All Chapters of Fake love รักหลอก ๆ อยากบอกว่ารัก: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่1ผมชื่อ นิวเยียร์ หรือ นายนนทภัทร รูปหล่อ พ่อรวย แต่ดันซวย…เกือบถูกแม่เลี้ยงจับปล้ำ!!!! ใช่แล้วครับ คุณฟังไม่ผิดหรอก ผมเกือบเสียตัวให้กับแม่เลี้ยงจริง ๆ คือพ่อกับแม่ของผมท่านแยกทางกันอยู่ด้วยเหตุผลของผู้ใหญ่ ซึ่งผมก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไรได้ หลังจากนั้นไม่กี่ปี พ่อกับแม่ต่างก็แต่งงานใหม่ด้วยกันทั้งคู่ แม่แต่งงานกับนักธุรกิจที่รวยมาก ติดอันดับต้น ๆ ของประเทศก็ว่าได้ ส่วนพ่อก็แต่งงานใหม่กับลูกสาวคนเดียวของเจ้าของธุรกิจที่ดินแถบทางภาคเหนือโน่น แถมภรรยาใหม่ของพ่อก็เด็กกว่าเป็นสิบปี เทียบกันแล้วก็อายุมากกว่าผมแค่ 5 ปี ตอนนี้ผมอายุ 22 ปีแล้วและการที่เจ้าสัวยกลูกสาวเพียงคนเดียวให้แต่งงานกับผู้ชายที่อายุคราวพ่อก็มีแค่เหตุผลเดียว คือเพื่อผลประโยชน์ ก็พ่อผมเป็นถึงเจ้าของไร่ มีที่ดินเป็นพัน ๆ ไร่ ก็อย่างที่เกริ่นเอาไว้นั่นแหละ ว่าผมเนี่ย รูปหล่อ พ่อรวย ของแท้โม้มาเสียยืดยาว เข้าเรื่อง (เกือบ) เสียตัวของผมเลยก็แล้วกัน เรื่องมันมีอยู่ว่า แม่เลี้ยงของผมเธอเป็นคนเจ้าชู้มาก ซึ่งอันนี้พ่อของผมท่านก็รู้ แต่ท่านก็ไม่คิดว่าจะมายุ่งเกี่ยวกับคนใกล้ตัวอย่างผมได้ และเพื่อเป็นการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ท่าน

บทที่3“เพิ่งมาถึงค่ะคุณแป้ง” แม่ผมตอบสาวสวยที่ยืนฉีกยิ้มกว้างมาให้ผม“นิวเยียร์ นี่พี่แป้งลูกสาวคุณลุงไงจ๊ะ” แม่รีบแนะนำ เมื่อเห็นหน้างง ๆ ของผมมาแล้วครับ มาเดากันครับว่าตรงหน้าผมเนี่ย หญิงใหญ่หรือหญิงเล็ก แต่เท่าที่ดูจากหน้าตาและรอยยิ้มพิมพ์ใจของพี่แป้งที่แม่เพิ่งแนะนำแล้ว ผมค่อนข้างมั่นใจว่านี่คือหญิงใหญ่นะ… พี่แป้งเดินเข้ามาจนใกล้ผมเลย แถมยังยื่นหน้าเข้ามามองอย่างพิจารณาอีก“นี่ถ้าไม่บอกก่อนว่าคุณน้ามีลูกชาย แป้งนึกว่านิวเยียร์เป็นผู้หญิงนะคะเนี่ย” นี่ผมสวยขนาดนั้นเลยเหรอ? ก็เข้าใจนะว่าผมหน้าตาเหมือนแม่ แต่จะมาหาว่าผมเหมือนผู้หญิงก็แอบไม่ชินนะ หน้าอกก็ไม่มีสักหน่อยพี่แป้ง ส่วนแม่ผมก็เอาแต่หัวเราะชอบใจกับคำพูดของพี่แป้งอยู่นั่นแหละ“ใคร ๆ ก็พูดแบบนี้ค่ะคุณแป้ง ตอนนิวเยียร์เด็ก ๆ มีแต่คนทักว่าเป็นเด็กผู้หญิง” พี่แป้งยิ้มให้ผมอีกครั้งก่อนจะถอยออกไปจากหน้าสวย ๆ ของผม สวยก็สวย ดู ๆ ไปพี่แป้งก็น่าจะใจดีนะ และดูเหมือนจะเข้ากับแม่ผมได้ดีเลย เพราะส่วนใหญ่แม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงมักจะมีปัญหากันตลอด ซึ่งผมว่าแม่ผมนี่โชคดีมากที่ได้มาเจอกับครอบครัวของคุณลุง เพราะเท่าที่ดูแต่ละคนก็รักแม่ผมทั้งนั้

บทที่5Part ปอนด์ต้องกลายเป็นคนป่วยที่ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้ นี่มันน่าอึดอัดชะมัด! แถมเด็กรับใช้ที่พี่แป้งส่งมาให้ก็ไม่ได้เรื่องเลยสักคน ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง ไม่เหมือนคุณน้าวดี คนนี้รู้ใจผมไปเสียทุกเรื่อง แถมดูแลผมเหมือนกับลูกแท้ ๆ ด้วยซ้ำ แต่วันนี้พี่แป้งบอกว่าคุณน้าต้องอยู่ต้อนรับลูกชายที่จะมาจากลำปาง แถมตอนเย็นก็ยังต้องไปงานเลี้ยงกับคุณพ่ออีก วันนี้เลยไม่มีใครมาดูแลผมสักคน พยาบาลพิเศษก็ทำอะไรชักช้าอืดอาดไม่ทันใจ ผมเลยอาละวาดเสียยกใหญ่ ช่วยไม่ได้! ก็อยากปล่อยทิ้งผมไว้คนเดียว ทั้งที่รู้ว่าผมแขนหักจะทำอะไรก็ไม่สะดวก แถมยังต้องใส่เฝือกอีกเป็นเดือน ๆความจริงผมก็ไม่ใช่คนอารมณ์ร้อนหรอก แต่คุณคงเข้าใจนะว่าคนที่เคยทำอะไรได้ด้วยตัวเองมาตลอด ต้องมาแขนหักและต้องอาศัยคนอื่นมาคอยทำให้ อยากได้อะไรก็ต้องคอยบอก แถมบางทีก็ไม่ถูกใจผมด้วยซ้ำ มันน่าหงุดหงิดชะมัดเลย คุณว่าไหม?ผมตื่นขึ้นมาในตอนดึกเพื่อจะเข้าห้องน้ำ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหนจนมารู้สึกปวดท้องนี่แหละ และอีกปัญหาของผมก็นี่เลย เวลาเข้าห้องน้ำช่างเป็นอะไรที่น่าโมโหจริง ๆ ก็ไม่รู้ว่าชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลจะทำกางเกงเป็นเชือกผูกเ

บทที่7ผมนั่งให้คุณปอนด์สอบปากคำตั้งแต่ห้าทุ่ม จนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่า บอกก่อนว่าผมไม่ใช่ผู้ต้องหา และคุณปอนด์ก็ไม่ใช่คุณตำรวจ แต่สิ่งที่เขาทำนี่โคตรเหมือนเลย นี่ถ้าผมไม่รู้มาก่อนว่าคุณปอนด์กำลังจะเป็นนักธุรกิจที่สืบทอดกิจการต่อจากคุณลุงละก็ ผมคงคิดว่าคุณปอนด์คงจะทำงานอยู่ฝ่ายทะเบียนราษฎร์แน่นอนก็เล่นถามตั้งแต่บ้านเกิด การศึกษา และชีวิตส่วนตัว จะอยากรู้อะไรนักหนา และที่สำคัญคือถามไม่ดูเวล่ำเวลา ใจคอจะอยู่โต้รุ่งเลยหรือไง? นี่ถ้าผมไม่ชิงลงไปซื้อของกินจากมินิมาทที่ชั้นล่างซะก่อน ก็คงจะหาเรื่องถามโน่น นี่ นั่น ไปเรื่อย ขนาดผมลงไปซื้อของกินยังไม่วายฝากให้ซื้อหนังสือพิมพ์ขึ้นมาให้ด้วยอีก คนบ้าอะไรอยากอ่านหนังสือพิมพ์ตอนตีหนึ่ง! แต่ก็คงจะบ้าพอกับผมนี่แหละที่มานึกอยากกินเอาตอนนี้เหมือนกัน แต่ผมมีเหตุผลนะ เพราะตั้งแต่ตอนเย็นยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยจึงไม่แปลกที่ผมจะหิว สรุปผมบ้าน้อยกว่าคุณปอนด์นิดหนึ่งก็แล้วกันนะคุณคงคิดว่าผมจะกินอาหารที่วางกองอยู่เต็มโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อยเลยใช่ไหม? คุณคิดผิดแล้วแหละ ผมนี่แตะอาหารบนโต๊ะน้อยมาก ซึ่งปกติแล้วผมจะฟาดเรียบไม่มีเหลือ แต่เพราะนี่มันไม่ปกติไง

บทที่9กรี๊ด!!!เสียงใครอีกล่ะเนี่ย?ผมผละออกจากคุณปอนด์โดยอัตโนมัติ ไม่ใช่อะไร ก็เพราะตกใจกับเสียงแปดหลอดของคนที่ยืนจ้องผมกับคุณปอนด์ อย่างเอาเป็นเอาตายนั่นแหละ“พี่ปอนด์กำลังทำอะไรอยู่คะ?” เธอถามคุณปอนด์ แต่ทำไมสายตามองมาที่ผมอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อแบบนี้วะ“กินข้าว” คุณปอนด์ตอบหน้านิ่งมาก ถามจริงเหอะชีวิตนี้เคยยิ้มบ้างไหม?“แต่ที่บุ้งกี๋เห็นเมื่อกี้มันไม่ใช่” อ้อ ชื่อบุ้งกี๋นี่เอง“บุ้งกี๋เห็นอะไร” เออใช่ มันมีอะไรมากกว่ากินข้าวอีกเหรอ“ก็บุ้งกี๋เห็นพี่ปอนด์กำลังจูบกับนายคนนี้” หา! จะบ้าไปกันใหญ่ ใครจูบใคร? พูดอีกทีซิ ถึงองศามันจะได้ แต่มันก็ไม่ใช่โว้ย!!!ส่วนคุณปอนด์ก็เงียบเชียว ช่วยพูดอะไรออกมาหน่อยเถอะ ก่อนที่ผมจะเหวอะหวะเพราะสายตาที่เชือดเฉือนของยัยบุ้งกี๋อะไรนั่น มองอยู่ได้“ก็ไม่เห็นจะแปลก” เออใช่“พี่กับนิวเยียร์เป็นแฟนกัน จูบกันมันแปลกตรงไหน” เออ แปลกตรงไหนเฮ้ย ไม่ใช่ แทนที่จะอธิบายให้ยัยบุ้งกี๋เข้าใจถูก กลับยิ่งทำให้เข้าใจผิดกันไปใหญ่ แล้วนี่จะขยับเข้ามาใกล้ผมทำไมเนี่ยคุณปอนด์“พี่ปอนด์โกหก บุ้งกี๋ไม่เชื่อหรอกว่าพี่ปอนด์จะชอบผู้ชาย” ถูกต้องแล้ว ไอ้คุณปอนด์มันโกหก โกเจ