Alle Kapitel von Fake love รักหลอก ๆ อยากบอกว่ารัก: Kapitel 21 – Kapitel 30

บทที่21Part ปอนด์ผมนั่งมองเจ้าวินมันถามโน่นถามนี่นิวเยียร์อยู่สักพักแล้ว นี่มันจะอยากรู้อะไรนักหนาวะ ทั้งที่ความจริงตัวเจ้าวินเองก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับนิวเยียร์เลยสักนิด พอผมพูดขัดขึ้นมา มันก็หาว่าผมหวงแฟน คือผมไม่ได้หวงนะแค่มันรำคาญ คนจะดูทีวีเลยดูไม่รู้เรื่องกันพอดีส่วนนิวเยียร์ก็ตอบทุกคำถามเลยเชียว เขาถามอะไรก็ตอบหมด ไม่รู้เลยหรือไงว่าเจ้าวินมันกำลังจีบตัวเองอยู่ เจ้าวินมันเป็นคนเจ้าชู้จะตาย อันนี้ผมรู้ดีเพราะเราคบกันมาหลายปี ทำไมผมจะไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ ดูจากสายตากรุ้มกริ่มที่มองนิวเยียร์ก็รู้แล้ว มันก็คงจะไม่เชื่อนั่นแหละว่าผมกับนิวเยียร์เป็นแฟนกันจริง ๆ เพราะผมไม่เคยมีประวัติว่าเคยคบกับผู้ชายด้วยกันเลยสักที ไม่เหมือนเจ้าวินที่คบได้ทั้งหญิงทั้งชาย เห็นใครน่ารักหน่อยก็จีบเขาไปทั่ว และก็คงจะไม่แปลกที่มันจะสนใจนิวเยียร์ แต่มันคงจะลืมไปว่านั่นน่ะ…แฟนผมดูทีวีไม่รู้เรื่องครับ บอกเลยวิธีที่ดีที่สุดตอนนี้คือต้องไล่นิวเยียร์ให้เข้าไปอาบน้ำได้แล้ว เพราะผมจะได้อาบบ้าง เพื่อตัดความรำคาญของลูกตา ใครว่าผมหวงแฟน ไม่มีหรอก นิวเยียร์มองค้อนมาที่ผมทันทีเลย ก่อนจะลุกออกจากตรงนั้นแล

บทที่23ผมตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างก่อกวนที่ร่างกายของตัวเอง ผมค่อย ๆ มองลงไปที่ส่วนล่างของผม ก็พบว่ามีอะไรบางอย่างตะคลุ่ม ๆ อยู่ที่บริเวณเอว ผมค่อย ๆ เปิดผ้าห่มออกอย่างช้า ๆ“พี่ปอนด์!” ไอ้ตัวต้นเหตุเงยหน้ามายิ้มให้ผมหนึ่งที ยิ้มที่บอกได้คำเดียวว่าโคตรหื่น“พี่ปอนด์จะทำอะไรนิว”“ก็ทำให้เราสองคนมีความสุขยังไงล่ะครับนิวเยียร์” แล้วพี่ปอนด์มันก็ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ผม ยิ้มที่ชวนขนลุกมาก“ความสุขบ้าอะไรวะ ปล่อยนิวนะพี่ปอนด์”“ยอมเป็นของพี่เถอะนะคนดี” ไอ้พี่ปอนด์มันว่า พร้อมกับเลื่อนตัวขึ้นมาระดมจูบผมอย่างหนักหน่วง นี่ไอ้พี่ปอนด์มันเป็นเกย์เหรอวะเนี่ย“พี่ปอนด์ปล่อยนิว” ไอ้พี่ปอนด์มันยังปล้ำจูบผมอย่างไม่ฟังเสียงคัดค้านใด ๆ ทั้งสิ้น และเหมือนผมเองก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้านอะไรพี่ปอนด์มันได้เลย ได้แต่ส่งเสียงร้องโวยวายเพื่อให้มันหยุดการกระทำซะที แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นผล“พี่ปอนด์อย่า! ปล่อยนิวนะ อย่า!”“นิวเยียร์ นิวเยียร์ ตื่น!”“ปล่อยนิวิธีนะพี่ปอนด์ ปล่อย”ผมลืมตาขึ้นมาหลังจากถูกเขย่าอย่างแรงจากใครบางคน“เฮ้ย ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ บอกให้ปล่อยไง”“ปล่อยอะไร ดูดี ๆ ซ

บทที่25คุณวินกลับไปแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมกับพี่ปอนด์แค่สองคน และตอนนี้คุณชายเขาก็กำลังนอนดูทีวีอย่าสบายใจอยู่ที่โซฟาโน่น ผมจึงเข้ามาสำรวจภายในครัวว่าพอจะมีอะไรเอาไว้สำหรับทำอาหารมื้อเย็นบ้าง ผมก็ไม่ได้เป็นคนทำกับข้าวเก่งอะไรหรอก ก็พอทำเป็นบ้างพวกอาหารง่าย ๆ นั่นแหละ แต่จากที่สำรวจดูแล้ว คุณชายท่านคงจะไม่เคยทำอะไรกินเองเลยก็ว่าได้ เพราะไม่มีอาหารสดเลยสักอย่าง ส่วนในตู้เย็นก็มีแต่พวกเครื่องดื่มเท่านั้น ไข่สักฟองยังไม่มีเลย ดูท่าจะกินอาหารนอกบ้านตลอดละสิผมเดินมาหาพี่ปอนด์ที่หน้าทีวี เพื่อจะชวนออกไปหาซื้อพวกของสด และก็ของใช้จำเป็นบางอย่างข้างนอก เพราะไม่อย่างนั้นเย็นนี้เราจะไม่มีอะไรกินกันแน่ ๆ และผมก็ไม่ใช่พวกที่ชอบออกไปกินข้าวนอกบ้านด้วย“พี่ปอนด์ไปซื้อของเข้าบ้านกัน ในตู้เย็นไม่มีของสดเลยสักอย่าง จะได้เอาไว้ทำอาหารมื้อเย็นด้วย” พี่ปอนด์มันละสายตาจากจอทีวีมามองที่ผมอย่างเซ็ง ๆ“ไม่เอา ขี้เกียจ เดี๋ยวตอนเย็นค่อยออกไปหาอะไรกินข้างนอกกันก็ได้” นั่นไง คิดผิดซะที่ไหน พูดจบก็หันไปสนใจทีวีตามเดิม“แต่นิววไม่อยากกินข้าวนอกบ้าน คนเยอะ ไม่ชอบ”“อยากกินข้าวกับพี่สองต่อสองเหรอ” พี่ปอนด์มันว่า แล

บทที่27“แต่ผมไม่อยากถูกคนอื่นมองว่าเป็นพวกวิปริต พี่ปอนด์ไม่ได้ถูกว่าแบบผมนี่ จะไปรู้สึกอะไรล่ะ”“ทำไมพี่จะไม่รู้สึก พี่เสียใจที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้นิวเยียร์ต้องรู้สึกไม่ดี แต่พี่ก็ยอมให้นิวเยียร์ไปจากที่นี่ไม่ได้เหมือนกัน” พี่ปอนด์บอกด้วยหน้าตาจริงจัง“ทำไม?” ผมถามเหตุผล แต่ไม่มีคำตอบใด ๆ ออกจากปากของไอ้พี่ปอนด์มันเลย“คนเห็นแก่ตัว” ผมพูดออกไปในที่สุด ความอดทนหมดสิ้นลงแล้วตอนนี้“ไม่เคยนึกถึงคนอื่นว่าเขาจะรู้สึกยังไง จะเสียหายแค่ไหน คิดถึงแต่ตัวเองเป็นใหญ่ ยังไงซะผมก็จะไปจากที่นี่” ผมสลัดมือออกจากการเกาะกุมของพี่ปอนด์ ก่อนจะลุกเดินตรงไปยังประตู แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวไปถึงประตูห้อง ร่างผมก็ถูกกระชากจากทางด้านหลังอย่างแรง จนเซไปนั่งกองอยู่บนเตียงนี่ไอ้พี่ปอนด์มันเป็นบ้าอะไรวะ มันจะฆ่าผมหรือไง แล้วถ้าผมถูกมันฆ่าหมกคอนโดจะมีใครรู้หรือเปล่าวะ แม่ครับ ช่วยนิวด้วย ไอ้พี่ปอนด์มันบ้าไปแล้วววพี่ปอนด์มันเดินตรงมาที่ผม ด้วยแววตานิ่งมาก เดาไม่ถูกเลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนที่จะใช้มืออีกข้างหนึ่งวางไว้ที่บ่าผม สีหน้าพี่ปอนด์เหมือนคนที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก แล้วพี่ปอนด์ก็ค่อย ๆ ทรุดลงคุกเข่านั

บทที่29“ไม่ได้โดนแก้วบาดหรอก แต่เจ็บแขน ตอนที่ล้มลงไป แขนที่ใส่เฝือกกระแทกพื้นเต็ม ๆ เลย” โกหกคำโตเลยผม แต่ถ้ามันจะทำให้นิวเยียร์เป็นห่วงขนาดนี้ผมก็ว่าคุ้มนะ“นิวว่าไปหาหมอเถอะ เดียวเป็นอะไรขึ้นมาแล้วจะยุ่ง”“ไม่ต้องหรอก แค่กินยาแก้ปวดเดี๋ยวก็หาย”“มันจะดีเหรอ” นิวเยียร์มองผมอย่างเป็นห่วงจนผมสัมผัสได้ ยิ่งเห็นแววตาแบบนี้ ถามหน่อยว่าผมยังจะกล้าปล่อยให้นิวเยียร์ไปจากผมได้อีกเหรอ ไม่มีทางซะล่ะ ผมจะไม่มีทางปล่อยให้นิวเยียร์ไปจากผมเด็ดขาด“พี่ไม่เป็นอะไรจริง ๆ เดี๋ยวกินยาก็หาย แต่ว่านิวเยียร์ต้องอยู่เป็นเพื่อนพี่นะ อย่าหนีเข้าไปหมกตัวอยู่ในห้องแบบเมื่อกี้อีก” นิวเยียร์หลบตาผมทันที ก่อนที่จะเปลี่ยนเรื่องเข้าไปหยิบยาที่อยู่ในห้องยิ่งเห็นแบบนี้ ผมก็ยิ่งไม่สบายใจ ไม่รู้ว่าตอนนี้นิวเยียร์กำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมต้องเลี่ยงที่จะเอ่ยถึงเรื่องนั้นด้วย แต่ก็เอาเถอะ ในเมื่อนิวเยียร์ยังไม่พร้อมที่จะพูดถึง ผมก็จะไม่เอ่ยถึงมันอีก ขอแค่ตอนนี้ เวลานี้ นิวเยียร์ยังอยู่กับผมที่นี่ ตรงนี้ เป็นพอผมเดินตามเข้าไปในห้อง เห็นนิวเยียร์กำลังแกะยาออกจากซอง ผมจึงเดินไปนั่งรอที่เตียง ไม่นานยากับน้ำก็ถูกยื่นมาให้ผม“กิ