《หัวใจไร้เงารัก Loveless》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

"คุณธาม...อ๊ะ!"ร่างเปลือยถูกกดลงบนโซฟาหรูโดยคนตัวสูง ก่อนที่มือหนาจะแยกขาเรียวออกจากกันแล้วจงใจออกแรงที่มือเพื่อเล้าโลมตรงจุดกลางกายสาวเริ่มที่มีน้ำสีใสหล่อลื่นราวกับจงใจทำ "แค่จูบนิดจูบหน่อยก็มีอารมณ์แล้วสินะ หรือว่าจะเป็นเพราะฉันใช้ความรุนแรง? เธอถึงได้มีอารมณ์น่ะ""อ๊ะ! จะ…เจ็บค่ะ คุณธาม…เม็ดพลอยเจ็บ" มือเล็กจิกโซฟาหรูอย่างแรงแล้วเม้มปากแน่น เพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกไว้ ถึงแม้ว่าใบหน้าของเธอในตอนนี้จะทรมานแค่ไหน แต่เธอก็ขอแค่อย่าให้มีเสียงเจ็บปวดเล็ดลอดออกไปก็พอ"เอานิ้วใส่ไปแค่นี้ทำเจ็บ เอากันมาตั้งหลายครั้งยังไม่ชินอีกหรือไง ใส่นิ้วเข้าไปแค่สองนิ้วยังร้องคร่ำครวญขนาดนี้ มันก็ต้องชินให้ได้สักทีนะ เพราะของฉันมันใหญ่กว่านิ้วมากนะ"เธออยากพูดออกไปเหลือเกิน ว่าเธอต้องการเพียงแต่ความอ่อนโยนจากเขาบ้างเท่านั้น เพราะไม่มีครั้งไหนที่เขาจะสัมผัสเธออย่างทะนุถนอมเลย มือหนารูดซิปกางเกงออก ก่อนจะฉีกถุงยางป้องกัน เขาไม่รีรอที่จะดันแก่นกายใหญ่ที่แข็งขึงตอกอัดเข้ามาในตัวเธอจนสุดแรง เม็ดพลอยได้แต่กัดฟันเพื่อสะกดกลั้นเสียงร้องไว้ พลางทำสีหน้าเหยเกด้วยความทรมาน ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่แก่นก

มือเล็กปาดเหงื่อบนหน้าผาก หลังจากที่เธอพรวนดินที่แปลงดอกไม้หลังบ้านพักตากอากาศจนร่วนซุย"อูย...เจ็บจัง" ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่ร้อนจัด เม็ดพลอยมองดูที่มือของตัวเองก็ตกใจ"มือแตกเลยหรือเนี่ย" ใบหน้าเนียนใสที่แดงก่ำจนเป็นสีแดงจัด มองดูมือของตัวเองที่แตกจนพุพองขึ้นมาเล็กน้อย "เป็นเพราะขุดดินแน่เลย มือถึงได้เป็นแบบนี้ ถ้าโดนน้ำคงจะแสบแน่ ๆ ทำเพลินจนลืมความเจ็บไปเลยแฮะ"ร่างเล็กเดินกลับเข้าไปในบ้านเมื่อเธอเตรียมดินเสร็จ แล้วค่อยนำดอกไม้ลงปลูกอีกทีในตอนเย็น"คุณธามคะ เม็ดพลอยเตรียมดินเพลินจนเลยเวลาทานอาหารเที่ยงเลย เดี๋ยวจะรีบไปอุ่นอาหารให้นะคะ รอสักครู่ค่ะ""ไม่ต้อง! เธอคิดว่าฉันจะหิ้วท้องรอคนอย่างเธอมาทำให้หรือไง ฉันทานตั้งนานละ ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ""ขอโทษจริง ๆ นะคะ แล้วเย็นวันนี้คุณธามอยากจะทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ""จะทำอะไรก็ทำมาเถอะ อย่าเอารสชาติห่วย ๆ มาให้ฉันกินก็พอ ว่าแต่แปลงดอกไม้ของฉันไปถึงไหนแล้ว""อ๋อ…เม็ดพลอยพรวนดินแล้วค่ะ เดี๋ยวจะเอาดอกไม้ลงในตอนเย็นนะคะ""ดอกกุหลาบพ่อบ้านเอามาเยอะไหม""ประมาณยี่สิบต้นค่ะคุณธาม""ดูแลดี ๆ ด้วยล่ะ ถ้าดอกไม้ของฉันเสียหายแม้แต่นิดเดียวละก็ รู้น

เม็ดพลอยสะดุ้งตื่นมาตอนตีสาม เมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้องฟ้าแลบเสียงดังสนั่นอย่างน่ากลัว จึงรีบดันตัวเองลุกขึ้นจากผ้าห่ม ก่อนจะรีบวิ่งไปปิดผ้าม่านที่ชายหนุ่มชอบเปิดทิ้งไว้ในตอนกลางคืนจากนั้นเธอก็คว้าผ้าห่มมาคลุมทั้งตัวให้เหลือแค่หน้า ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เตียงแล้วเอาหลังพิงไว้ เม็ดพลอยนั่งตัวสั่นอยู่ในผ้าห่มด้วยความกลัว เพราะเธอเป็นคนกลัวเสียงฟ้าร้องตั้งแต่เด็กแล้ว จนถึงตอนนี้เธอก็ยังตกใจและกลัวทุกครั้งเวลาที่ได้ยินเสียงฟ้าแลบ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่ชินสักที เธอจึงไม่ชอบฤดูฝนมากที่สุดครั้งนี้เธอไม่สามารถปฏิเสธการออกต่างจังหวัดได้ เพราะเธอไม่มีสิทธิ์และไม่สามารถที่จะคัดค้านอะไรได้ทั้งนั้น เธอจึงได้แต่ภาวนาตลอดว่าอย่าให้มีฝนฟ้าคะนองระหว่างที่เธอมาอยู่ที่เกาะนี้เลย แต่การภาวนาของเธอก็ไม่เป็นผล เพราะตอนนี้มีทั้งฟ้าร้องฟ้าแลบเสียงดังอย่างหนักจนพื้นบ้านสะเทือนอย่างน่ากลัวร่างเล็กนั่งชันเข่างอตัวเข้าหากันโดยมีผ้าห่มคลุมตัวเองไว้ ก่อนจะเอามือปิดหูทั้งสองข้างพลางนั่งตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มตรงปลายเตียงเม็ดพลอยไม่สามารถสะกดกลั้นเสียงร้องไห้ของตัวเองออกมาได้ เวลาที่ได้ยินเสียงฟ้าร้องคำรามเสีย

ธามไทเดินออกจากบ้านพักตากอากาศแล้วก้าวขายาว ๆ ไปที่สนามหญ้าหลังบ้าน เขาฝ่าฝนออกไปโดยไม่สนใจอะไรนอกจากรีบสาวเท้าไปยังสนามหญ้าให้เร็วที่สุดเขามองดูคนตัวเล็กที่เนื้อตัวเปียกปอนและชุ่มไปด้วยน้ำฝน เธอหมดสติโดยนอนงอตัวในท่ากอดเข่า สายตาคมกริบจ้องไปที่ใบหน้าซีดไร้สีสันด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ก็สอดแขนแกร่งแล้วรวบคนตัวเล็กขึ้น จากนั้นก็รีบเดินตรงไปยังภายในตัวบ้านเขาจัดการถอดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มออกจนหมดที่โซฟาชั้นล่าง ก่อนจะอุ้มร่างเปลือยเปล่าเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องนอนแล้วอุ้มลงอ่างอาบน้ำ จากนั้นก็เปิดน้ำอุ่นใส่ในอ่างทันที"เฮ้อ…ยัยโง่โอ๊ย! เธอนี่มันโง่จริง ๆ แล้วจะทำยังไงต่อไปเนี่ย หวังว่าคงไม่ตายก่อนนะ ถ้าจะตายก็ไปตายที่อื่นเถอะ"ธามไทปิดน้ำเมื่อเห็นว่าน้ำล้นอ่างแล้ว ก่อนจะปล่อยให้เม็ดพลอยนอนแช่น้ำอุ่นในอ่างแบบนั้นสิบนาทีต่อมา ธามไทก็เดินเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง พร้อมถือผ้าขนหนูเข้าไปด้วย จากนั้นก็รวบร่างเล็กขึ้นจากอ่าง แล้วพันผ้าขนหนูรอบตัวก่อนจะเดินตรงไปที่เตียง แล้ววางคนตัวเล็กไว้บนเตียงใหญ่ของเขาใบหน้าใสเริ่มมีสีระเรื่อเมื่อเจอกับน้ำอุ่น แต่ริมฝีปากก็ยังซีดเผือดเหมือนเดิม สายตาคมดุเหลือบ

"อีกแล้วหรือเนี่ย ทำไมถึงได้มานอนที่เตียงของคุณธามอีกนะ หรือว่าเมื่อคืนเราจะเผลอหลับไป" เม็ดพลอยมองดูนาฬิกาดิจิทัลบนผนังเพื่อมองดูเวลาก็ตกใจ"บ่ายโมงแล้ว แย่ละ…แล้วนี่คุณธามจะทำยังไงนะ ยังไม่ได้ทำกับข้าวเลย แล้วยังไม่ได้ทำความสะอาดบ้านด้วย ตายแน่ ๆ เลยเม็ดพลอย โอ๊ย!"พอขยับร่างกายก็รู้สึกปวดแปลบไปหมด ไม่ว่าจะขยับไปทางไหนก็รู้สึกเจ็บจนเธอต้องเอนตัวลงไปนอนบนหมอนตามเดิม"ทำยังไงดีล่ะ ขยับไม่ได้เลย แบบนี้เราจะลงจากเตียงยังไงดี เดี๋ยวถ้าคุณธามขึ้นมานอนที่เตียงแล้วเรายังอยู่บนเตียงอีก เราจะต้องโดนต่อว่าแน่ ๆ เลย"เม็ดพลอยก็ได้แต่คิดในใจว่าการที่เธอไม่โดนดุเรื่องที่นอนบนเตียงของเขา อาจจะเป็นเพราะเขาไม่ได้ขยับตัวมาทางฝั่งเตียงที่เธอนอนก็ได้ ก็เลยไม่รู้ว่ามีคนนอนอยู่ข้าง ๆ แต่ถ้าเขาขึ้นมาอีกรอบยังไงก็ต้องโดนจับได้แน่ เพราะถ้ายังไม่ถึงเวลานอน เขาก็มักจะนั่งบนเตียงฝั่งที่เธอนอนอยู่ทุกครั้งตึก ตึก ตึกเสียงฝีเท้าและเสียงไม้เท้าดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ แต่เม็ดพลอยก็ไม่สามารถที่จะขยับตัวลงจากเตียงได้ เธอรีบกลั้นหายใจด้วยกลัว เพราะไม่รู้ว่าเธอจะต้องโดนอะไรอีกหลังจากนี้"ทำไมถึงยังมานอนที่เตียงฉันอีก ล