Fake love รักหลอก ๆ อยากบอกว่ารัก의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

บทที่31“พี่ปอนด์มีอะไรครับ” ผมถามออกไป“พี่จะออกไปธุระข้างนอก” พี่ปอนด์ตอบ และก็เงียบไป ผมเองก็เงียบฟังว่าพี่ปอนด์จะพูดอะไรต่อหรือเปล่า“พี่กลับมา…จะยังเจอนิวเยียร์อยู่ใช่มั้ย?” พี่ปอนด์ถามออกมา แต่เป็นผมเองที่นิ่ง ความสับสนวิ่งเข้ามาในหัวอีกระลอก“นิวเยียร์จะไม่ไปไหนใช่มั้ย?” คำถามของพี่ปอนด์ยังคงพลั่งพลูออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่มันกลับไม่มีคำตอบใด ๆ ออกจากปากของผมแม้แต่คำเดียว จนกระทั่งเสียงจากด้านนอกเงียบไป นั่นคงหมายถึงพี่ปอนด์ออกไปแล้ว ผมถึงได้ทรุดลงนั่งอย่างหมดแรง นั่งตรงนั้นแหละ ตรงหน้าประตูเสียงโทรศัพท์ที่หัวเตียงดังขึ้น ผมจึงเดินไปรับ ‘พี่พีท’ ชื่อของปลายสายโชว์ขึ้นที่หน้าจอ พร้อมกับใบหน้ายิ้มแป้นของพี่พีทที่ผมตั้งเป็นภาพของคนโทรเข้าพี่พีท เป็นลูกชายคุณลุงพัท เพื่อนของพ่อผมเองเราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และผมก็สนิทกับพี่พีทมากที่สุด แต่พอผมมาที่กรุงเทพฯ เราสองคนก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย“ฮัลโหลพี่พีท กำลังคิดถึงอยู่เลย” ผมบอกออกไป พี่พีทโทรมาได้จังหวะพอดี เพราะตอนนี้ผมกำลังต้องการที่ปรึกษาเป็นอย่างมาก“คิดถึงแต่ก็ไม่ยอมตอบไลน์” ไลน์อะไรวะ? พี่พีทพูดเรื่องอะไร ไม่เห็นจะรู้เรื่อ

บทที่33ผมเดินตามพี่ปอนด์ออกมา เป็นจังหวะเดียวกับที่พี่ปอนด์กำลังจะก้าวเข้าไปในลิฟต์พอดี ผมเลยต้องรีบวิ่งเพื่อที่จะไปให้ทันและเอาตัวเองแทรกเข้าไปในลิฟต์ก่อนที่ลิฟต์จะปิดลงภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ มีเพียงแค่ผมกับพี่ปอนด์เท่านั้น ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง พี่ปอนด์ไม่ยอมหันมามองผมสักนิด มันยิ่งทำให้ผมทำตัวไม่ถูกและก็เป็นผมเองที่ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดแบบนี้“พี่ปอนด์…จะไปไหน?”“เขามารับใช่ไหม” พี่ปอนด์ถาม หลังจากที่เงียบอยู่นาน แต่ก็ยังไม่ยอมหันมามองหน้าผมอยู่ดี“ใคร?”“ก็คนที่…” แล้วคำพูดก็ขาดหายไป พี่ปอนด์คงจะหมายถึง คนที่เพิ่งจูบกับผมเมื่อตะกี้นั่นแหละ แต่ไม่อยากที่จะเอ่ยออกมา“พี่พีทน่ะเหรอ เขาแวะมาเยี่ยมเฉย ๆ เดี๋ยวก็กลับแล้วล่ะ” ผมพูดออกไป ตอนนี้ผมต้องพยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติที่สุด ถึงจะรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้มันไม่ปกติเอาเสียเลย“จะกลับไปกับเขาก็ได้นะพี่ไม่ว่า ข้อตกลงที่เคยพูดเอาไว้ก็ยกเลิกซะ”“แต่นิวจะอยู่จนกว่าพี่ปอนด์จะถอดเฝือกออก นิวไม่ผิดสัญญาหรอก”“มันจะทำให้นิวเยียร์ลำบากใจเปล่า ๆ ”“ถ้าเป็นตอนนั้นก็อาจจะใช่ เพราะนิวยังไม่เข้าใจอะไรหลาย ๆ อ

บทที่35Part ปอนด์หลังจบอาหารมื้อค่ำ เราก็มานั่งดูทีวีที่ห้องนั่งเล่นกัน ผมไม่ได้สนใจไอ้จอสี่เหลี่ยมที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด สนใจคนที่นั่งข้าง ๆ มากกว่า ผมนั่งมองนิวเยียร์อยู่อย่างนั้น นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ จนเจ้าตัวรู้สึกได้ หันมามองหน้าผมสลับกับหน้าจอทีวีไปมาอยู่อย่างนั้นอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา“มานั่งใกล้ ๆ สินิวเยียร์” ผมบอกคนที่พาตัวเองไปนั่งเสียจนชิดโซฟาอีกด้าน ทั้ง ๆ ที่นั่งโซฟาตัวเดียวกันแท้ ๆ“ไม่เอา นิวจะนั่งตรงนี้” ไม่ยอมมา แถมยังมองผมตาขวางอีก“จะมาหรือไม่มา” ผมแกล้งขู่ คราวนี้ทำหน้าหงิกกว่าเดิมอีก“พี่ปอนด์อะ ขอเวลาทำใจบ้างไม่ได้หรือไง”“ทำใจเรื่องอะไร” ผมแกล้งขยับไปจนใกล้นิวเยียร์ คราวนี้ทำหน้าเหวอเลยเพราะขยับหนีไปไหนไม่ได้แล้ว โคตรน่ารักเลย“อยู่ใกล้พี่ปอนด์นิวโคตรเปลืองตัวเลยอะ”“แค่เปลืองตัว ไม่ได้เสียตัวสักหน่อย” พูดจบ ผมก็ก้มลงไปหอมแก้มแดง ๆ ป่อง ๆ นั่นฟอดหนึ่ง อย่างมันเขี้ยว คราวนี้จากที่แดงอยู่แล้วเลยแดงเข้าไปใหญ่เลย แล้วอย่างนี้ผมยังจะอดใจไหวอีกเหรอ“ขยับไปเลย! ไปนั่งที่เดิมเลย” นิวเยียร์เอามือลูบแก้มตัวเองแก้เขิน พร้อมทั้งผลักตัวผมออกห่าง แต่ไม่มีซะล่ะ

บทที่37Part พีท“ชื่ออะไรครับ?”คำถาม พร้อมกับสายตากรุ้มกริ่ม ที่คุณวินส่งมาให้ผมเมื่อตอนเช้า ยังก้องอยู่ในโสตประสาทของผมจนถึงตอนนี้ ส่วนทำไมผมถึงรู้จักชื่อของคุณวินน่ะเหรอ ก็เพราะเจ้าตัวแนะนำเสร็จสรรพ โดยที่ผมยังไม่ได้ทันเอ่ยถามสักคำ แต่ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรออกไปหรอก เอาง่าย ๆ เลย คือไม่อยากจะเสวนาด้วยนั่นแหละ ก็เพราะการเจอกันครั้งแรกระหว่างผมกับคุณวินมันไม่ค่อยจะน่าประทับใจนัก แต่ถ้าจะพูดให้ถูก ต้องเป็นการเจอคุณวินครั้งแรกของผมคนเดียวมากกว่า เพราะคุณวินไม่เห็นผมด้วยซ้ำเมื่อประมาณอาทิตย์ก่อน ผมต้องมาทำธุระเรื่องหาที่เรียน เพราะผมจะต้องมาเรียน ป.โท ต่อที่กรุงเทพฯ ซึ่งผมเองก็ซื้อคอนโดเอาไว้ก่อนแล้ว และมันก็ดันบังเอิญเป็นคอนโดเดียวกับคุณวินด้วย หนำซ้ำยังห้องติดกันอีกต่างหาก แต่เราก็ไม่เคยเจอกันหรอก เพราะผมยังไม่ค่อยได้มาอยู่สักเท่าไหร่ ยังไป ๆ มา ๆ ระหว่างกรุงเทพฯ-ลำปาง อยู่จนกระทั่งวันนั้น ผมเข้าไปยื่นเอกสารการสมัครเรียนที่มหาลัยฯ หลังจากนั้นก็เลยไปทำธุระต่อ กว่าจะกลับถึงคอนโดก็ดึกมาก และภาพความประทับใจระหว่างผมกับคุณวินก็เกิดขึ้นผมเดินตามทางเดินมาจนกระทั่งเกือบถึงห้อง ก็เห็นชายหญิงคู่ห

บทที่39Part วินผมเอนตัวพิงกับหัวเตียงภายในห้องนอน หลังวางสายจากเจ้าปอนด์เมื่อตะกี้ ข้อมูลเล็กน้อยเรื่องของพี่ชายนิวเยียร์ที่ปอนด์มันเพิ่งบอก ถึงมันจะไม่มากนัก หรือต้องเรียกว่าน้อยมากด้วยซ้ำ แต่มันก็สร้างความหวังที่จะทำให้ผมได้ใกล้ชิดกับน้องลูกพีชได้มากเลยแหละ เพราะอย่างน้อย ๆ ผมก็มีนิวเยียร์ที่จะเป็นสื่อกลางให้ แต่ก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะยอมช่วยหรือเปล่า แต่คนอย่างนายธาวิน ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้ แต่ก็ต้องได้มาด้วยความเต็มใจของทั้งสองฝ่ายด้วยนะ เพราะคนอย่างผมไม่ชอบฝืนใจใครเสียด้วยมันคงจะดูโอเวอร์ไปสักหน่อย ถ้าผมจะบอกว่าชอบน้องลูกพีชตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่มันก็เป็นเรื่องจริง ผมชอบจริง ๆ นะ คนอะไรหน้าขาว ๆ ปากแดง ๆ โคตรน่ารักเลยว่ะ ถ้าได้ลิ้มลองปากแดง ๆ นั่นสักครั้งคงดีออด!ใครกัน ช่างมาขัดจังหวะจริง ๆผมเดินไปดูที่หน้าประตู และก็ต้องถอนใจอย่างหน่าย ๆ แพรวา น้องสาวของไอ้ตริน คู่อริผมเอง เธอชอบผมมานาน ไม่สนคำคัดค้านของพี่ชายตัวเองสักนิด ทั้งๆ ที่รู้ว่าผมกับพี่ชายของเธอเป็นคู่อริกันแท้ ๆ สำหรับผมแล้ว แพรวาก็จัดว่าเป็นผู้หญิงสวยคนหนึ่ง ในบรรดาผู้หญิงที่ผมคบมาเธอค่อนข้างจะวางตัวดี ไม่เข้า