์ก็เจอกับมารดาของสามีที่เหมือนจะมายืนรอเธออยู่ก่อนแล้ว เธอจึงเดินตามมารดาของธามไทเข้าไปที่โซฟาหรูตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ เธอก็แทบจะไม่ได้เจอมารดาของสามีเลย ซึ่งแทบจะนับครั้งได้นี่อาจจะเป็นครั้งที่สามที่ได้เจอหน้ากัน ถึงแม้จะอยู่บ้านหลังเดียวกันแต่ด้วยสภาพบ้านที่กว้างใหญ่แบบนี้ ขนาดคนในครอบครัวก็ยังแทบจะไม่ได้เจอกันเลยด้วยซ้ำ"สวัสดีค่ะคุณนาย""เห็นคนใช้บอกว่าช่วงหนึ่งเดือนมานี้ เธอออกไปข้างนอกแทบทุกวันเลยนี่ เธอไปทำอะไรทำไมไม่แจ้งให้ฉันรู้ จะไปทำอะไรที่ไหนก็ออกไปโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้ คิดว่าฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง""ขอโทษนะคะคุณนาย คือว่าเม็ดพลอยออกไปทำงานน่ะค่ะ พอดีว่าเม็ดพลอยไม่อยากอยู่เฉย ๆ เพราะว่าช่วงกลางวันคุณธามก็ไม่ให้เข้าไปอยู่ในห้อง เม็ดพลอยก็เลยออกไปทำงาน ดีกว่าอยู่เฉย ๆ ทั้งวันน่ะค่ะ แต่ก่อนจะออกจากบ้าน เม็ดพลอยก็ตื่นมาทำความสะอาดที่คฤหาสน์ทุกวันนะคะ เม็ดพลอยไม่ได้อยู่เฉย ๆ แน่นอนค่ะ""ต่อไปเธอจะทำอะไรนอกเหนือจากงานก็ต้องบอกฉันด้วย เพราะเธอก็มาอาศัย