All Chapters of Walang Kapantay: Chapter 11 - Chapter 20

Namutla si Pedro nang tuluyan siyang makatayo at tumingin sa paligid. Nasa loob siya ng isang maliit na likas na kuweba. Ang sinag ng araw ay sumisilip mula sa pasukan, at sa liwanag nito ay nakita niya ang sahig na natatakpan ng mga buto ng ibon at hayop.Sa pader sa likuran niya ay may isang itim na butas, kasinglaki ng kamao. Hindi niya matukoy kung gaano ito kalalim, ngunit sa mas malapit na pagtingin ay naunawaan niya ang misteryo: dito nagmula ang puwersang humila sa kanya papasok sa kuweba. Ang mga hayop na nag-iwan ng mga nagkalat na buto ay malinaw na sinipsip din ng butas na iyon.Ang pagsipsip ay tila kusang nangyayari. Sa mismong sandaling lumitaw siya sa harap ng kuweba habang nahuhulog, hinila siya ng mahiwagang butas—at sa kabalintunaan, iyon ang nagligtas ng kanyang buhay.Habang tinitiis ang kirot sa kanyang kanang braso, papalabas na sana si Pedro nang biglang gumalaw ang mga buto sa sahig, dahan-dahang gumagapang patungo sa itim na butas. Mabilis siyang umatras sa s

Sa loob ng silid, nang makita ng ina ni Juan ang kanyang anak, agad siyang napaiyak at tumakbo upang yakapin ito. Sa wakas, matapos marinig ang paliwanag ng kanyang mga magulang, naunawaan niya ang buong nangyari.Nang tumakas si Juan mula sa bahay, agad na bumalik ang kanyang mga magulang sa pamilyang Dela Cruz upang hanapin ang Ikaapat na Tiyuhin. Dahil sa matinding pag-aalala, hinanap nila ang ama ni Ramon. Sa panggigipit ng Ikaapat na Tiyuhin, napilitan ang ama ni Ramon na hikayatin ang iba pang kamag-anak na humingi ng tulong sa Samahang Liwayway.Ito ang unang pagkakataon na nakatagpo ang Samahang Liwayway ng ganitong sitwasyon, kaya una nila itong binalewala. Ngunit nang malaman nilang tumakas si Juan dahil hindi siya tinanggap sa sekta, nagbago ang usapan. Kahit hindi sila nagmamalasakit sa buhay o kamatayan ng mga mortal, alam nilang kung may batang mamamatay dahil sa pagtanggi ng sekta, kakalat ang balita sa mga kalapit-nayon. At kapag natakot ang mga magulang, baka wala nan

Ikalawang ArawMadilim pa nang bumangon si Juan. Humihilik pa si Hugo. Isinuot niya ang kulay-abong kasuotan at nagmadaling pumunta sa lugar kung saan niya nakilala ang dilaw na linta.Pagsapit niya roon, sumisikat na ang araw mula sa silangan. Lumabas ang ilang kabataang nakadamit-dilaw at tiningnan siya nang may pagtataka.“At least, maaga ka,” sabi ng dilaw na disipulo. “Kumuha ka ng timba at pumunta ka sa silangan. May bukal doon. Doon ka kukuha ng tubig.”Hindi na siya nito pinansin. Umupo ito nang naka-krus ang mga binti at huminga nang mabagal habang nakaharap sa pagsikat ng araw. May manipis na puting usok na lumalabas sa ilong nito—parang dalawang maliit na dragon na gumagapang sa hangin.Tinitigan ito ni Juan nang may inggit. Pagkatapos ay pumasok siya sa silid at naghanap. Sa likod ng isang pintuan, nakita niya ang sampung dambuhalang tapayan—at napangiti siya nang mapait.Lumakad siya patungong silangang tarangkahan.Sa BukalMatagal ang lakad bago niya narating ang lugar.

Ang Kakaibang Natuklasan ni Elder SolIlang sandali matapos umalis si Juan, lumabas si Elder Sol mula sa kanyang silid upang kumuha ng mga halamang-gamot. Ngunit bigla siyang napatigil.Nakatitig siya sa pasukan ng hardin.Lahat ng asul na damong tumutubo roon ay nalanta.Lumapit si Elder Sol sa mga halaman. Sa masusing pagtingin, napansin niyang pati ang mga lilang bulaklak sa tapat ng asul na damo ay nalanta—bagaman hindi kasing tindi ng pagkakalanta ng asul na damo.Malinaw sa alaala niya na malulusog ang mga halamang ito noong tanghali. Paano sila naging ganito sa loob lamang ng isang hapon? Pinulot niya ang isang asul na damo at sinuri. Mukhang nawala ang lahat ng katas at halumigmig nito, dahilan upang matuyo. Hinawakan niya ang lupa—tama ang halumigmig, perpekto para sa pagtubo ng halamang-gamot.Hindi niya maunawaan.Pagkaraan ng ilang sandali, bigla siyang napaisip. “Ngayong hapon, iisang tao lang ang dumalaw dito… pero pandangal na disipulo lang siya. Paano niya magagawa ito

Pagbabago sa BatoMatagal pa ring nagngangalit ang bagyo sa labas, ngunit unti-unting sumilip ang liwanag ng buwan sa pagitan ng mga ulap.Tumayo si Juan, nanginginig, at dahan-dahang pinulot ang jade elixir.Sa masusing pagtingin, napansin niyang nagbago na naman ito.Nadagdagan pa ang pagkabigla ni Juan nang makita niya na pito na ang ulap sa jade elixir.Ang nangyari kanina ay nagpasidhi ng kanyang pag-usisa—ngunit nag-iwan din ng takot. Kung hindi siya nagising sa oras, tiyak na nagyelo hanggang mamatay si Hugo.Kung bakit siya mismo ay hindi naapektuhan, ang tanging paliwanag na naiisip niya ay dahil marami na siyang nainom na tubig na may halong hamog mula sa bato.Ngunit ang tanong na hindi niya matanggal sa isip: Ano ba talaga ang ginagawa ng mga ulap sa bato?Sandali niyang naisip na subukan ito sa labas—hayaan ang bato na sumipsip ng tubig-ulan—ngunit agad niya itong itinaboy. Kung may makakita sa kakaibang eksenang iyon, tiyak na mapapahamak siya.Matapos magdalawang-isip,