Fake love รักหลอก ๆ อยากบอกว่ารัก의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

บทที่41แสงสว่างที่รอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องในตอนเช้า ทำให้ผมต้องหรี่ตาลงเพราะความแสบ ผมพยายามแกะมือที่กอดรอบเอวของผมออกอย่างเบามือ เพราะไม่อยากให้เจ้าของมือแกร่งที่กอดผมรู้สึกตัวตื่น แต่…มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายซะแล้วล่ะ เพราะไม่ใช่แค่มือเท่านั้นที่กอดผมอยู่ มันยังมีขาที่ก่ายผมอยู่อีกด้วย มันจะรักผมเว่อร์ไปป่าววะเนี่ยพี่ปอนด์ คือจะไม่ให้หายใจหายคอกันเลยหรือยังไง เล่นตามติดผมอย่างกับปลิงแบบนี้เนี่ย เข้าใจนะว่าหวง แต่นี่ก็มีกันอยู่แค่สองคนยังจะหวงอะไรกันนักหนา ผมว่าเป็นข้ออ้างที่จะแต๊ะอั๋งผมมากกว่า นี่ขนาดผมยังไม่ได้เสียตัวให้พี่ปอนด์มันนะ ยังเปลืองตัวขนาดนี้เลย ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าวันหนึ่งพี่ปอนด์มันหน้ามืดขึ้นมา แล้วผมจะทำยังไง บอกเลยว่าผมยังไม่พร้อมมมผมแกะมือที่กอดผมออกจนสำเร็จ ต่อไปก็เหลือแค่ขาที่ก่ายอยู่ คืออยากจะบอกว่าไอ้พี่ปอนด์มันตัวหนักมาก มันจะคิดบ้างไหมว่าถ้าผมเกิดหายใจไม่ออกตายคาอกมันขึ้นมาจะทำยังไง? จะมาร้องโวยวายเสียดายไม่ได้นะเสียดายอะไรวะนิวเยียร์ ทะลึ่ง!ขาของพี่ปอนด์ถูกผมยกออกจากตัวผมจนได้ พี่ปอนด์มันขยับตัวจากการก่อกวนของผม แต่ก็ไม่ได้ตื่น ดีแล้วแหละ ผมจะไ

บทที่43ผมเข้ามาเก็บจานชาม และทำความสะอาดภายในครัว หลังจากที่แม่กับพี่แป้งกลับกันไปแล้ว จนตอนนี้ก็เวลาสองทุ่มพอดี พี่ปอนด์ยังคงยุ่งอยู่กับกองเอกสารที่พี่แป้งหอบเอามาให้เมื่อตอนกลางวัน ผมเลยไม่อยากเข้าไปกวน ขอหลบมานั่งรับลมที่ระเบียงดีกว่า วันนี้อากาศดีแถมลมเย็น และดาวก็เต็มท้องฟ้าเลย มันทำให้อดคิดถึงบ้านที่ลำปางไม่ได้ ถึงมองไปรอบ ๆ จะมีแต่ตึกสูง ๆ เต็มไปหมด และท้องฟ้าที่นี่ก็มองเห็นดาวไม่ค่อยชัดเจนเหมือนอยู่ที่บ้านของผมก็ตามผมนอนเอนกายอยู่ที่ม้านั่งนอกระเบียงสักพัก การได้มานอนคิดอะไรเพลิน ๆ คนเดียวแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน และผมก็อดที่จะคิดถึงเรื่องที่แม่พูดเมื่อตอนกลางวันไม่ได้ เรื่องที่จะให้ผมกลับไปอยู่ที่บ้านกับท่าน หลังจากที่พี่ปอนด์ถอดเฝือกออกแล้ว ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากไปอยู่กับแม่หรอกนะ ผมอยากไปอยู่กับแม่จะตาย เพราะตั้งแต่มาผมได้ไปนอนค้างที่บ้านใหญ่แค่คืนเดียว แถมเวลาส่วนใหญ่ยังหมดไปกับการดูแลพี่ปอนด์ที่โรงพยาบาลอีก เราสองคนแม่ลูกเลยไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสักทีแต่เรื่องที่ผมกังวลก็คือ พี่ปอนด์มันจะรู้สึกยังไงถ้าผมต้องกลับไปอยู่ที่บ้านใหญ่ตามเดิม ผมไม่รู้ว่าพี่ปอนด์มันจะยอมหรือเปล่า

บทที่45Part ปอนด์ผมไม่ได้ไม่พอใจนิวเยียร์หรอกนะที่รู้ว่านิวเยียร์อยากไปอยู่กับคุณน้าที่บ้านใหญ่ ผมแค่น้อยใจที่นิวเยียร์ให้ความสำคัญกับคุณน้ามากกว่า ผมนี่โคตรนิสัยไม่ดีเลย แต่ผมน้อยใจจริง ๆ นะ เราเพิ่งจะเริ่มคบกันแท้ ๆ ผมก็อยากจะมีเวลาอยู่กับนิวเยียร์มาก ๆ แทบจะไม่อยากให้คลาดสายตาไปไหนเลยด้วยซ้ำ แต่พอรู้ว่านิวเยียร์อยากจะไปอยู่กับคุณน้า ผมก็อดนอยด์ไม่ได้จริง ๆ อะผมกลับเข้ามาในห้องจนเที่ยงคืนกว่าแล้ว เห็นคนตัวเล็กนอนหันหลังให้ คงจะหลับไปแล้วผมจึงเดินมาปิดไฟที่หัวเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอน ผมนอนมองแผ่นหลังของคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้น แต่อยู่ดี ๆ คนที่ผมคิดว่าหลับไปแล้ว ก็พลิกตัวหันมาทางผมตาเราสองคนสบกันพอดี แสดงว่านิวเยียร์ยังไม่ได้หลับ ถึงในห้องจะมืดแต่ก็พอมีแสงสว่างจากด้านนอกลอดเข้ามาทางระเบียง ทำให้เห็นคนตรงหน้าได้ถนัด“พี่ปอนด์โกรธนิวเหรอ?” นิวเยียร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ทำเอาผมถึงกับตกใจกับอาการของนิวเยียร์เลย“นิวก็แค่คิดถึงแม่” พูดพร้อมกับเอามือปาดน้ำตาที่ทำท่าจะไหลออกมานิวเยียร์ร้องไห้? นี่ผมทำให้นิวเยียร์ร้องไห้เหรอเนี่ย“พี่ปอนด์อย่าโกรธนิวเลยนะ” พูดจบก็สะอื้นออกมาทำเอาผ

บทที่47Part นิวเยียร์ไอ้พี่ปอนด์บ้า เล่นแบบนี้ผมก็เขินเป็นนะโว้ย เล่นมากอด ๆ จูบ ๆ กันแบบนี้ ถ้ารู้ว่าพี่ปอนด์มันจะง้อด้วยวิธีนี้ ผมงอนไปนานล่ะ..เอ๊ย หายงอนไปนานแล้วเห็นไหม ทำเอาพูดผิดพูดถูกไปเลย สตินิวเยียร์ เรียกสติกลับมาหน่อย แค่โดนพี่ปอนด์มันปล้ำจูบถึงกับเอ๋อแดกไปเลยหรือไงหลังจากเรียกสติกลับมาจนเกือบครบ ผมก็พาตัวเองมาสิงสถิตอยู่ในครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าระหว่างที่พี่ปอนด์มันอาบน้ำอยู่ วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากผมว่าจะทำต้มเลือดหมูไว้กินกับข้าวสวยร้อน ๆ ก็พอนี่เหมือนผมกำลังเตรียมตัวเป็นแม่บ้านให้พี่ปอนด์มันหรือเปล่าเนี่ย แต่ช่างเถอะถือว่าเอาบุญก็แล้วกันเนอะต้มเลือดหมูกลิ่นหอมฉุยเสร็จเรียบร้อย เหลือเพียงรอข้าวสุกก็กินได้แล้ว ระหว่างที่รอให้ข้าวสุกผมเลยจะเข้าไปอาบน้ำบ้าง ไม่รู้ว่าพี่ปอนด์มันอาบน้ำเสร็จหรือยังผมเข้ามาภายในห้องนอนพอดีกับที่พี่ปอนด์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ผมจึงเดินมาหยิบเสื้อผ้าแต่ก็ต้องชะงัก เพราะถูกพี่ปอนด์มันกอดจากทางด้านหลัง แถมยังฝังจมูกลงที่ต้นคอผมอีกต่างหาก“หอมจัง”“ยังไม่ได้อาบน้ำสักหน่อย เหม็นจะตาย” ผมบอกพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบ“พี่ปอนด์ออกไปดูทีวีรอก่อนนะ เ

บทที่49“ก็ถ้าคุณหมอบอกว่าแขนพี่ปอนด์หายเป็นปกติดีแล้ว ก็อาจจะ…” ผมยังไม่ทันพูดจบพี่ปอนด์มันก็ยกมือขึ้นมาปิดที่ปากผมทันที เหมือนจะรู้ว่าผมจะพูดอะไรต่อ“ไม่เอา พี่ไม่ยอมให้นิวไปอยู่ที่อื่นแน่ ๆ” พี่ปอนด์ว่าวันนี้พี่ปอนด์มันทำไมถึงได้งอแงแบบนี้ก็ไม่รู้ ผมนี่ไม่รู้จะหว่านล้อมด้วยวิธีไหนแล้วเนี่ย“แต่บ้านที่นิวจะไปอยู่ก็บ้านของพี่ปอนด์นะ นิวไม่ได้จะกลับลำปางซะหน่อย พี่ปอนด์จะไปหานิวตอนไหนก็ได้อยู่แล้วจริงไหม” นั่นสิ ไม่รู้พี่ปอนด์มันจะคิดมากไปทำไม“แต่มันก็ไม่เหมือนที่เราอยู่ด้วยกันที่นี่แบบนี้อยู่ดี มันไม่เหมือนกัน” พี่ปอนด์กระชับอ้อมแขนเข้ามาอีก จนร่างกายของเราแนบชิดกันมากขึ้นกว่าเดิม“นิวอยู่กับพี่ที่นี่ไม่ได้เหรอ มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่พี่ก็ไม่อยากให้นิวไปอยู่กับคุณน้าที่บ้านอยู่ดี” พี่ปอนด์ยังคงยืนยันที่จะไม่ยอมให้ผมไปอยู่ที่บ้านใหญ่กับแม่เหมือนเดิม แล้วผมจะทำยังไงล่ะทีนี้ก่อนหน้านั้นผมก็ว่าเราคุยกันจนเข้าใจถึงเหตุผลที่ผมต้องไปแล้วนะ และเหมือนพี่ปอนด์เองก็ออกจะยอมรับมันได้อยู่ แต่พอเอาเข้าจริง ถึงเวลาที่ผมต้องไปจากที่นี่จริง ๆ พี่ปอนด์มันกลับงอแงเป็นเด็ก ๆ แบบนี้ซะงั้น แล้ว