All Chapters of สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง: Chapter 91 - Chapter 100

‘เสี่ยวหราน ลูกขยายความให้แม่ฟังมากกว่านี้ได้ไหม’ เยว่ชิงถามเสี่ยวหรานน้อย แน่นอนว่าลู่เสียนรอฟังอยู่เช่นกัน‘มีสองแม่ลูกญาติห่างๆของท่านย่ากำลังเดินทางมาเมืองหลวงเพื่อพบท่านย่ากับท่านพ่อขอรับ’‘ญาติผู้นั้นหวังให้บุตรสาวเข้าจวนโหวเป็นฮูหยินอีกคนหนึ่งของท่านพ่อ’ เสี่ยวหรานน้อยบอกบิดามารดา เมื่อทั้งสองได้ฟังก็อึ้งไปชั่วขณะ“ญาติท่านช่างกล้านัก รู้ว่าท่านสมรสมีลูกเมียแล้วยังจะหน้าด้านมาเสนอตัวอีก ลู่เสียน..ท่านรู้จักหรือไม่ว่าพวกนางเป็นผู้ใด” เยว่ชิงหันไปถามลู่เสียนซึ่งทำหน้าเหวอไม่รู้เรื่องราวอะไรมาก่อน“ข้าจะไปรู้จักได้อย่างไร เรื่องพวกนี้เพิ่งได้ยินจากลูกเรานี่แหละ” ลู่เสียนกล่าวปฏิเสธทันที“แน่ใจนะ” เยว่ชิงถามย้ำนัยน์ตาหรี่ลงจ้องจับผิดสามี“แน่ใจสิ ข้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรกับเรื่องนี้ด้วยทั้งนั้นนะ” ลู่เสียนตอบคำหนักแน่น“ฮึ ข้าล้อท่านพี่เล่นนะเจ้าค่ะ หากนางสองแม่ลูกอยากจะมาหาท่านแม่กับตัวท่านนักก็ให้มาเถอะ”

“เอาล่ะในเมื่อพวกท่านสองแม่ลูกเดินทางมาถึงนี่และคารวะทักทายเจ้าของเรือนแล้ว เช่นนั้นก็นั่งลงจิบชาก่อนเถอะ” เยว่ชิงเอ่ยเชื้อเชิญพวกนางนั่งลงอย่างเจ้าบ้านที่ดีจากนั้นจิ้งฮูหยินซึ่งรอให้เจ้าของเรือนอย่างลูกสะใภ้สุดที่รักออกหน้าจัดการกำราบสองแม่ลูกเสร็จ นางจึงเอ่ยปากถามไถ่บ้าง            “พวกเจ้าสองแม่ลูกเป็นญาติฝั่งใดกัน เจ้าบอกว่าเป็นญาติข้าแต่เหตุใดข้ากลับไม่คุ้นหน้าตาหรือได้ยินชื่อเสียงมาก่อนด้วยซ้ำ” จิ้งฮูหยินแสร้งถามสองแม่ลูกกลับไป ทำให้ทั้งสองคนหน้าซีดสลดลงเล็กน้อย            “เอ่อ ข้า..พวกข้าเป็นญาติฝั่งท่านลุงเขยของจิ้งฮูหยินอย่างไรล่ะเจ้าคะ” อี้เหนียงตอบกลับไป            “ลุงเขยข้า? ผู้ใดกัน?” จิ้งฮูหยินถามต่อ                “ก็ท่านลุงฟางจิงเยี่ยนน่

ลู่เสียนยังคงทำหน้าหงอยอยู่ที่เดิม เยว่ชิงจึงหันกลับมาหาแล้วเอ่ยขึ้น“ท่านพี่มัวทำอะไรอยู่น่ะ อุ้มเสี่ยวหรานและเดินตามข้าขึ้นมาสิเจ้าคะ จะได้รีบพักผ่อนกันเสียที”‘ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านพ่องอนท่านแม่น่ะสิขอรับ’ เสี่ยวหรานน้อยกล่าว“มีลูกด้วยกันตั้งสามคนแล้วยังไม่รู้อีกหรือว่าข้ารู้สึกอย่างไรกับท่าน สนหรือไม่สนใจท่านน่ะ”            “คนเช่นข้าหากไม่มีใจให้ ไม่มีทางอุ้มท้องลูกของท่านแน่ สามคนเลยนะ เลิกทำหน้าหงอยแล้วตามมาเถอะ” เยว่ชิงเอ่ยกับคนตัวโตที่ได้ฟังเช่นนั้นจึงยิ้มออกมาได้ รีบอุ้มลูกตามนางไปทันที“ลู่เสียนส่งเสี่ยวหรานน้อยให้แม่นมหลีดูแลต่อ จากนั้นก็จับจูงมือฮูหยินกลับเข้าห้องไปพักผ่อน“ชิงชิง..เจ้าไม่พอใจใช่หรือไม่ที่มีสตรีอื่นมาหาข้าถึงเรือน” ลู่เสียนถามฮูหยินรัก พร้อมเข้าไปโอบกอดรอบเอวนางจากทางด้านหลัง ซุกซบปลายคางลงบนไหล่บอบบางของเยว่ชิง“ผู้ใดบ้างชอบให้สตรีอื่นมาหาสามีตัวเองถึงเรือน อีกทั้งสตรีนางนั้นยังจ้องมอ

หลังสองแม่ลูกไปพึ่งพาสกุลเฟิงก็ได้รับความช่วยเหลือเอื้อเฟื้อเป็นอย่างดีจากนายท่านเฟิงเมิ่งสือ พ่อค้าคหบดีที่ยอมรับลูกพี่ลูกน้องกับหลานสาวเข้ามาพักพิงอาศัยในเรือนด้วยกันอี้เหนียงกับมู่เหยาก็ไม่เกรงอกเกรงใจ คอยตามสืบข่าวเกี่ยวกับจวนโหวเพิ่มเติมจากญาติผู้พี่ จนรู้ว่ามีความเกี่ยวข้องกันด้านการค้า ทั้งสองจึงอาสาไปเจรจาเรื่องค้าขายอ้างว่ารู้จักคุ้นเคยกับจิ้งฮูหยิน รวมทั้งได้เข้าพบจิ้งโหวและลู่เสียนซื่อจื่อมาแล้ว นายท่านเมิ่งจึงให้พวกนางไปเจรจาซื้อขายหินหยกจักรพรรดิซึ่งขุดค้นเจอในเหมืองถ่านหินเมื่อไม่นานมานี้โดยไม่รู้เลยว่าจวนจิ้งโหวมอบหินหยกที่พบเจอทั้งหมดให้กับเยว่ชิง ซึ่งสกุลซูมีกิจการร้านค้าเครื่องประดับเป็นคนรับช่วงจัดการทุกอย่าง“พี่ลู่เสียน วันนี้ข้ากับท่านแม่มาเยือนถึงเรือนสกุลซูอีกครั้งเพราะมีเรื่องกิจการค้าขายมาเจรจาเจ้าค่ะ”มู่เหยากับอี้เหนียงเดินทางมาหาลู่เสียนถึงเรือนสกุลซู แทนที่จะไปติดต่อกับทางจิ้งฮูหยิน“ใช่แล้วล่ะอาเสียน น้าอยากมาเจรจาเรื่องการค้ากับเจ้าหน่อยน่ะ” อี้เหนียงเอ่ยเสริมอีกคนท

อี้เหนียงและมู่เหยาเมื่อได้ฟังเยว่ชิงกล่าวว่าจะให้จิ้งฮูหยินยกเลิกการค้ากับสกุลเฟิงก็น่าซีดสลดลงทันที“เอ่อ..เช่นนั้นข้าไม่รบกวนฮูหยินน้อยจิ้งกับลู่เสียนซื่อจื่อแล้วล่ะ ข้ากับบุตรสาวคงตัวขอตัวลากลับไปก่อน” อี้เหนียงรีบร้อนขึ้นมาทันที“ท่านแม่จะรีบกลับไปทำไมล่ะเจ้าคะ ยังเจรจาการค้าไม่สำเร็จไม่ใช่เหรอ” มู่เหยาดึงดันจะอยู่ต่อ“เจ้าไม่ได้ยินที่ฮูหยินน้อยจิ้งกล่าวหรืออย่างไรกัน หากรั้งอยู่ต่อแล้วกิจการค้าขายสกุลเฟิงเสียหายจะทำเช่นไร ไป..กลับไปตั้งหลักก่อน”อี้เหนียงเอ่ยกับบุตรสาวเสียงเข้ม เพราะท่าทางของเยว่ชิงไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้นแต่น้อย“ฮึ กลับก็ได้เจ้าค่ะ ลู่เสียนซื่อจื่อ..เหยาเอ๋อขอตัวลาไปก่อนนะเจ้าคะ แต่รับรองว่าเราต้องได้พบเจอกันอีกแน่นอน”มู่เหยาเอ่ยทิ้งท้ายหว่านเสน่ห์ส่งสายตา ทั้งยังเรียกแทนตัวเองอย่างใกล้ชิดสนิทสนมกับลู่เสียน จนเยว่ชิงอยากกระชากผมนางมาตบซะเหลือเกินที่กล้าอ่อยสามีนางต่อหน้าต่อตาเช่นนี้แต่ต้องรักษากิริยาท่าทีเอาไว้ ไม่อยากเล่นใหญ่เพราะโทษของมู่เหยายังไม่หนั