บทที่ 11 อย่าให้เจออีก

บทที่ 11

อย่าให้เจออีก

การกระทำที่ดูสนิทสนม ไม่ว่าจะเป็นการดึงมือเพศตรงข้ามมาเลิกแขนเสื้อขึ้นดู หรือจะเป็นการกระซิบกระซาบชิดใกล้ของหนุ่มสาวทั้งสองล้วนอยู่ในสายตาของคนผู้หนึ่งตลอดเวลา

บนเหลาอาหารชั้นสองอันเป็นห้องส่วนตัวที่สามารถมองลงไปเห็นชั้นแรกได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะโต๊ะอาหารตรงนั้น จุดที่เขาจับตามองมาได้กว่าหนึ่งเค่อแล้ว

“มีอะไรน่าสนใจหรือขอรับ”

เสียงทุ้มของติงตงดังขึ้นเมื่อเห็นคุณชายในคราบสตรีจับจ้องไปยังด้านล่างตาไม่กะพริบ คิ้วเรียวที่บรรจงวาดอย่างงดงามขมวดเข้าหากันแน่น

ติงตงมองตามสายตาไปก็เห็นมีเพียงชายหนุ่มหญิงสาวสองคนเท่านั้น แปลกใจเล็กน้อยที่คุณชายตนให้ความสนใจผู้อื่นจนมองได้นานถึงเพียงนี้

“ติงตง ข้าอยากย้ายไปนั่งด้านล่าง”

กล่าวจบไช่โต่วฟุก็ลุกขึ้นมาจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตนเองให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องพิเศษโดยมีองครักษ์ร่างหนาเดินตามไม่ห่าง พอเห็นเสี่ยวเอ้อไช่โต่วฟุจึงส่งยิ้มงดงามให้ จากนั้นก็เอ่ยบอกเสียงหวาน

“ข้าอยากเปลี่ยนบรรยากาศไปนั่งโต๊ะด้านล่างเจ้าค่ะ รบกวนช่วยยกอาหารจากด้านบนมาให้ทีนะเจ้าคะ”

“ขอรับ”

เสี่ยวเอ้อพยักหน้ารับพร้อมกุลีกุจอเดินไปห้องพิเศษ ช่วยยกอาหารต่าง ๆ ไปวางบนโต๊ะชั้นด้านล่างให้

เพียงครู่เดียวเท่านั้นของทุกอย่างที่สั่งไปก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะด้านล่าง

ด้วยความที่โต๊ะใหม่ค่อนข้างเล็ก เสี่ยวเอ้อจึงได้ยกโต๊ะมาต่อให้สาวงามอีกตัวหนึ่ง

“ติงตงนั่งลงด้วยกันสิ”

ติงตงไล่สายตามองไปโดยรอบ นอกจากโต๊ะของคุณชายเขาและโต๊ะของชายหนุ่มหญิงสาวด้านข้างแล้วก็มีคนมาใช้บริการในเหลาอาหารนี้เพียงไม่กี่โต๊ะ อีกทั้งยังดูเป็นชาวบ้านธรรมดาทั่วไป เขาจึงได้วางใจในระดับหนึ่ง

“ติงตงนั่งลงทานด้วยกัน”

เพื่อไม่ให้โดดเด่นเป็นที่จับจ้องมากจนเกินไป ไช่โต่วฟุจึงได้เรียกองครักษ์ตัวโตของตนให้นั่งร่วมโต๊ะด้วย

“แต่ว่า…”

เสียงคัดค้านเงียบลงไปในทันทีเมื่อได้รับสายตากดดันจากนาย หย่อนก้นลงนั่งด้วยอาการเกร็งเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับมาระมัดระวังรอบตัวเช่นเดิม

สายตาคมกริบกวาดมองโต๊ะนั้นโต๊ะนี้จนมาหยุดอยู่ที่โต๊ะด้านข้าง ระยะห่างแค่เพียงหนึ่งโต๊ะคั่น ได้เห็นการกระทำและคำพูดของชายหญิงทั้งสองโดยไม่ต้องพยายามเงี่ยหูฟัง เห็นภาพชัดทุกรายละเอียด

หนึ่งบุรุษร่างสตรีหนึ่งบุรุษร่างองอาจนั่งคีบอาหารเข้าปากเงียบ ๆ ติงตงทานไปพลางกวาดตามองหาความผิดปกติโดยรอบ ต่างจากคุณชายของเขาที่ดูเหมือนจะตั้งใจทานก็จริง แต่มีบางจังหวะที่ลอบมองโต๊ะด้านข้างอย่างให้คนเขาไม่รู้ตัว

“เผ็ดหรือไม่เสี่ยวตี้”

“...ซี๊ด ไม่ไหวขอรับ ข้ารับไม่ไหวจริง ๆ”

“อะไรกัน เพิ่งเริ่มก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ”

“ไม่ไหวขอรับ ข้าขอน้ำจากท่านแล้ว”

สองเสียงที่โต้ตอบกันกลับไปกลับมานี้ หากหลับตาฟังคงทำให้คนคิดไปไกลแน่ แต่สำหรับไช่โต่วฟุแล้ว การกระทำของคนทั้งคู่ทำให้เขาตกตะลึงได้มากกว่าเสียอีก

หนุ่มน้อยผู้นั้นอ้าปากลิ้นห้อย ใบหน้าแดงก่ำเพราะรสชาติเผ็ด มีสตรีร่างเล็กใช้แผ่นป้ายกระดาษขนาดใหญ่พัดเบา ๆ ไปที่ลิ้นของชายหนุ่ม ร่างกายใกล้ชิดจนแทบจะนั่งตักกันอยู่รอมร่อ

ช่างไม่สนใจสายตาผู้คน!

ผ่านไปสักพักอาการเผ็ดของหนุ่มน้อยเริ่มดีขึ้นแล้ว นางจึงได้ย้ายก้นกลับมานั่งที่เดิม ลงมือทานอาหารที่ตนเองสั่งมาอย่างเอร็ดอร่อย มือน้อย ๆ หยิบพริกชิ้นยาวขึ้นมากัดหักกลาง เสียงของมันกรอบจนไช่โต่วฟุยังได้ยิน

“เจี่ยเจียสุดยอดเลยขอรับ กินพริกสดคู่กับบะหมี่ร้อน ๆ เช่นนี้ได้ด้วย”

อ้อ ที่แท้ก็เป็นพี่น้องกันหรอกหรือ

“...น้อมรับคำชมก็แล้วกัน เจี่ยเจียกินมื้อละสิบเม็ด แค่นี้บอกเลยว่าสบายมาก”

กระไรนะ กินพริกสดกับบะหมี่!

แล้วนั่นอะไรกัน นางเอาเป็ดอบน้ำผึ้งกับหมูน้ำแดงเทใส่ลงไปในชามบะหมี่เช่นนั้นหรือ เช่นนั้นรสชาติเดิมของมันยังจะคงอยู่อีกหรือ

“พิลึกคน!”

ไช่โต่วฟุหลุดพูดออกมา รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่สตรีร่างเล็กค่อย ๆ หันหน้ามามอง ในปากยังคงอมชิ้นเนื้อเป็ดเนื้อหมูอยู่เต็มปาก แก้มกลมป่องเนียนใสจนเห็นเส้นเลือดตรงกระพุ้งแก้ม จมูกเล็กอมชมพูเหมือนแมวน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างกับคำพูดที่ได้ยิน

เมื่อตั้งสติได้ก็รีบเคี้ยวอาหารที่อยู่ในปาก ระหว่างที่เคี้ยวดวงตาของนางยังคงจับจ้องโฉมสะคราญตรงข้ามไม่ไปไหน นิ้วเล็กยกขึ้นชี้หน้า มืออีกข้างลอบกำหมัดไว้แน่น ในหัวคิดขึ้นมาว่า…

‘อย่าเพิ่งรีบหนีน่ะ ขอข้ากลืนก่อน จะสำเร็จโทษเจ้าทีหลัง’

ซึ่งโฉมสะคราญเองพอรู้ตัวว่าตนไม่ควรเอ่ยวาจาเช่นนี้กับสตรีเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้หนีไปไหน อีกทั้งยังหันหน้าเข้าหานางตรง ๆ กอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างคนที่พร้อมจะมีเรื่องด้วย ไม่ได้คิดจะปล่อยระเบิดไว้แล้วหนีไปเงียบ ๆ

เอาสิ! ตัวก็เล็กเท่านี้จะมีความกล้าแค่ไหน ข้าจะรอดู

“อ้อ ก็ว่าทำไมถึงหน้าคุ้นจัง”

หลังจากที่กลืนอาหารลงคอไปหมดแล้ว ล่าเจียวครุ่นคิดอยู่ว่าเคยเห็นสตรีตรงข้ามจากที่ใด พอคิดดูดี ๆ จึงนึกขึ้นได้ว่าเป็นสตรีคนเดียวกับที่นางเห็นเมื่อตอนเข้าเมือง มิหนำซ้ำยังจ้องนางอย่างเอาเป็นเอาตายด้วย ไม่คิดว่าเมินเฉยต่อนางไปครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ยังจะวนมาเจอกันอีกจนได้

หนานไฮ้ช่างแคบนัก!

“แม่นางรู้จักข้าหรือ”

สีหน้าท่าทางของโฉมสะคราญสร้างความหงุดหงิดใจให้แก่ล่าเจียวไม่น้อย นางขอยืนยันว่าไม่ชอบคนสวย

รวมถึงสตรีตรงข้ามด้วยเช่นกัน!

“แม่นางอย่ามาทำเหมือนตนเองสำคัญนักเลย” มือเล็กเอื้อมไปหยิบป้ายกระดาษขึ้นมาแล้วชูขึ้นเหนือศีรษะ “ท่านถามข้ามิใช่หรือว่าป้ายนี้คืออันใด”

“อ้อ” โฉมงามพยักหน้ารับก่อนที่จะแย้มยิ้มมุมปาก “ใช่แล้ว ข้าถามเองเจ้าค่ะ แต่ดูเหมือนแม่นางจะไม่ยอมคุยกับข้า ไม่คิดว่าจะได้คุยกันในสถานการณ์เช่นนี้”

ล่าเจียวร้อง ‘เหอะ!’ ในใจ ก่อนที่จะกล่าวออกมาตามตรง

“ข้ารู้สึกยินดียิ่งที่ไม่คุยด้วยในตอนนั้น ซึ่งตอนนี้ท่านจำต้องขอโทษข้าก่อน”

โฉมสะคราญรอยยิ้มแข็งค้างไปในทันที สำหรับไช่โตวฟุแล้วคำ ‘ขอโทษ’ เป็นสิ่งที่พูดยากมากที่สุด เขาไม่เคยเอ่ยขอโทษใคร เพราะคิดอยู่เสมอว่าตนเองไม่ผิด

ครั้งนี้ก็เช่นกัน!

“ติงตง ข้าเหนื่อยแล้ว กลับกันเถิด”

การกระทำนี้ชัดเจนมากพอแล้วว่าเขาไม่คิดที่จะขอโทษ ร่างสูงบอบบางเดินนวยนาดออกไปจากโรงเตี๊ยมในทันที ไม่สนใจอาการอ้าปากค้างของล่าเจียวเลยสักนิด เมื่อช่านฮุ้ยจื้อสะกิดแขนยิก ๆ นางถึงได้สติขึ้นมา

“นะ นาง…” มือไม้สั่นเมื่อยกนิ้วชี้ไปทางฝั่งที่โฉมสะคราญเดินจากไป “ฮุ้ยจื้อ เห็นแล้วใช่หรือไม่กุหลาบงามหนามแหลมเป็นเช่นไร เจ้าอย่าได้แต่งสตรีเช่นนี้เข้าเรือนเด็ดขาดนะ”

น้องชายรีบพยักหน้ารับในทันที เอื้อมมือที่ใหญ่กว่ามากุมมือเล็กไว้ รับปากอย่างกระตือรือร้น

“ข้าไม่ชอบดอกกุหลาบ ท่านเชื่อใจข้าได้”

เห็นน้องชายยอมตามใจรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ความโกรธในใจจึงได้ทุเลาลงได้บ้าง นางสูดลมหายใจเข้าออกลึก พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ

เจ้าติดค้างคำขอโทษข้าแล้วหนึ่ง อย่าให้เจออีกนะ!