Alle Kapitel von Fake love รักหลอก ๆ อยากบอกว่ารัก: Kapitel 11 – Kapitel 20

บทที่11ผมหลบออกมานั่งที่ระเบียงด้านนอก ปล่อยให้แม่กับพี่แป้งดูแลคุณชายปอนด์เขาต่อ เห็นแล้วก็หมั่นไส้อะไรจะออเซาะขนาดนั้น นั่นแม่ผมนะ ช่วยเกรงใจกันนิดหนึ่ง แม่ก็จริง ๆ เลย เอาใจไอ้คุณปอนด์เสียยิ่งกว่าลูกแท้ ๆ อย่างผมเสียอีก ผมชักจะน้อยใจแล้วนะแต่ก็เอาเถอะ แม่ผมดูแลคุณปอนด์มาตลอด ก็ตั้งแต่แม่แต่งงานกับคุณลุงนั่นแหละ แม่สงสารที่คุณปอนด์ขาดแม่ตั้งแต่ยังเด็ก ถึงแม่จะเพิ่งแต่งงานกับคุณลุงแค่ไม่กี่ปีก็ตาม และอีกอย่างคุณปอนด์เองก็เปิดใจรับแม่ผมด้วย ก็อย่างที่เคยบอกนั่นแหละว่าแม่ผมโชคดีที่ได้เจอกับครอบครัวของคุณลุง เพราะทุกคนที่นี่รักแม่ผมทั้งนั้น จึงไม่แปลกที่แม่ผมจะรักคุณชายเหมือนลูก แต่ผมก็เชื่อนะว่ายังไงเสียแม่ก็ต้องรักผมที่สุดอยู่แล้ว ก็ผมเป็นลูกแท้ ๆ นี่นาผมยังเก็บเอาข้อเสนอของไอ้คุณชายมาคิดอยู่ บอกตามตรงว่าผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องคำขู่ของคุณปอนด์สักเท่าไหร่หรอกนะ ที่ว่าผมจะถูกยัยบุ้งกี๋ตามรังควานน่ะ มันก็แค่คำขู่ ผมคงไม่มีความจำเป็นต้องเจอยัยบุ้งกี๋นั่นอีกอยู่แล้ว เพราะผมคงไม่ต้องมาเฝ้าไอ้คุณชายปอนด์ที่โรงพยาบาลอีก แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ เพราะฉะนั้นผมคงไม่ต้องเอาเรื่องไร้สาระแบบนั้นมาคิดใ

บทที่13Part ปอนด์บอกตามตรง ว่าผมรู้สึกถูกชะตากับนิวเยียร์อย่างบอกไม่ถูก ทั้ง ๆ ที่เราก็เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว มันมีความรู้สึกอยากอยู่ใกล้และก็อยากแกล้งในเวลาเดียวกัน ยิ่งเห็นแววตาซื่อ ๆ ที่มองมา บวกกับอาการหวาด ๆ เวลาได้อยู่ใกล้ผม มันก็ยิ่งทำให้ผมอยากแกล้งเข้าไปใหญ่ ดูเหมือนคนโรคจิตเหมือนกันนะแต่ในแววตาซื่อ ๆ ของนิวเยียร์ ผมว่ามันแฝงไว้ด้วยความดื้อเล็ก ๆ ที่ซ่อนเอาไว้ หรือบางทีอาจจะดื้อมากด้วยซ้ำ อันนี้ต้องคอยดูกันต่อไป บางทีอาจเพียงแค่รอเวลาระเบิดออกมาเท่านั้นแหละ และผมนี่แหละที่จะเป็นคนจุดชนวนมันเองและเพราะความอยากทำความรู้จักกับคนดื้อ ที่แอบเงียบ ให้มากกว่านี้ ผมจึงขออนุญาตคุณน้าวดีให้นิวเยียร์ไปดูแลผมที่คอนโดหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว จนกว่าผมจะถอดเฝือกที่แขนออก ซึ่งคุณน้าวดีก็ไม่มีปัญหาอะไร บอกว่าแล้วแต่นิวเยียร์ ซึ่งผมก็มีวิธีที่จะทำให้นิวเยียร์ตอบตกลงเอาไว้อยู่แล้วระยะเวลาหนึ่งเดือน ก่อนที่ผมจะถอดเฝือกออก เราคงได้มีเวลาทำความรู้จักกันมากขึ้นแน่ ๆส่วนเรื่องบุ้งกี๋ ผมคิดกับเธอแค่น้องสาวเพราะเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก บุ้งกี๋เป็นลูกสาวของเพื่อนคุณพ่อและผมก็ไม่เคยคิดกับบุ

บทที่15ผมไม่รู้ว่าการมาอยู่กับแม่ที่กรุงเทพฯ จะเป็นการหนีเสือปะจระเข้ หนีแม่เลี้ยงมาเจอลูกเลี้ยงหรือเปล่า? แต่ที่แน่ ๆ การที่ได้มาเจอลูกเลี้ยงของแม่ อย่างคุณปอนด์ มันทำให้ชีวิตที่สุดแสนจะสงบสุขของผม เริ่มจะวุ่นวายขึ้นมาบ้างแล้ว นี่ขนาดได้เจอกันแค่สองวันเองนะ ผมคิดไม่ออกเลยว่าหลังจากนี้ผมจะต้องเจอกับอะไรบ้างผมออกมาหาอะไรกินที่ร้านอาหารหน้าโรงพยาบาล หลังจากที่เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พอตื่นขึ้นมาก็เห็นคุณปอนด์นอนหลับอยู่บนเตียงแล้วเหมือนกันตอนแรกก็กะว่าจะถามว่าอยากได้อะไรหรือเปล่า แต่มาคิดอีกทีผมว่าปล่อยให้นอนหลับแบบนั้นแหละดีแล้ว ขืนปลุกให้ตื่นขึ้นมามันจะเดือดร้อนตัวผมเองนี่แหละ เพราะเดี๋ยวคุณชายเธอจะอยากได้นั่นอยากได้นี่ขึ้นมาอีก บอกตามตรงว่าผมขี้เกียจต้องมาคอยเอาใจ เพราะมันไม่ใช่นิสัยของผมเลยจริง ๆผมเดินเข้ามายังร้านขายอาหารตามสั่ง ดูจากลูกค้าที่เต็มร้านแบบนี้แสดงว่าอาหารน่าจะอร่อย ถ้าอย่างนั้นก็กินที่ร้านนี้นี่แหละ โชคดีที่ยังพอมีที่นั่งว่างสำหรับผมอยู่ ผมเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะพร้อมกับเด็กเสิร์ฟประจำร้านที่เดินถือเมนูตามเข้ามาให้ ผมสั่งข้าวเปล่าหนึ่งจานและกับข้าวอีกสองอ

บทที่17"เมื่อเช้าก็แค่กาแฟเย็น แต่ตอนนี้" ยัยบุ้งกี๋ยกแก้วกาแฟในมือขึ้นมาพร้อมที่จะสาดมาที่ผม ซึ่งผมก็ไม่ทันได้สังเกตแต่แรกว่ายัยบุ้งกี๋ถือกาแฟมาด้วย เพราะมัวแต่ตกใจที่เจอกันที่ร้านแบบนี้"ลองกาแฟร้อนหน่อยแล้วกัน"ในขณะที่ผมกำลังอึ้งกับเหตุการณ์ตรงหน้า คุณวินที่ยืนมองอยู่และดูจะมีสติกว่าผมรีบเอามือตัวเองเข้ามาปัดถ้วยกาแฟจากมือยัยบุ้งกี๋ทันที แล้วเหมือนมันจะหกใส่มือคุณวินเองด้วย"หยุดนะบุ้งกี๋! ถ้ายังไม่เลิกอาละวาดพี่จะบอกกับปอนด์ให้มาจัดการเธอเอง" ดูเหมือนคำขู่ของคุณวินจะได้ผลเพราะยัยบุ้งกี๋ร้องกรี๊ด ๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนจะเดินออกจากร้านไป และก่อนไปก็ไม่วายหันมามองผมด้วยแววตาอาฆาตแค้น ยัยบุ้งกี๋นี่ร้ายกว่าที่ผมคิดไว้จริง ๆผมหันความสนใจมาที่คุณวินเพราะนึกได้ว่ามือคุณวินโดนกาแฟร้อนเข้าไปเต็ม ๆ เป็นเพราะช่วยผมแท้ ๆ คุณวินเลยต้องมาซวยแบบนี้เลย"ผมว่าคุณวินไปใส่ยาเถอะครับเดี๋ยวผมพาไป""ไม่ต้องหรอก แค่นี้เอง""ไม่ได้นะครับ คุณวินโดนกาแฟลวกแบบนี้ยังจะบอกไม่เป็นอะไรอีก" ดูสิ มือแดงซะขนาดนี้ยังบอกว่าไม่เป็นอะไร"นิวเยียร์รู้จักเจ้าปอนด์มันด้วยเหรอ?""ครับ เรื่องมันยาว เอาไว้ผมพาคุณวินไปใส่ยาก่

บทที่19ผมหอบหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ามายืนอยู่ที่หน้าคอนโดของคุณปอนด์ พร้อมกับแม่ พี่แป้ง และก็เจ้าของห้องที่ผมจะต้องเข้ามาอยู่ด้วย คุณชายปอนด์วันนี้คุณปอนด์ออกจากโรงพยาบาลแล้ว เพราะอาการโดยทั่วไปเป็นปกติดี แต่ผมว่ามีอย่างหนึ่งนะที่ผิดปกติ และคุณหมอก็คงจะตรวจไม่ละเอียดด้วยถึงได้ไม่พบ ก็ความผิดปกติทางจิตไง ผมว่าคุณปอนด์ต้องจิตไม่ปกติแน่เลย ถึงได้ชอบทำตัวแตกต่างจากคนอื่นในครอบครัว ดูอย่างพี่แป้งกับคุณลุงก็ได้ สองคนนั้นออกจะใจดีและก็อารมณ์ดี ไม่เห็นจะทำหน้าบึ้ง หน้ายักษ์ แบบคุณปอนด์เขาเลย คนอะไรหน้านิ่งได้ตลอดเวลา กลัวว่าถ้ายิ้มออกมาแล้วรอยตีนกามันจะมาเกาะที่หน้าหรือไงดูสิ ดูอย่างเวลานี้สิ มองหน้าผมอย่างกับโกรธกันมาเป็นชาติ ทั้งที่เพิ่งเคยเจอกันแท้ ๆ ความจริงคุณต้องเอาใจผมถึงจะถูก ที่อุตส่าห์ยอมลดตัวมาเป็นแฟนหลอก ๆ ให้เนี่ย แล้วไหนจะต้องมาคอยดูแลที่คอนโดนี่อีก ซึ่งธุระก็ไม่ใช่ สำนึกสักนิดก็ไม่มี“แม่กับพี่แป้งกลับก่อนนะนิวเยียร์ เดี๋ยวต้องไปธุระต่อ” แม่บอกเสียงแม่ที่ดังขึ้นมา ทำเอาผมถึงกับตกใจ ก็แหม คนกำลังนินทาไอ้คุณชายปอนด์อย่างเมามันเลยเชียว“แม่ไม่ขึ้นไปข้างบนกับนิวก่อนเหรอ” ผมถามแม่