All Chapters of สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง: Chapter 71 - Chapter 80

เมื่อสองแฝดรู้ว่ารั่วเหรินกับซูโหวจะไปรับหน้าที่ชิมขนมของว่างที่ร้านต่างๆในเมืองหลวง พวกเขาก็ขอติดตามไปด้วยทันที“ท่านน้ารั่วเหริน ท่านลุงซูโหวพาพวกเราไปด้วยเถอะนะขอรับ” เสี่ยวเหวินเอ่ยปากพร้อมวิ่งมาเกาะขารั่วเหรินเอาไว้“ข้ากับพี่เหวินอยากไปชิมขนมอร่อยด้วยเจ้าค่ะ” หลินเอ๋อน้อยก็เข้ามาเกาะขาซูโหวเช่นกันเจ้าตัวน้อยจ้องมองผู้ใหญ่ทั้งสองคนตาแป๋ว ทำสีหน้าท่าทางออดอ้อนเต็มที่“นะ ให้พวกเราไปด้วยเถอะนะขอรับ”“นะ นะเจ้าคะ”เสี่ยวเหวินกับหลินเอ๋อช่วยกันส่งเสียงออดอ้อนน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนักรั่วเหรินกับซูโหวใจอ่อนยวบก่อนหันไปทางเยว่ชิงมารดาของเจ้าตัวน้อยเพื่อขอความเห็นและขออนุญาตนางไปพร้อมกัน“พวกท่านพาเสี่ยวเหวินกับหลินเอ๋อไปด้วยเถอะ อยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรให้พวกเขาทำ ที่สำคัญความเห็นของเด็กๆก็สำคัญนะ” เยว่ชิงเอ่ยปากอนุญาต“ได้เลยข้าจะดูแลเสี่ยวเหวินกับหลินเอ๋อเอง” ซูโหวตอบด้วยรอยยิ้มยินดี“ข้าด้วย ชิงเอ๋อเจ้าไม่ต้องห่วงนะ รับรองว่

เมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นซ้ำสอง โดยงานนี้ทั้งปากและจมูกเชิดรั้นของรั่วเหรินแนบลงไปบนแก้มของซูโหวเต็มๆ ทำเอาสองหนุ่มสาวหยุดนิ่งค้างอยู่ท่านั้นอีกพักใหญ่ก่อนซูโหวจะได้สติหันกลับมามองรั่วเหรินตามสัญชาตญาณ ทำให้ริมฝีปากหยักหนาได้รูปของเขาสัมผัสเข้ากับริมฝีปากบางอวบอิ่มของนางที่ยังนิ่งอึ้งอยู่ท่าเดิมเข้าพอดี“อะ เอ่อ ขออภัยข้าไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินเจ้า” คราวนี้ซูโหวตั้งสติได้เร็วกว่ารีบเอ่ยและกลับไปนั่งเรียบร้อยอยู่กับที่ทันทีส่วนรั่วเหรินก็กลับไปนั่งหลังตรงใบหน้าร้อนผ่าวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ก้มหน้ามองขนมบนโต๊ะกลบเกลื่อนพูดอะไรไม่ออกสักคำ“เหรินเอ๋อ เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่” ซูโหวเห็นรั่วเหรินเงียบผิดปกติจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“มะ ไม่เจ้าค่ะ เรารีบชิมขนมกันต่อเถอะ” รั่วเหรินพยายามดึงสติตนเองกลับคืนมาอย่างเต็มที่ กล่าวโดยไม่ยอมมองไปทางซูโหวเลยสักแวบหนึ่งซึ่งหากนางหันไปมองทางเขาก็จะรู้ว่าใบหน้าหล่อเหลาคมคร้ามของคนตัวโตก็แดงก่ำไม่แพ้กัน ทั้งยังลามเลยไปถึงใบหูแล้วด้วย“งั้นเรารีบชิมขน

“ท่านมีเรื่องอันใดจะพูดกับข้างั้นหรือเจ้าคะ” รั่วเหรินเอ่ยปากถามซูโหว ที่นั่งทำท่าทางอึกอักนิ่งเงียบมาได้ระยะหนึ่งแล้ว            “ข้าอยากจะคุยเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้น่ะ”            “เรื่องอะไรงั้นหรือเจ้าคะ” รั่วเหรินแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว ทั้งที่ภายในใจนางก็คาดเดาเอาไว้แล้ว            คนอย่างซูโหวเป็นสุภาพบุรุษ เกิดเรื่องแนบชิดกันเช่นนั้นเขาต้องรู้สึกร้อนใจและหาทางพูดคุยตกลงกับนางแน่            “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ตอนที่เราชิมขนมด้วยกันที่ร้านขนมถั่วกวนอย่างไรเล่า” ซูโหวพูดอ้อมแอ้มมีท่าทีขัดเขินเล็กน้อย            “เรื่องนั้น เรื่องที่ท่านหอมแก้มข้า ข้าหอมแก้มท่านและตัวท่านก็ยังมาจุมพิตข้าซ้ำอีกงั้นหรื

ซูโหวพยายามเอาอกเอาใจรั่วเหรินตามที่เยว่ชิงแนะนำอย่างเต็มที่ แต่ดูเหมือนนางยังมีท่าทีเฉยชาห่างเหินกับเขาอยู่ดีนั่นแหละ            “ชิงเอ๋อ พี่ซูโหตามเอาอกเอาใจข้าถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าจะให้ข้าแกล้งทำตัวเฉยชากับเขาอีกงั้นหรือ” รั่วเหรินถามสหายรักท่าทางร้อนใจ            โดยวันนี้พวกนางทั้งสองคนไม่ได้เข้าไปดูแลเหลาสุรากุ้ยเฉิน ปล่อยให้บุรุษอย่างซูโหว ลู่เสียนและปู้เฉิงรับหน้าที่ดูแลกันไป            “เจ้าชอบพี่ซูโหวมานาน เขาเองเป็นบุรุษแต่กลับเก็บงำสงวนท่าทีเอาไว้แบบนี้ ต้องเล่นงานให้หลาบจำเสียหน่อยเถอะ” เยว่ชิงกล่าวนึกเคืองซูโหวแทนสหายรัก            “แต่ข้าสงสารเขานี่ เวลาเห็นพี่ซูโหวทำหน้าหงอยเศร้าใจเพียงนั้น ข้าละอยากโผเข้าไปกอดปลอบโยนเขาเหลือเกิน”      &nb

หลังซูโหวออกมาจากเหลาสุรากุ้ยเฉินแล้วก็มุ่งหน้ากลับไปที่เรือนสกุลเมิ่งทันที            “อ้าวอาโหว วันนี้เจ้าไม่ได้ไปช่วยชิงเอ๋อ ดูแลเหลาสุราหรอกรึ” เมิ่งฮูหยินเอ่ยถามบุตรชายที่เดินหน้าตาตื่นเข้ามา            “ท่านแม่ ท่านต้องช่วยข้าด้วยนะขอรับ” ซูโหวเอ่ยอย่างร้อนรน            “ช่วยอะไรงกัน” เมิ่งฮูหยินเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ            “ช่วยส่งแม่สื่อไปสู่ขอเหรินเอ๋อที่จวนสกุลมู่ให้ข้าเดี๋ยวนี้เลยนะขอรับ”            “ห๊าา แม่สื่อ? สู่ขอ? เหรินเอ๋อ? เหรินเอ๋อไหนกัน? หรือว่า..มู่เหรินเอ๋อสหายรักของชิงเอ๋องั้นรึ?” เมิ่งฮูหยินเอ่ยอย่างสับสนงุนงงไปหมด