Alle Kapitel von สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง: Kapitel 101 – Kapitel 105

“ว่าแต่เหตุใดพวกเจ้าจึงไปพบลู่เสียนซื่อจื่อที่เรือนสกุลซูแทนที่จะไปพบจิ้งฮูหยินที่จวนโหวเล่า” เมิ่งสือถามสองแม่ลูก“เอ่อ..พวกเราตั้งใจไปขอบคุณฮูหยินน้อยจิ้งที่วันก่อนเป็นธุระจัดแจงรถม้ามาส่งที่เรือนนี้น่ะเจ้าค่ะ” อี้เหนียงตอบกลับไป“ข้ากับท่านแม่ไปถึงเรือนสกุลซูแต่ยามนั้นฮูหยินน้อยจิ้งยังไม่กลับเรือน จึงนั่งสนทนากับลู่เสียนซื่อจื่อเพื่อรอนางเจ้าค่ะ ผู้ใดจะคิดเล่าว่าจะเกิดเรื่องขึ้น” มู่เหยาเอ่ยเสียงเศร้า“เอาล่ะในเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ ข้าคงต้องไปเจรจาขอโทษที่เรือนสกุลซูกับทางจิ้งฮูหยินเองแล้ว พวกเจ้าระหว่างนี้อยู่ที่เรือนให้ดีอย่าไปก่อเรื่องวุ่นวายกับผู้ใดอีกล่ะ” เมิ่งสือสั่งความเดิมทีเขาไม่ได้พบเจอเฟิงอี้เหนียงญาติผู้น้องนานหลายปี นับจากนางแต่งงานย้ายตามสามีไปอยู่เมืองอื่น ส่วนเขาก็จากบ้านเกิดมาทำการค้าในเมืองหลวงอี้เหนียงเป็นบุตรสาวของท่านลุงเขาซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆของบิดา นับว่าเป็นญาติไม่ห่างไกลกันนัก เขาจึงพร้อมช่วยเหลือดูแลนางสองแม่ลูกซึ่งได้ข่าวมาว่าสามีนางเจ็บป่วยตายไปได้ไม่นาน น่าเห็นใจนัก

“ซื่อจื่อ ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าร้อนเหลือเกิน ข้าต้องการท่าน” จากเอ่ยเรียกมารดา ยามนี้มู่เหยากลับหันมาหาลู่เสียนแทน ด้วยใบหน้าแดงก่ำนัยน์ตาฉ่ำเยิ้มทีเดียว“ซื่อจื่อข้าต้องการท่าน” มู่เหยาจะเข้ามากอดคว้าตัวลู่เสียน แต่เยว่ชิงฉวยตัวนางเอาไว้ได้ทัน“นี่นะหรืออาการแพ้สุรา..พวกท่านใช้ชีวิตมานานถึงเพียงนี้แล้วน่าจะดูออกนะว่ามู่เหยาเจออะไรเข้าไป”เยว่ชิงเอ่ยตอกหน้าอี้เหนียงและเมิ่งสือ ซึ่งตัวเจ้าของบ้านเองผ่านเรื่องราวในชีวิตมามากมายย่อมดูออกว่าหลานสาวโดนยาปลุกกำหนัด ตัวเขาเองถึงกับอึ้งไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้สองแม่ลูกซึ่งเขาไว้วางใจคิดให้ที่พักอาศัย หยิบยื่นน้ำใจไปให้ แต่กลับทำลายกิจการค้าขายของครอบครัว แล้วยังกล้าวางแผนให้เขาเป็นหมากในกระดานใช้เรือนอาศัยเป็นสถานที่ทำเรื่องต่ำช้าไปเสียได้เมิ่งสือทำหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ขณะอี้เหนียงหน้าซีดสลดลงไปเรื่อยๆ มองแววตาโกรธขึ้งของญาติผู้พี่อย่างหวั่นใจไหนจะสายตาท่าทางของจิ้งฮูหยิน จิ้งโหว ลู่เสียนซื่อจื่อและฮูหยินน้อยซึ่งมองมาที่นางกับบุตรสาวอย