All Chapters of เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น: Chapter 111 - Chapter 120

ปรายฟ้าใจเต้นแรง หลังจากที่ภาคิณขับรถเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้ว ตั้งแต่วันที่เธอออกมาจากที่นี่ เธอก็ไม่ได้มาที่นี่อีกเลยและไม่เคยคิดว่าจะได้กลับมาอีกด้วยซ้ำ พอได้กลับมายังสถานที่แบบนี้อีกครั้ง ราวกับว่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้น เหมือนเพิ่งผ่านมาไม่นานนี้เองหลังจากภาคิณจอดรถที่หน้าประตูทางเข้าบ้าน ก็มีพ่อบ้านมารับกุญแจเพื่อเอารถไปจอดยังที่จอดรถของที่บ้านแม่บ้านชื่อพลอยที่เป็นคนที่สนิทกับปรายฟ้าที่สุดเมื่อตอนที่เธอมาอยู่ที่นี่ ก็รีบออกไปหาปรายฟ้าก่อนใคร"ปรายจริง ๆ ด้วย ดีใจจังที่ได้เจอกันอีก เออ…ฉันรู้ข่าวแล้วนะเรื่องที่เธอมีลูกน่ะ ไม่ใช่เรื่องโกหกจริง ๆ สินะ"พลอยมองไปยังเพชรกล้าที่นอนซบไหล่ปรายฟ้าอยู่ เธออยากจะอุ้มคนตรงหน้าเหลือเกิน แต่เจ้านายหนุ่มกลับดันตัวปรายฟ้าให้เข้าไปในบ้าน พลอยจึงยังไม่มีโอกาสได้สัมผัสหลานตามที่ตั้งใจไว้"พี่พลอย เดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะคะ"พลอยมองตามร่างเล็กของปรายฟ้าที่ถูกภาคิณโอบเอวเดินเข้าไปในบ้าน เธอก็แปลกใจที่เห็นเจ้านายหนุ่มอ่อนโยนกับปรายฟ้าขนาดนี้ เพราะที่ผ่านมาที่เธอเคยได้เห็นแบบที่ผ่านมา ภาคิณไม่เคยพูดจาดี ๆ กับปรายฟ้าเลย

"หนูเลิกทำหน้าเศร้าได้แล้วครับ" หลังจากที่ทั้งสองได้ออกจากบ้านมาแล้ว เพื่อไปยังจุดหมายคือที่พักของปรายฟ้าในจังหวัดสมุทรปราการ ปรายฟ้าก็ทำหน้าเศร้ามาตลอดทางเพราะเธอกังวลและเป็นห่วงลูกชายของเธอมาก"ปรายกังวลจังค่ะว่าลูกจะอยู่ได้ไหม จะเข้ากับทุกคนได้หรือเปล่า จะทำให้ทุกคนวุ่นวายหรือเปล่าน่ะค่ะ""ถ้าเป็นห่วงก็โทรหาสิครับ ได้ไลน์ของพิมมาแล้วไม่ใช่หรือ""ปรายเกรงใจน่ะค่ะ""งั้นก็เอามือถือของพี่โทรสิครับ นี่ไงครับ""ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวถ้าถึงห้องพักค่อยโทรดีกว่า เราเพิ่งออกมาเองค่ะ""ถ้าเหนื่อยก็นอนเถอะนะ ถ้าถึงห้องพักแล้วพี่ค่อยปลุก""ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวปรายนั่งคุยเป็นเพื่อนพี่ดีกว่า"ทั้งสองคนมาถึงห้องพักในช่วงดึก ส่วนปรายฟ้าก็อยากโทรหาลูกชายใจแทบขาด แต่มันค่อนข้างดึกแล้ว เธอก็กลัวว่าจะรบกวนเวลาของทุกคนที่บ้านนั้นภาคิณถอดชุดสูทออกเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำ เขาสังเกตเห็นว่าภรรยานั่งนิ่งมาตลอดทาง เธอคงจะเป็นห่วงเพชรกล้ามากแน่ ๆ เพราะทั้งสองคนอยู่ด้วยกันตลอดเวลา แทบจะไม่ได้ห่างกันเลยสักวัน"มาคุยสิครับ ตอนนี้ลูกอยู่ในสายน่ะ" ภาคิณยื่นโทรศัพท์ของเขาให้เพราะเขาทนเห็นเธอที่ทำหน้าเศร้าไม่ไหว เสีย

ปรายฟ้านอนหลับยาวด้วยความอ่อนล้า ถึงจะเลยเวลาตื่นที่เธอมักจะตื่นเป็นประจำแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงนุ่มโดยไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลยร่างเปลือยสองร่างนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ชายหนุ่มที่รู้สึกตัวตื่นก่อนก็มองที่ใบหน้าหวานที่ยังหลับสนิทอยู่ ขนาดตอนนอนก็ยังน่ารักขนาดนี้จนทำให้ภาคิณอดใจไม่ไหว ใบหน้าคมจึงพรมจูบไปทั่วใบหน้าใสอย่างยั้งใจไม่อยู่เคราสาก ๆ ที่โผล่พ้นขึ้นมาเล็กน้อย พอสัมผัสกับใบหน้าใสก็ทำให้ปรายฟ้าเริ่มรู้สึกตัว"พะ…พี่คิณ" ปรายฟ้าที่กำลังโดนจู่โจมอย่างหนักก็ดันใบหน้าหล่อเหลาของสามีออกทันที ใบหน้าคมก็เอาแต่จูบไปทั่วใบหน้าเธอไม่ยั้ง แถมยังทำท่าจะจูบเธออีกด้วย"พี่คิณคะ ปรายยังไม่ได้แปรงฟันเลยนะคะ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ปล่อยปรายได้แล้ว"มือหนาที่ซุกซนก็เอาแต่ลูบสัมผัสไปทั่วร่างกายเปลือยเปล่าของเธอ ร่างสูงรั้งตัวเข้ามาแนบชิดกัน จนปรายฟ้าหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เมื่อเธอรับรู้ได้ถึงความแข็งชันที่ดันอยู่ตรงหน้าท้องเธอปรายฟ้ามองดูนาฬิกาที่ผนังห้องแล้วตกใจ เพราะเธอเพิ่งรู้ตัวเองว่าตื่นสายกว่าเวลาปกติไปหลายชั่วโมง"สายแล้วค่ะพี่คิณ ปล่อยปรายเถอะค่ะ ปรายจะไปอาบน้ำแล้ว""ไ

"พรุ่งนี้หนูต้องไปบริษัทกับพี่นะคะ""ว่าแต่พี่คิณจะให้หนูไปทำไมหรือคะ" ปรายฟ้ารู้สึกใจเต้นแรงทุกครั้งเวลาที่สามีลงท้ายด้วยคำว่า "คะ" กับเธอ เพราะช่วงหลังมานี้เขามักจะลงท้ายแบบนี้ตลอด ไม่ว่าจะฟังกี่ครั้งก็ยังไม่รู้สึกชินสักที"ก็หนูเรียนบัญชีไม่ใช่หรือไงคะ ก็มาเป็นเลขาของพี่น่ะสิ""แต่ปรายยังเรียนไม่จบเลยนะคะ แล้วปรายก็ไม่มั่นใจว่าจะทำงานได้ดีเลยค่ะ ประสบการณ์ก็ไม่มี พี่คิณน่าจะหาเลขาที่พร้อมและมีประสบการณ์ดีกว่านะคะ""ก็หนูบอกไม่อยากอยู่เฉย ๆ ไม่ใช่หรือไงคะ พี่ก็กำลังหาอะไรที่มันเหมาะกับหนูอยู่ไง แต่พี่บอกไว้ก่อนนะ ว่าห้ามไปทำงานที่ร้านอาหารอีก มาเป็นเลขาพี่ก็ได้ เดี๋ยวค่อย ๆ ฝึกกันไป""งั้นปรายขอไปลองงานก่อนได้ไหมคะ ปรายอยากลองไปสัมผัสกับการทำงานของบริษัทแบบเต็มรูปแบบ เพื่อหาประสบการณ์ก่อน ขอให้ปรายไปทำงานที่บริษัทพี่คิณในฐานะลูกจ้างก่อนนะคะ แล้วก็อย่าเพิ่งบอกใครเรื่องที่เรา เอ่อ...คบกันเป็นแฟนน่ะค่ะ""ก็ได้นะคะ แต่ทำไมต้องปิดบังเรื่องของเราล่ะ หรือว่าหนูแอบมีคนอื่นที่อยู่ในบริษัทพี่""จะไปกันใหญ่แล้วค่ะพี่คิณ คิดไปถึงไหนกันเนี่ย ปรายแค่ไม่อยากโดนกดดันน่ะค่ะ ถ้าทุกคนรู้ว่าปรายเป็นแฟนข

"อ้าว…พี่คิณมารอรับปรายหรือคะ" ปรายฟ้ารีบถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าห้องด้วยความแปลกใจ ที่เห็นสามีมารออยู่ที่หน้าประตูห้องแบบนี้"แล้วกลับมายังไงคะ" ภาคิณล็อกประตูแล้วเดินตามหลังปรายฟ้าไปที่ตู้เสื้อผ้า"อ๋อ…พอดีเพื่อนที่แผนกมาส่งน่ะค่ะ เขาก็ทำงานอยู่ด้วย ปรายก็เลยมีเพื่อนนั่งทำงาน พอเขาเห็นว่ามันดึกแล้วก็เลยอาสามาส่งน่ะค่ะ""บอกพี่ไปรับก็ได้นี่คะ" เขารู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่ภรรยาเขาไม่ได้ปิดบังเรื่องที่มีคนมาส่งถึงที่นี่"ไม่เป็นไรเลยค่ะ ปรายไม่ได้ลำบากอะไร""งั้นมาทานข้าวก่อนเถอะค่ะ แล้วค่อยอาบน้ำนอน""แต่ปรายยังไม่ได้ทำความสะอาดครัวเลยนะคะ""พี่ทำให้หมดแล้ว นี่ไง" ปรายฟ้าตกใจเป็นอย่างมากที่เคาน์เตอร์ครัวสะอาดหมดจด แถมสิ่งของในห้องก็ถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย"เอ่อ…พี่คิณทำไม่เป็นไม่ใช่หรือคะ แล้วทำได้ยังไงคะเนี่ย ปรายตกใจหมดเลย""พี่ก็เปิดดูในยูทูปเอาน่ะสิ พี่ก็อยากทำอะไรเพื่อหนูบ้าง""ขอบคุณมากเลยนะคะ""ขอบคุณทำไมคะ ก็หนูเหนื่อยอยู่คนเดียว ทั้งเลี้ยงลูก ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน พี่ทำแค่นี้ยังเหนื่อยไม่ได้ครึ่งของหนูหรอกค่ะ""ขอบคุณมากเลยนะคะ" ร่างเล็กเข้าไปกอดร่างสูงทันที ศีรษะเล็ก