All Chapters of สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง: Chapter 61 - Chapter 70

หลังอยู่พูดคุยต้อนรับแขกได้พักหนึ่ง เยว่ชิงก็ถูกนำตัวไปรอเจ้าบ่าวที่เรือนหอ ซึ่งก็คือเรือนในสกุลจิ้งกั๋วกงที่นางกับลู่เสียนพำนักอยู่นั่นเองนางนั่งรอเจ้าบ่าวราวครึ่งชั่วยาม ลู่เสียนก็กลับเข้ามายังเรือนหอซึ่งประดับตกแต่งด้วยสีแดง ทั้งอักษรมงคล ที่นอน หมอน ผ้าห่มแม้นแต่ฉากกั้นก็ถูกสับเปลี่ยนเป็นภาพมงคลอย่างนกยวนยางคู่ด้วยความใส่ใจ“ชิงชิง ข้ามาแล้ว” ลู่เสียนเอ่ยน้ำเสียงมึนเมาเล็กน้อย“ท่านพี่” เยว่ชิงเอ่ยเรียกเขา ขณะที่ลู่เสียนเดินไปหยิบไม้คันชั่งข้างเตียงนอนมาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวตามธรรมเนียมพิธี“ชิงชิง ขออภัยที่ปล่อยให้เจ้าต้องรอนานนะ”“ไม่นานหรอกเจ้าค่ะ ข้านั่งเพลินๆทานขนมของว่างระหว่างรอ ไม่ทันไรท่านก็กลับมาแล้ว” เยว่ชิงตอบสามีกลับไปพร้อมรอยยิ้มหวาน“ที่สำคัญข้าถือโอกาสล้างหน้าล้างตา ปลดมงกุฎหงส์บนศีรษะรวมทั้งเครื่องประดับต่างๆออกจากกายไปด้วย”“ทุกอย่างล้วนล้ำค่าแต่หนักเหลือเกินเจ้าค่ะ คอข้าเกือบเคล็ดเลยทีเดียว” เยว่ชิงอดบ่นไม่ได้

เยว่ชิงนำข้าวของจากมิติพิเศษออกมาแจกจ่ายให้คนยากไร้ สานต่อเจตนารมณ์ของบิดามุ่งมั่นช่วยเหลือผู้คนทุกข์ยากต่อไปนอกจากนั้นนางยังนำข้าวสาร แป้งสาลี แป้งมัน แป้งข้าวโพดและวัตถุดิบอาหารแห้งอื่นๆส่งมอบให้แก่ค่ายทหารที่อยู่ตามชายแดนด้วยสองแม่ลูกสกุลซูช่วยกันดูแลกิจการค้าขายจนกลับมาเจริญก้าวหน้า รุ่งเรืองกว่าแต่ก่อน ทั้งยังใจบุญคอยช่วยเหลือผู้ยากไร้ให้ทานมอบอาหารแก่ผู้ทุกข์ยากอยู่เสมอทำให้ผู้คนในเมืองหลวงต่างพากันยกย่องนับถือ ให้เกียรติและเชิดชูในความใจดีมีเมตตาของสองแม่ลูกสกุลซูไม่น้อยเรื่องราวเลวร้ายคลี่คลายชื่อเสียงของซูฮูหยินได้รับการแก้ไข กลับมาเป็นซูฮูหยินผู้มีเกียรติและศักดิ์ศรีเฉกเช่นเดิม“ชิงชิง เจ้ากำลังทำอะไรอยู่น่ะ” ลู่เสียนเอ่ยถามฮูหยินหลังกลับจากเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทในวังหลวงและเข้ามาหาภรรยาที่ห้อง“ข้ากำลังเตรียมน้ำอุ่นใส่น้ำมันหอมระเหยกลิ่นใหม่ที่ปรุงขึ้น ตั้งใจแช่ตัวลองดูว่าสามารถช่วยผ่อนคลายได้ดีเพียงใดเจ้าค่ะ” เยว่ชิงตอบกลับไป“ดีเลย เช่นนั้นเราแช่ด้วยกันเถอะนะ” ลู่เสียนเดินเข

เยว่ชิงอยู่ดูแลเหลาสุรากุ้ยเฉินกับรั่วเหรินและซูโหว มีแขกเหรื่อมากมายเข้ามาใช้บริการ โดยเฉพาะเย็นวันนี้มีแขกพิเศษอย่างจื่อหรงไท่จื่อมาร่วมด้วย“เชิญพี่จื่อหรงด้านบนชั้นสองเลยเจ้าค่ะ ข้าได้เตรียมห้องรับรองพิเศษเอาไว้ให้ท่านแล้ว”เยว่ชิงเอ่ยพร้อมเชื้อเชิญจื่อหรงไท่จื่อในคราบคุณชายฉิน ขึ้นไปยังห้องรับรองพิเศษของเหลาสุรา โดยมีซือไห่ ลู่เสียนและปู้เฉิงติดตามมาด้วย“ชิงเอ๋อ วันนี้เจ้าคงเตรียมสุราและอาหารรสเลิศเอาไว้ให้ข้าพร้อมเลยสินะ” จื่อหรงไท่จื่อเอ่ยถาม“แน่นอนเจ้าค่ะ พี่จื่อหรงนั่งรอทานออร์เดิร์ฟเรียกน้ำย่อยไปก่อนนะเจ้าคะ”“อะ ออ..เดิบอะไรของเจ้ากัน ชื่อประหลาดนัก แล้วยังมีน้ำย่อยอะไรนั่นอีก”จื่อหรงเอ่ยถามนางด้วยสีหน้าท่าทางอารมณ์ดีแม้นจะฟังที่เยว่ชิงกล่าวไม่รู้เรื่องก็ตาม“ออร์..เดิร์ฟเจ้าค่ะ เป็นอาหารว่างที่ทานเป็นลำดับแรกเพื่อกระตุ้นให้เกิดความอยากอาหารจานต่อๆไปน่ะเจ้าค่ะ”“อ้องั้นเหรอ น่าสนใจจริง มีอะไรบ้างล่ะ”“มียำแมงกะพรุนน้ำมันงา, เต้าหู

หลังได้รับพระราชทานป้ายเกียรติคุณจากจื่อหรงไท่จื่อ ผู้คนทุกระดับทั้งชาวเมืองทั่วไปกระทั่งขุนนางระดับสูงต่างแวะเวียนมาใช้บริการที่เหล่าสุรากุ้ยเฉินกันถ้วนหน้า เป็นไปตามที่เยว่ชิงคาดคิดไว้ทุกประการ“ชิงเอ๋อ เจ้านี่ฉลาดจริงๆ ดูสิพอได้ป้ายเหลาสุราเลิศรสมาแล้ว มีครอบครัวเหล่าบรรดาขุนนางแวะเวียนมากินดื่มที่นี่ไม่น้อยเลย” รั่วเหรินเอ่ยอย่างชื่นชมความคิดของสหายรัก“ไม่เพียงแต่เหล่าขุนนางนะ ชาวเมืองและบัณฑิตทั้งหลายอยากมาชื่นชมลายพระหัตถ์ของไท่จื่อซึมซับความเป็นสิริมงคลที่นี่”“พากันมาดื่มกินจนแน่นร้านทุกวันเลย แม้นแต่ช่วงเช้าก็ยังไม่ว่างเว้น” ซูโหวเสริมขึ้นอีกคน“นั่นเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ข้าคิดทำอาหารมื้อเช้าขึ้นมาเพิ่มเติมอย่างไรล่ะเจ้าคะ” เยว่ชิงเอ่ยอย่างเถ้าแก่เนี้ยหัวการค้าอย่างแท้จริง“นั่นสินะ รายการอาหารเช้าของเรามีเพิ่มขึ้นมาเยอะเลย”“มีพวกติ่มซำ ซาลาเปา ขนมจีบหลากชนิด เสี่ยวหลงเปา ก๋วยเตี๋ยวหลอดอะไรที่เจ้าคิดขึ้น พวกลูกชิ้นนึ่งชนิดต่างๆ”“แม้นแต่ตีนไก่ที่คนไม่นิยมกินกัน เจ้าก็ทำออกมาเป็นอาหารมื้ออร่อยได้ ช่างน่าสนใจจริงๆ” รั่วเหรินเอ่ยอย่างภาคภูมิใจในตัวเยว่ชิง“ข้าไปอยู่นอกเมืองหลวงม

เยว่ชิงจ้องมองสบตาเจ้าตัวน้อย พร้อมสื่อสารกันไปมาโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย ลอบมองสังเกตสหายรักอย่างรั่วเหรินและซูโหวกันไปเงียบๆ“ซูโหวท่านยังไม่ได้ตรวจสอบวัตถุดิบทางด้านนี้เลยนะ เร็วเข้าสิข้าจะได้ให้คนรีบนำมันไปเก็บ”รั่วเหรินเอ่ยปากสั่งงานซูโหวซึ่งตอนนี้พวกเขากำลังตรวจสอบวัตถุดิบและเตรียมขนย้ายเข้าไปเก็บในห้องครัว“ข้าก็กำลังตรวจสอบเครื่องเทศสมุนไพรพวกนี้อยู่อย่างไรเล่า” ซูโหวตอบกลับไป“เจ้านี่นะ มาตรวจพวกเนื้อสัตว์ก่อนสิ ของพวกนี้เสียได้ง่ายจะได้รีบนำไปเก็บอย่างไรล่ะ”“ข้าใช้เวลาไม่นานเสียหน่อย เดี๋ยวเสร็จจากทางนี้แล้วค่อยไปตรวจสอบก็ได้”“งั้นเอารายการเนื้อสัตว์มาเดี๋ยวข้าตรวจดูเอง”รั่วเหรินเอ่ยอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยที่ซูโหวไม่ยอมทำตามคำกล่าวของนางขณะเดียวกันนางก็เข้าไปแย่งสมุดรายการบัญชีเนื้อสัตว์ที่ซูโหวถืออยู่ในมือเพราะคิดว่าเขาชักช้าไม่ทันใจ แต่ดันพลาดพลั้งสะดุดถุงวัตถุดิบเข้าพอดี“ว๊ายยยย..” รั่วเหรินกรีดร้องแทบจะล้มคว่ำลงไปกับพื้นเบื้องหน้า