All Chapters of รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Chapter 181 - Chapter 190

ทันทีที่สิ่งมีชีวิตแรกเกิดน้ำหนักประมาณสามโลหกถูกส่งเข้ามาในอ้อมกอดของคุณพ่อป้ายแดง น้ำตาที่รื้นรออยู่ก่อนแล้วก็หยดเผาะลงอย่างกลั้นไม่อยู่ ‘ในที่สุดวันที่เขารอคอยก็มาถึง’ “ได้เจอกันซะทีนะครับรามิลของปะป๊า” รามินทร์ทักทายเจ้าก้อนน้อย ๆ ในอ้อมแขนทั้งน้ำตานองหน้า จากนั้นจึงผินหน้าไปทางคุณแม่เพิ่งคลอดที่ยังมีอาการหอบหายใจให้เห็น “ขอบคุณนะ…” ‘ขอบคุณที่อดทนจนผ่านพ้นความเจ็บปวดแสนสาหัสอยู่นานนับชั่วโมง’ “เธอเจ็บมั้ย เจ็บมากมั้ยม่อน” สุ้มเสียงคนถามมากไปด้วยความเป็นห่วง หากมนสิชาเพียงส่ายหน้าเบา ๆ พอลูกน้อยถูกดึงออกไปจากตัว ความเจ็บปวดรวดร้าวใด ๆ ที่เผชิญมาก่อนหน้านี้ก็ราวกับถูกปลดปล่อยไปพร้อมกัน “ไม่เป็นไร เราทนได้” ชายหนุ่มไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายความรู้สึกที่แทนทั้งคำขอโทษและขอบคุณ ซึ่งท่วมท้นอยู่ในหัวอกตนตอนนี้ได้ดีเท่าที่ใจนึก นอกจากก้มลงจุมพิตขมับชื้นเหงื่อของคนรักครั้งแล้วครั้งเล่า “…ลูกหน้าเหมือนเราสองคนเลย” แม้จะเจ็บจากการเบ่งคลอด ทว่าเจ้าของเลือดครึ่งหนึ่งในกายรามิลก็ถึงกับยิ้มขัน เมื่อได้เห็นหน้าลูกชัด ๆ อีกครั้ง ‘เค้าหน้าเหมือนใครยังดูไม่ออกเลย แต่คนพ่อกลับฟันธงไปแล้วว่

เช้ามาแทนที่เจ้าตัวแสบจะปล่อยให้คุณแม่ได้พักผ่อนบ้าง ทว่ากลับยังแผลงฤทธิ์ต่อด้วยการร้องกวนไม่หยุด จนมนสิชาที่เพิ่งล้มตัวนอนได้ไม่นานต้องรีบลุกขึ้นมาให้นมต่อ แถมยังใช้เวลากล่อมกันอยู่นานกว่าลูกชายจะยอมสงบ รามินทร์เห็นคนรักในสภาพสะลึมสะลือ กระทั่งฝืนไม่ไหวจนหลับพับไปทั้งที่ลูกยังคาเต้าอยู่อย่างนั้นแล้วก็อดเห็นใจไม่ได้ เจ้าตัวจึงตัดสินใจจับลูกแยกออกมาเพื่อให้คนรักได้งีบบ้าง หากก็แยกกันได้เพียงพักเดียว พอเจ้าตัวเล็กตื่นมาไม่เจอแม่ก็วนลูปกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง เพราะทันทีที่ได้ยินเสียงลูกร้อง คนแม่ก็ตั้งท่าจะลุกมาหา ชายหนุ่มจึงรีบหันไปส่งสัญญาณให้คนบนเตียงนอนต่อ และปล่อยให้เขาได้ทำหน้าที่กล่อมลูกเอง ดังนั้นกว่ารามินทร์จะพาเด็กติดแม่ออกจากห้องได้ สิร์รัชชาก็เสียน้ำตาไปไม่น้อย • ตัดมาที่ตอนนี้ คุณย่าของรามิลใช้เวลาไม่นานก็สามารถกล่อมหลานรักให้หยุดงอแงได้ชะงัด แถมยังส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี ผิดกันลิบลับกับเด็กที่เอาแต่ใจตลอดทั้งคืนจนถึงเมื่อกี้ “โห! รามต้องขอเคล็ดลับหน่อยแล้ว รามทั้งอุ้มทั้งโอ๋ยังไงก็เอาไม่ลง เจอคุณแม่แป๊บเดียวเงียบกริ๊บ” “ร้องเพลงสิ น้องมิลชอบ

“คบกันนานรึยัง” อรวีเอ่ยทำลายความเงียบ “ก่อนหน้านั้นผมกับม่อนเป็นเพื่อนกันมาตลอดครับ ผมเพิ่งขอม่อนเป็นแฟนตอนม่อนท้องได้หกเดือน แต่ว่าตอนนี้เราจดทะเบียนกันแล้วนะครับ เมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง” อันที่จริงนางอยากถามถึงงานแต่งงาน ทว่าก็ปากหนักทั้งจิตใจยังห่อเหี่ยวเกินกว่าจะเอ่ยถึงงานมงคล “ผมขอโทษนะครับ ที่ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังทำให้ม่อนพลอยลำบากไปด้วย” รามินทร์ยกมือไหว้ขอโทษญาติผู้ใหญ่ของภรรยาอย่างจริงใจ “แต่หลังจากนี้ผมสัญญาว่าจะดูแล ‘คนของผม’ เป็นอย่างดี ในฐานะสามีของม่อนและพ่อของรามิลครับ” ชายหนุ่มว่าทั้งยื่นเอกสารที่หยิบออกมาจากกระเป๋าสะพายไปตรงหน้าอีกฝ่าย ซึ่งเป็นผลการตรวจ DNA ที่ระบุว่าลูกชายของมนสิชาเป็นลูกของเขาจริง ๆ ไม่ใช่ ‘คนอื่น’ อย่างที่หญิงสาวเคยถูกกล่าวหา อรวีพยายามเก็บกลั้นไม่ให้น้ำตาที่รื้นขึ้นมาหยดลงสู่เบื้องล่าง ขณะทอดสายตาไปทางหลานสาวที่กำลังอุ้มลูกเดินกลับเข้ามาพอดี ความรู้สึกผิดพุ่งเข้ากระแทกจิตใต้สำนึกที่ยังเหลืออยู่บ้างบางส่วน ให้นางได้ใคร่ครวญว่าแท้จริงแล้ว ความแค้นที่เคยยึดมั่นถือมั่นมาแต่หนหลังทำจิตใจนางมืดบอดขนาดไหน “ขอบใจเธอมากนะ…” อรวีบอกกล่าวกับสา

ทันทีที่คนเป็นสามีเห็นภรรยาเดินคอตกกลับมา เขาก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาเธอโดยอุ้มลูกชายไปด้วย พอเด็กน้อยของทั้งคู่เห็นผู้เป็นแม่ในระยะสายตาก็โผเข้าหาอย่างรวดเร็ว มนสิชารับตัวมาแล้วก้มลงหอมหัวลูกเป็นการใหญ่เพื่อเติมพลังใจให้ตัวเอง ในขณะที่รามินทร์ขยับมาโอบสองแม่ลูกไว้อีกที “ปะ กลับบ้านกันนะหม่ามี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” ระหว่างทางที่กลับบ้าน หญิงสาวจึงตัดสินใจเล่าให้คนรักฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ก่อนจะปิดท้ายด้วยน้ำเสียงทดท้อว่า “ตอนนี้เรา…ทำอะไรไม่ถูกเลย” เกือบปีที่เธอต้องห่างป้ากับพี่สาวออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเอง เธอไม่เคยขวนขวายอยากรับรู้ข่าวคราวของคนทางนั้นเลย ราวกับตัดขาดกันไปแล้ว ทว่าวันนี้ที่มีโอกาสกลับไปอีกครั้ง เธอกลับต้องเผชิญกับความสูญเสียที่ถาโถมเข้ามาจนแทบรับมือไม่ไหว โดยเฉพาะป้าของเธอที่ไม่เหลือใครเลย เธอที่เป็นหลานจึงอยากช่วยประคับประคองให้ท่านฝ่าวิกฤติเลวร้ายนี้ไปให้ได้ ทว่าความสัมพันธ์อันง่อนแง่นระหว่างเธอกับอีกฝ่าย กลับกลายเป็นอุปสรรคที่ทำให้ท่านไม่ยอมเปิดใจให้หญิงสาวง่าย ๆ “หรือเรา…ไม่ควรออกมาตั้งแต่แรก” ความรู้สึกผิดที่ตอนนั้นทิ้งปัญหาเอาไว้แล้วหนีเอาตัวรอดอ

รถของรามินทร์เลี้ยวเข้ามาจอดภายในวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดอยุธยา ซึ่งเป็นวัดริมน้ำที่ให้บรรยากาศเงียบสงบ ผู้คนไม่พลุกพล่านทั้งยังเป็นวัดที่มนสิชาตั้งใจมาทำบุญร้อยวันให้ป้ากับพี่สาวผู้ล่วงลับ ถัดกันคือรถซีดานของอดีตพี่เขยที่มาพร้อมกับคนรักใหม่และมารดาของเขา ในขณะที่รถคันสุดท้ายซึ่งมาถึงทีหลังสุดคือรถของครอบครัวรามินทร์ อันประกอบไปด้วยพ่อแม่และน้องชาย ส่วนพี่ชายคนโตไม่สามารถปลีกตัวมาได้ เพราะภรรยาท้องอ่อนของเจ้าตัวกำลังแพ้ท้องอย่างหนัก ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้มนสิชาต้องสูญเสียญาติสนิทไปในเวลาไล่เลี่ยกันถึงสองคน โดยไม่มีแม้แต่โอกาสได้เคลียร์ใจหรือแม้แต่เอ่ยคำลา กว่าคนสูญเสียจะผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความยากลำบากนั้นมาได้ ก็แทบลุกขึ้นมาใช้ชีวิตต่อไม่ไหว หญิงสาวเปิดประตูลงจากรถและกวาดสายตาไปรอบกาย ซึ่งบัดนี้รายล้อมไปด้วยบุคคลที่มีส่วนช่วยประคับประคองให้เธอลุกขึ้นมายืนหยัดได้อีกครั้งหลังถูกมรสุมลูกใหญ่ถาโถม บุคคลที่เธอสามารถเรียกพวกเขาได้เต็มปากว่า ‘ครอบครัว’ สายลมโชยเอื่อยพัดเอากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิที่ปลูกเอาไว้ริมรั้วลอยเข้ามาแตะจมูกราวกับจะทักทายกัน ก่อนเสียงทุ้มของรามินทร์จะฉุดเธอจากภวั