All Chapters of เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น: Chapter 101 - Chapter 110

หลังจากคุยกับเพื่อนพอหอมปากหอมคอ ภาคิณก็พาเพชรกล้ากลับไปที่ห้องอีกครั้ง เขาเห็นร่างเล็กกำลังเอาจานอาหารไปวางไว้ที่โต๊ะ ภาคิณมองดูชุดสูทที่เขาต้องใส่วันนี้ แขวนอยู่ตรงด้านนอกของตู้เสื้อผ้านี่สินะ ชีวิตครอบครัวที่มีความสุข ชีวิตเรียบง่ายไม่วุ่นวายที่เด็กสาวพูดถึง ถึงเขาเพิ่งจะเคยสัมผัสกับชีวิตที่ติดดินแบบนี้เป็นครั้งแรก นอนในห้องเล็ก ๆ แคบ ๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก ทานอาหารที่ไม่ต้องให้เชฟมาทำ ไม่ต้องไปนั่งร้านอาหารหรู แต่มีคนที่เรารักคอยทำทุกอย่างให้อย่างตั้งใจ แม้จะลำบากสักหน่อย แต่เขาก็รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเขาจะไม่บ่นอะไรทั้งนั้น แม้ว่าสิ่งที่เขาจะต้องเจอต่อจากนี้จะลำบากมากกว่าที่เป็นอยู่ก็ตาม แม้เขาจะไม่เคยสัมผัสการใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแบบนี้มาก่อนในชีวิต เขาก็จะอดทน เพราะเด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้ เธอเข้มแข็งและผ่านความยากลำบากมามากกว่านี้อีก ต่อให้เขาจะต้องเจอกับบททดสอบที่ยากลำบากกว่านี้ เขาก็จะไม่ปริปากบ่นอย่างแน่นอนถ้าลูกกับเมียของเขายังอยู่ที่นี่ เขาก็จะอยู่ที่นี่จนกว่าเธอจะยกโทษให้เขาภาคิณวางเพชรกล้าไว้บนเตียง แล้วเดินไปหาเด็กสาวที่กำลังตักข้าวใส่จาน"ปรายทำกับข้าวเสร็จแล้ว

"ถ้าน้องปรายอึดอัดก็บอกเขาไปเลยสิครับว่าไม่ต้องการ พี่บอกแล้วว่าพี่ก็อยากจะดูแลน้องปรายกับเพชรกล้าเอง แต่น้องปรายยังไม่ให้โอกาสพี่เลยสักครั้ง"ธามรู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก ปรายฟ้าไม่เคยให้โอกาสเขาเลยแต่กลับให้โอกาสกับบิดาของเพชรกล้า แบบนี้ก็คิดได้เพียงอย่างเดียวว่าเธอก็คงจะรักเขาเหมือนกัน แต่ก็อาจจะยังไม่รู้ตัวเพราะเธอยังดูไร้เดียงสากับเรื่องความรักอยู่มาก"พี่โทรไปหาตั้งหลายสายทำไมไม่รับล่ะครับ"ร่างสูงในชุดสูทหรูรีบผลักประตูห้องเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาโทรหาเธอตั้งหลายสายแต่ก็ไม่รับ ก็เลยเป็นห่วงรีบปลีกตัวจากบริษัทมาก่อนเพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอและลูก พอมาถึงหน้าห้องก็เจอรองเท้าผู้ชายอีก นั่นยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากเข้าไปใหญ่ต้นน้ำตะลึงอ้าปากค้าง เธอขยี้ตามองกี่ทีก็ไม่ใช่ฝัน คนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้คือนักแสดงชื่อดังที่เธอชื่นชอบมาหลายปี วันนี้ได้เจอตัวเป็น ๆ ก็ทำให้เธออึ้งจนแทบหยุดหายใจใบหน้าคมของภาคิณจ้องไปที่นักแสดงรุ่นน้องด้วยความไม่พอใจ เขาไม่ค่อยชอบตั้งแต่ตอนที่ธามมักจะแสดงตัวว่าปรายฟ้าเป็นคนสำคัญสำหรับเขาอยู่แทบทุกครั้ง"ป๊ะป๋า ป๊ะป๋า" เพชรกล้ารีบคลานไปหาผู้เ

"นี่ใช่ราคาอาหารจริง ๆ หรือปราย ทำไมมันถึงได้ถูกแบบนี้ล่ะ" หลังจากพนักงานมารับออเดอร์แล้ว ภาคิณก็ถามเด็กสาวด้วยความแปลกใจ"ราคาปกตินะคะ ก็ราคามาตรฐานค่ะ"หลังจากพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟแล้ว สองหนุ่มก็ถามพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย"อันนี้อะไรน่ะ""อันนี้เรียกลาบหมูค่ะ อร่อยนะคะ เจ้านี้รสเด็ดเลย พี่คิณกับพี่ธามลองทานดูสิคะ"หลังจากนั้นทั้งสองหนุ่มก็ทานอาหารอีกหลายอย่างที่ไม่เคยทานมาก่อน"อร่อยเหมือนกันนะเนี่ย ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีอาหารที่ถูกและอร่อยขนาดนี้"หลังจากที่รับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว ปรายฟ้าก็เรียกพนักงานที่สนิทมาคิดเงินทันที"ทั้งหมด 760 บาท นะปราย""ได้ค่ะพี่ แป๊บนะคะ""เดี๋ยวพี่จ่ายเอง" ภาคิณรีบคว้าหากระเป๋าเงินที่กางเกงอย่างรวดเร็ว"ไม่ได้ค่ะ วันนี้ปรายตั้งใจจะเลี้ยงทุกคนนะคะ พี่คิณไม่ต้องควักเลยค่ะ""ก็พี่จะจ่ายเองไง เงินปรายก็เงินพี่ เงินพี่ก็เงินปราย ผัวเมียก็ใช้กระเป๋าใบเดียวกันอยู่แล้ว จะไปคิดมากทำไมเนี่ย"ภาคิณกวักเรียกพนักงานที่สนิทกับปรายฟ้า เธอก็รีบเดินไปหาทันที เรื่องอะไรจะปล่อยให้โอกาสหลุดมือที่จะได้ใกล้ชิดสักนิดก็ยังดี ถึงจะอึ้งอยู่สักพักใหญ่ที่ดาราหนุ่มที่เธอปลื้ม

ภาคิณมองดูเด็กสาวจากทางด้านหลัง ดูท่าทางเธอยังคิดมากเรื่องอะไรอยู่แน่ ๆ หรือว่าเขายังบอกอะไรเธอไม่หมดหรือเปล่า"น้องปรายเคยบอกใช่ไหมว่าเราไม่มีอะไรเหมาะสมกัน เพราะเราสองคนมันอยู่คนละสังคม เป็นสังคมที่ต่างกันราวฟ้ากับดิน พี่กินอาหารหรู ปรายกินอาหารข้างทาง พี่เป็นนักแสดง ปรายเป็นแค่คนธรรมดา พี่แค่อยากลดความแตกต่างระหว่างเราสองคนได้ แม้จะเพียงแค่น้อยนิดพี่ก็อยากจะทำ""พี่คิณไปได้ยินประโยคนี้มาจากไหนคะ ปรายจำไม่เห็นได้ว่าเคยคุยเรื่องนี้กับพี่นะ""เรื่องนั้นช่างเถอะครับ เอาเป็นว่าเพราะประโยคนี้ก็มีส่วนที่ทำให้พี่ตัดสินใจอยากอำลาวงการครับ""ทำไมล่ะคะ""เพราะปรายจะได้เลิกคิดสักทีว่าเราสองคนไม่เหมาะสมกัน ถ้าพี่เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ปรายจะได้เลิกคิดมากถึงเรื่องความไม่เหมาะสมระหว่างเราสองคนสักทีไงล่ะครับ""พี่คิณ" ปรายฟ้าแทบจะไม่อยากเชื่อว่าเขาทำถึงขนาดนี้ เพียงเพื่ออยากจะกลับมาเป็นครอบครัวที่มีความสุขเหมือนครอบครัวอื่น ๆ ทั่วไป เขาถึงกับต้องตัดขาดอาชีพที่ตัวเองรักมากที่สุดออก"เพียงเพราะเรื่องแค่นี้น่ะหรือคะ ทำไมถึงคิดอะไรง่าย ๆ แบบนี้นะ แล้วไม่คิดถึงอนาคตตัวเองบ้างล่ะคะพี่คิณ""ปรายครับ มันไ

"คุณผู้หญิงไม่เปลี่ยนคำนำหน้าชื่อใช่ไหมคะ""เปลี่ยนเลยครับ / ไม่ค่ะ!" ทั้งภาคิณและปรายฟ้าพูดออกมาพร้อมกันทันทีแล้วหันหน้ามองกันอัตโนมัติ"ทำไมล่ะคะ หนูเปลี่ยนเป็นนางก็ดีแล้วนี่คะ จะกลัวอะไร แค่คำว่านางเอง หรือหนูกลัวคนอื่นจะรู้ว่าหนูแต่งงานแล้วหรือไง""ปรายอายุยี่สิบเอ็ดเองนะคะ ยังไม่อยากใช้คำว่านางหรอกค่ะ มันดูแก่จะตาย""ทำไมล่ะ ยังไงหนูก็แต่งงานอยู่แล้ว ใช้นางไปก็จบละ หรือว่ามีแผนจะเลิกกับพี่""พี่คิณคะ ปรายก็ใช้นามสกุลพี่ไหมคะ ปรายขอเถอะ แค่คำว่านางอย่างเดียวที่ปรายจะไม่ยอมเปลี่ยนเด็ดขาด""สรุปคือจะใช้นางสาวใช่ไหมคะ""ถ้าพี่คิณจะให้เปลี่ยนเป็นนาง ปรายไม่เซ็นนะคะบอกก่อนเลย""ทำไมหนูถึงดื้ออย่างนี้คะ""ปรายไม่เอาหรอก อายุยี่สิบเอ็ดต้องเป็นนางแล้วยังไงก็ไม่เอาค่ะ รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วปรายจะเปลี่ยนให้นะคะ"นายทะเบียนสาวแอบหัวเราะในความน่ารักของทั้งคู่ ด่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยความเอ็นดู"ตกลงไม่เปลี่ยนใช่ไหมคะ""ใช่ค่ะ เอานางสาวเหมือนเดิมนะคะ"หลังจากทั้งสองคนได้ลงลายมือชื่อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นายทะเบียนก็ยื่นใบสมรสให้ทั้งคู่คนละหนึ่งชุด"ตอนนี้หนูเป็นเมียพี่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะคะ